Τιμήστε Λύμπε, χειροκροτήστε Σωτήρη!

Οχι, ο Νίκος Λυμπερόπουλος δεν ήταν το «καλύτερο παιδί» από το 1997 ως το καλοκαίρι του 2002. Ηταν ίσως τότε ο πιο ταλαντούχος Ελληνας παίκτης μαζί με τον Γρηγόρη Γεωργάτο (όχι, δεν ήταν αυτός ο λόγος που... έδειχναν τις φανέλες τους), αλλά η εικόνα που έχουμε πλέον όλοι στο μυαλό είναι η εικόνα του «Λύμπε» της ΑΕΚ. Του αρχηγού που υπομένει, που ενώνει, που ηγείται που «ανεβάζει» τους υπόλοιπους στα στραβά και στα δύσκολα, που τους «προσγειώνει» στα καλά και στα ωραία. Στον Παναθηναϊκό δεν ήταν έτσι μέχρι το καλοκαίρι του 2002 που άλλαξε σε πολλά τη ζωή του, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει από τότε τα πράγματα, τη νοοτροπία και την κοσμοθεωρία του.

Η πρόκριση της Εθνικής μας ομάδας στην επόμενη φάση του EURO 2012 πληρώνει 2.30 στην sportingbet

Ηταν η περίοδος στην οποία ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός εκτός ποδοσφαίρου, σε συνδυασμό με τον πρώτο σοβαρό τραυματισμό του και τον πρώτο παραγκωνισμό του, τού θύμισαν ακόμη περισσότερο την ατάκα του αγαπημένου του Αγγελου Αναστασιάδη για το πόσο ταπεινοί πρέπει να είμαστε στη ζωή μας. Και στα επαγγελματικά και συνολικά.

Ναι, ο προπονητής με τον οποίο εν συνεχεία συνεργάστηκε αρμονικά, ο προπονητής που τον πήρε στο Euro ήταν εκείνος που τον είχε αφήσει στον πάγκο. Ο Φερνάντο Σάντος ζητούσε πολύ περισσότερα (ας το πούμε έτσι...) από τον «Λύμπε». Θα τον βοηθούσε από τότε να εξελιχθεί αν δεν είχε φύγει πρόωρα, μετά από τις τρεις διαδοχικές ήττες από ΠΑΟΚ, Προοδευτική, ΑΕΚ και μια αλησμόνητη πρόκριση επί της Λίτεξ Λόβετς στην παράταση, χάρη στα γκολ του Κριστόφ Βαζέχα που έσβησε τη φωτιά που θα εξελισσόταν σε πυρκαγιά στα επίσημα και στον πάγκο της Λεωφόρου.

Οχι, λοιπόν, ο «Λύμπε» δεν ήταν το καλύτερο παιδί στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού μέχρι εκείνο το καλοκαίρι. Υπήρχαν πολλοί παίκτες που λειτουργούσαν πιο ωφέλιμα για την ομάδα στα αποδυτήρια, αλλά αναμφισβήτητα επηρεασμένος από τον Αγγελο και τον αείμνηστο Γιάννη Κυράστα εκείνος σε πολλές περιπτώσεις ένιωθε ο “special one”. Oλα άλλαξαν, όμως, εκείνο το καλοκαίρι...

Και αυτή η αλλαγή πιστοποιήθηκε και μέσα στο χορτάρι. Ο “Λύμπε” των μηδέν (ναι, σας φαίνεται απίστευτο, αλλά δεν πέτυχε ούτε ένα γκολ σε 17 ματς πρωταθλήματος!) της σεζόν 2001 – 2002 έγινε ο πρώτος σκόρερ του Παναθηναϊκού την επόμενη χρονιά, η οποία είχε ως κατάληξη την Ριζούπολη...

Στην ΑΕΚ ήταν πια τελείως διαφορετικός, ήταν ο “Λύμπε” της τελευταίας σεζόν στον Παναθηναϊκό. Ο “Λύμπε” που κέρδιζε αβίαστα των σεβασμό όλων μέσα στην ομάδα.

Ναι, είναι απίστευτο πώς αυτός ο παίκτης κατάφερε να πάρει μόνο έναν τίτλο και αυτόν με... χίλια ζόρια στην καριέρα του. Ενα “Κυπελλάκι” σε μια από τις χειρότερες ημέρες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αλλά οι παίκτες δεν γράφουν ιστορία μόνο με τίτλους. Γράφουν ιστορία με στιγμές. Και τέτοιες, πανέμορφες, ξεχωριστές, εντυπωσιακές, ο Λυμπερόπουλος έχει χαρίσει ουκ ολίγες και στους φίλους του Παναθηναϊκού και στους οπαδούς της ΑΕΚ.

Ξέρω ότι στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός έχει συζητηθεί το θέμα του τιμητικού αποχαιρετισμού του την Κυριακή. Μακάρι να μην διστάσουν και να μην “κολλήσουν” σε ανόητες λεπτομέρειες. Το ιδανικό θα ήταν να βρίσκονται και φίλοι της Ενωσης στην κερκίδα και να γίνει αυτό που δεν θα είχε συμβεί ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν εν Ελλάδι: 35 ποδοσφαιριστές και 35.000 φίλαθλοι διαφορετικού χρώματος να χειροκροτούν έναν Ελληνα παίκτη που κρεμά τα παπούτσια του, έχοντας αγωνιστεί σε αμφότερες.

Δεν θα συμβεί αυτό. Αλλά αξίζει και στον Λυμπερόπουλο ένας θερμός αποχαιρετισμός και στον Σωτήρη Νίνη ένα ζεστό αντίο. Ναι, δεν πρόσφερε στον Παναθηναϊκό όσα τού πρόσφερε η ομάδα. Αλλά ήταν και θα παραμείνει ένα “παιδί της Παιανίας” που τολμά να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στα πιο δύσκολα.

Κι αυτός μια χρονιά μετά από εγχείριση στον χιαστό. Κι αυτός στην Ιταλία. Κι αυτός διότι ο Παναθηναϊκός καθυστερημένα κατέθεσε πρόταση (η οποία δεν θα γινόταν δεκτή γιατί το είχε βάλει στόχο να φύγει στα ξένα). Θυμίζει σε πολλά την περίπτωση του “Κάρα”. Κι αυτός νομίζω πως κάποια στιγμή θα επιστρέψει...

Υ.Γ. Για τις επιλογές του Φερνάντο θα τα πούμε αναλυτικά αύριο. Οι αποφάσεις του για τους τερματοφύλακες είναι απίστευτες, αλλά το... θέμα δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι α) δεν υπήρχαν έστω δυο – τρία “ενιαία” κριτήρια για την επιλογή όλων των παικτών και β) δυστυχώς, όσο κι αν αυτό δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως λόγω του “κραξίματος” που πέφτει για Χαλκιά και Τζόρβα (και δευτερευόντως για τον “Κλάους”) θεωρώ ότι έχει λάβει υπόψιν του και τα media και την κοινή γνώμη.

Πάντως, το πρόβλημα αυτής της Εθνικής ποδοσφαιρικά ήταν και παραμένει ένα: η μεσαία γραμμή. Εκεί όπου χρειάζεται πολύ, μα πάρα πολύ τρέξιμο. Ειδικά αν οι δυο από τους τρεις “μπροστινούς” δεν θεωρούνται και... ιδανικοί στο pressing. Υπάρχουν παίκτες σ΄αυτή την εθνική που μπορούν να ανταποκριθούν και στο τρέξιμο. Αλλά διατηρώ τις επιφυλάξεις μου ως προς την χρησιμοποίησή τους...

Follow me on twitter: Seretinio