Το «Ελντοράντο» της Άπω Ανατολής!

Τα «χτυπήματα» από την Κίνα συνεχίζονται και μετά τις ΗΠΑ και την Μέση Ανατολή, δείχνει να γίνεται προορισμός όσων θέλουν να... πλουτίσουν χωρίς πολλά-πολλά! Λατινοαμερικανοί, Ισπανοί και άλλοι Ευρωπαίοι, ακόμα και όχι τόσο μεγάλα ονόματα, αποφασίζουν να κάνουν το υπερατλαντικό ταξίδι, βλέποντας τα τεράστια ποσά που τους προσφέρουν. Το επίπεδο του ποδοσφαίρου της χώρας ωστόσο, τόσο σε διεθνές όσο και σε συλλογικό επίπεδο παραμένει χαμηλό και ο μόνος λόγος που βρίσκει χώρο στα ξένα ΜΜΕ είναι τα χρηματικά ποσά που ξοδεύονται.

Το ένοχο παρελθόν
Σεπτέμβριος του 2009. Η Κινγκντάο Χαϊλιφενγκ κέρδιζε με 2-0 την Σιτσουάν και έμεναν λίγα λεπτά πριν τη λήξη. Μία πάσα προς τα πίσω αμυντικού της Κινγκντάο ήταν δυνατότερη από ότι έπρεπε, με την μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα. Στο επόμενο λεπτό, ο βοηθός προπονητή της ομάδας φώναξε τον τερματοφύλακα να βγει από την περιοχή του. Ο αμυντικός του γύρισε ξανά την μπάλα προς τα πίσω, αλλά το αυτογκόλ... αποφεύχθηκε, αφού η μπάλα πέρασε ελάχιστα άουτ. Ο πρόεδρος της Κινγκντάο ήταν έξω φρενών. Αργότερα, παραδεχόταν στους ερευνητές ότι είχε παίξει στο στοίχημα να μπουν τέσσερα γκολ στην αναμέτρηση!

Το σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια είναι ακόμα πρόσφατο στην Κίνα και όλοι αναζητούν τους τρόπους να αλλάξουν σελίδα. Πριν από μερικούς μήνες,αρκετοί υψηλού προφίλ διαιτητές, παίκτες, προπονητές και διοικητικοί παράγοντες καταδικάστηκαν, γεγονός που έδωσε την αίσθηση ότι... κάτι αλλάζει. Περίπου 60 άτομα ήταν μπλεγμένα, σύμφωνα με την αστυνομία, οι έρευνες της οποίας διήρκεσαν δύο χρόνια. Οι σπόνσορες που είχαν συγκεντρωθεί απομακρύνονταν από το άθλημα, ενώ το τηλεοπτικό δίκτυο CCTV αρνούταν να μεταδώσει παιχνίδια! Μετά την καταιγίδα ωστόσο, έρχεται ο ήλιος και τα τελευταία χρόνια, υπάρχει μία συνολική αίσθηση ότι ο χώρος «καθαρίζει».

Από τα 10.500 εισιτήρια μέσο όρο το 2006, ο αριθμός αυξήθηκε στις 17.500, με τους επίδοξους επενδυτές να ενθαρρύνονται. Υπάρχουν ωστόσο και άλλου είδους προβλήματα, τα οποία εν πολλοίς σχετίζονται και με την απουσία ποδοσφαιρική κουλτούρας. Για παράδειγμα, η Σάανξι Ρένχε άφησε την πόλη της και άλλαξε επαρχία, για λόγους χορηγίας, αφήνοντας πίσω έναν μέσο όρο θεατών που άγγιζε τις 30000!

