Ο Κούπερ μπορεί να διώξει το «φάντασμα»!

Και ξανά Κούπερ, λοιπόν. Ο Αργεντίνος τεχνικός βρέθηκε και πέρυσι πολύ κοντά στον πάγκο του Ολυμπιακού, αλλά η επιμονή του Βαγγέλη Μαρινάκη στον σύγχρονο «ερυθρόλευκο» προπονητή των τίτλων, Ερνέστο Βαλβέρδε, άφησε τον Αργεντίνο στη λίστα των προτιμήσεων και δεν τον έβαλε σε εκείνη των πρωταθλητών με τη φόρμα του Θρύλου.

Η αλήθεια είναι ότι και εφέτος προηγούνταν άλλοι. Οι οποίοι, όμως, για πολλούς και διάφορους λόγους έκλεισαν σε άλλες ομάδες. Ο Έμερι πήγε στη Σπαρτάκ, με τον Ντομίνγκος δεν τα βρήκαν οι «ερυθρόλευκοι», ο Μίτσελ παραμένει στη Σεβίλλη και ο Κλοντ Πιέλ μιλάει με τη Νανσί. Υπάρχει και ο Χοακίν Καπαρός. Για τον οποίο, όσοι συνάδελφοι ειδικεύονται στην Ισπανία, λένε τα καλύτερα και τον κατατάσσουν στους κορυφαίους της Ιβηρικής.

Ο Κούπερ, λοιπόν, είναι ένα πρόσωπο που έχει “καρφωθεί” στο μυαλό της διοίκησης. Το ερώτημα έγκειται στο αν είναι ο άνθρωπος που θα συνεχίσει να υψώνει αυτό που έχτισε ο Βαλβέρδε. Ποια είναι η φιλοσοφία του; Πώς κινείται, πώς αγωνίζονται οι ομάδες του, έχει προσωπικότητα, διαθέτει επιτυχίες στο ενεργητικό του;

Θα απαντήσουμε σε όλα: κατ' αρχάς έχει μια μεγάλη διαφορά με τον “τσινγκούρι”. Ο τελευταίος ξεκινάει το παιχνίδι για να κερδίσει, ενώ ο Κούπερ για να μη χάσει. Κακώς; Μάλλον όχι, αν κρίνουμε την καριέρα του με τους δύο τελικούς στο Τσάμπιονς Λιγκ με τη Βαλένθια, το... final four της κορυφαίας διοργάνωσης με την Ιντερ και εσχάτως την αξιοπρεπέστατη ευρωπαϊκή πορεία του... Αρη, στον πάγκο του οποίου -υπενθυμίζουμε ότι- απέκλεισε την κάτοχο του Europa League εκείνης της χρονιάς, Ατλέτικο Μαδρίτης.

Αυτό το τελευταίο, δεν είναι μικρό πράγμα. Ο Κούπερ ήρθε και απέδειξε πόσο επαγγελματίας είναι. Θα μπορούσε να καθίσει στην Εθνική Γεωργίας και να εισπράττει. Δεν το έκανε. Ανέβηκε στο καράβι και το πήγε σε ήρεμα νερά. Οπως έκανε και στην Τουρκία, που έσωσε από τον υποβιβασμό την Ορντουσπόρ. Λίγο ακόμα... δρόμο να είχε, θα την έβαζε στα πλέι οφ του γειτονικού πρωταθλήματος.

Μερικοί λένε ότι ακόμα παίζει 4-4-2 και τον βαφτίζουν αναχρονιστικό. Ας τα δεχθούμε αυτά. Τα αποτελέσματα ποια είναι; Ή μήπως αμφιβάλλει κανείς ότι στην Ελλάδα θα κάνει περίπατο; Αρα, πάμε παραπέρα και εξετάζουμε αν ο 57χρονος προπονητής μπορεί να δώσει στον Ολυμπιακό την... επέκταση που αξίζει και να κάνει το πολυπόθητο άλμα στα αστέρια του Τσάμπιονς Λιγκ. Από τα γραφόμενα, νομίζω πως το ερώτημα έχει απαντηθεί.

Ναι, είχε παικταράδες όταν προπονούσε τη Βαλένθια και την Ιντερ. Μην ξεχνάτε, όμως, πως για να προπονήσεις και να τα βγάλεις πέρα με τέτοιες μούρες, έχεις “καρύδια” και δεύτερον, η εικόνα του Αρη είναι ακόμη φρέσκια, όταν τον έβαζε στα πλέι οφ της Σούπερ Λίγκας και άφηνε την Ευρώπη με ανοιχτό το στόμα. Θα μπορούσε, δηλαδή, να εκληφθεί ως μια περίπτωση αλά Βαλβέρδε “αυτόν ξέρουμε, αυτόν εμπιστευόμαστε”.

Γι' αυτό, θεωρώ πως ίσως είναι η πιο κατάλληλη επιλογή. Είναι αμείλικτος στην πειθαρχία, δουλεύει στην τακτική με παρωπίδες και έχει πιο στέρεα πατήματα στην Ευρώπη από τον Βαλβέρδε (για Ελλάδα τα είπαμε). Εχει αποδείξει, δηλαδή, πως είναι λίγο καλύτερος -από τον Ισπανό- στο... φλερτ με την κάψα του Ολυμπιακού και διαθέτει την ικανότητα και το ειδικό βάρος να διώξει το “φάντασμα” του πολύ καλού Ερνέστο.

ΥΓ. Υπάρχουν κι εκείνοι που λένε ότι η καριέρα του έχει πάρει την κατιούσα. Μήπως θυμάστε την πορεία του Βαλβέρδε όταν έφυγε την πρώτη φορά από το λιμάνι;