Με τον Ανελκά μπροστάρη
Πριν από λίγα χρόνια, αν κανείς έλεγε στους οπαδούς της Σανγκάη Σενχούα ότι ο Νικολά Ανελκά θα παίξει στην ομάδα τους θα τον έπαιρναν για... τρελό. Η κινεζική ομάδα δεν είχε κατακτήσει κανέναν τίτλο από το 2003 και τα οικονομικά της ήταν σε άθλια κατάσταση. Δεν είχε καταφέρει ούτε να κρατήσει τον πρώτο της σκόρερ το 2010, τον Κολομβιανό Ντουβιέρ Ριάσκος, ο οποίος ήταν δανεικός από την Αμέρικα και επέστρεψε στην ομάδα του. Η κακή βαθμολογική της θέση και η φυγή κάποιων παικτών, είχε προκαλέσει την δυσαρέσκεια του κόσμου. Ξαφνικά ωστόσο, όλα άλλαξαν. Από το πουθενά μπήκαν στην ομάδα τεράστια ποσά από μία ανώνυμη εταιρεία που έχει σχέσεις με την κυβέρνηση, αποκτήθηκε ο Ανελκά και αμέσως επιφανείς οικονομικά επιχειρηματίες ενδιαφέρθηκαν για το σύλλογο, ο οποίος μάζευε μέσο όρο περίπου 9.000 οπαδούς. Λίγες μέρες πριν την απόκτηση του πρώην επιθετικού της Τσέλσι, ο Ζαν Τιγκανά είχε αναλάβει τα ηνία του συλλόγου.

Τον Σεπτέμβρη, όταν και ξεκίνησε το πρωτάθλημα στην Κίνα, ο Νικολά Ανελκά ήταν το πρόσωπο στην νέα σελίδα του ποδοσφαίρου της χώρας, το οποίο φιλοδοξούσε να αφήσει πίσω την εποχή της διαφθοράς και της αποτυχίας σε διεθνές επίπεδο και να ανοίξει τα φτερά του. Ο Ανελκά ήταν κάτι σαν τον Μπέκαμ, όταν πρωτοπήγε στη MLS. Παράλληλα, η ομάδα της Σαγκάης άφηνε την φανέλα με το νούμερο 11 ελεύθερη. Ο Ανελκά της είχε... ανοίξει την όρεξη και ήθελε να φέρει και τον Ντιντιέ Ντρογκμπά! Σύμφωνα βέβαια με τους Κινέζους, τα ρεπορτάζ περί Ντελ Πιέρο, Ντρογκμπα, Ντι Αλεσάντρο κ.ο.κ τα διέρρεε ο... λαλίστατος πρόεδρος της ομάδας χάριν εντυπώσεων! Οι 234.000 ευρώ που παίρνει ωστόσο τη βδομάδα ο Γάλλος επιθετικός, δεν μπορούσαν να αφήσουν ανεπηρέαστη την καθημερινότητα της ομάδας. Έτσι, τα εισιτήρια διαρκείας αυξήθηκαν από 350 γιουάν (44 ευρώ) στα 800!

Η αιώνια αντίπαλός της, η Γκουοάν του Πεκίνου, ανέβασε επίσης τις τιμές στα εισιτήρια διαρκείας από 360 σε 500 γεν, αφού η έλλειψη ονομάτων δεν επέτρεπε περαιτέρω αύξηση. Τις περιστάσεις με τον Ανελκά ωστόσο, τις εκμεταλλεύτηκε μια χαρά! Ο πρώην ποδοσφαιριστής και νυν τεχνικός, Ντον Ο'Ραϊόρνταν τόνισε: «Aν τα πράγματα πάνε καλά για όλους, το όνομα του Ανελκά μπορεί να γραφτεί στην ιστορία ως αυτός που άλλαξε σελίδα στο ποδόσφαιρο της Κίνας». Αυτή ακριβώς ήταν η φιλοδοξία των ανθρώπων της ομάδας. Προς το παρόν ωστόσο, η ομάδα της Σανγκάης βρίσκεται στην 12η θέση του Πρωταθλήματος και ο Ανελκά έχει πετύχει μόλις δύο γκολ. Απόδειξη ότι ένας «κούκος», όσο... ακριβώς κι αν είναι, δεν φέρνει την άνοιξη. Από την πλευρά, ο Τιγκανά, ο οποίος ανέλαβε την ομάδα τον Δεκέμβρη του 2011 παραιτήθηκε πριν από ένα μήνα!

Η Γκουανγκζού και το Real Estate
Οι προσπάθειες της Σενχούα για ενίσχυση, αποσκοπούν στο «χτύπημα» της Γκουανγκζού Εβεργκράντε, κατόχου του τίτλου της προηγούμενης χρονιάς και πρωτοπόρου στην τρέχουσα κινεζική Λίγκα, η οποία προκρίθηκε και στην νοκ-άουτ φάση του Ασιατικού Τσάμπιονς Λιγκ. Ο λόγος της ανόδου της είναι απλός. Η μεσιτική εταιρεία Εβεργκράντε αποφάσισε το 2009 να επενδύσει τεράστια ποσά στο σύλλογο, προκειμένου να προωθήσει το brand της. Την ενίσχυσε έτσι με αρκετούς παίκτες που στελεχώνουν την Εθνική Κίνας, ενώ προχώρησαν σε διεθνείς μεταγραφές. Έφεραν τον εξαιρετικό Αργεντινό Ντάριο Κόνκα, που έπαιζε στη Φλουμινένσε και είχε αναδειχθεί δύο φορές καλύτερος παίκτης στο πρωτάθλημα Βραζιλίας, ο οποίος πλαισίωσε τη βραζιλιάνικη τριπλέτα των Μουρικί, Κλέο και Παουλάο. Παρά την καλή της πορεία ωστόσο, ο Νοτιοκορεάτης προπονητής της, Λι Γιανγκ Σο απολύθηκε. Σύμφωνα με τα κινεζικά ΜΜΕ, ο διάδοχός του θα είναι ο Λίπι, αφού ήθελαν ένα μεγάλο όνομα στον πάγκο. Τελευταίο τους χτύπημα πριν τον Λίπι, ήταν ο Λούκας Μπάριος, ο οποίος αποκτήθηκε από την Ντόρτμουντ και θα πληρώνεται με... 6.7 εκατομμύρια το χρόνο!

Θέλει δουλειά πολλή...
Αρκούν όμως τα αλόγιστα ποσά και οι παίκτες-βιτρίνα για να βελτιώσουν το ποδόσφαιρο της χώρας; Σε δημοσίευμά του, ο Economist αναφέρει: «Σε μία χώρα τόσο περήφανη για το παγκόσμιο ανάστημά της, ο ποδόσφαιρο είναι ένα επίπονο εθνικό αστείο. Ίσως επειδή οι Κινέζοι οπαδοί αγαπούν το άθλημα τρελά και θέλουν απεγνωσμένα η εθνική τους να πετύχει σε αυτό, το ποδόσφαιρο αποτελεί το κοινό σημείο αναφοράς, με βάση το οποίο ο κόσμος καταλαβαίνει και μετρά την αποτυχία. Όταν, το 2008, βρέθηκε μελαμίνη σε σκόνη γάλακτος της κινεζικής εταιρείας Σανλού, προκαλώντας εθνικό σκάνδαλο, η ατάκα που λεγόταν ήταν 'Γάλα Σανλού, το αποκλειστικό γάλα της κινεζικής εθνικής ομάδας».

Το ποδόσφαιρο στην Κίνα είναι, όπως όλα τα οργανωμένα αθλήματα, κομμάτι του κράτους. Όπως λοιπόν συμβαίνει σε πολλές περιπτώσεις που... ανακατεύεται το κινεζικό κράτος, παρέχει στους ανθρώπους του ποδοσφαίρου προστασία από τον έλεγχο. Η κρατική μηχανή του αθλητισμού προστατεύεται από τον δημόσιο έλεγχο, γεγονός που δίνει την απαραίτητη κάλυψη σε όσους ασελγούσαν εις βάρος του αθλήματος.

Πριν την φετινή χρονιά, οι ομάδες υπολογίζεται ότι ξόδεψαν περίπου 476 εκατομμύρια δολάρια για μεταγραφές, βάζοντας την κινεζική Σούπερ Λιγκ στο τοπ 10 των πρωταθλημάτων που ξόδεψαν τα περισσότερα χρήματα για ξένους παίκτες. Από την άλλη ωστόσο, εξήγαγε ελάχιστους ποδοσφαιριστές. Η εισαγωγή κεφαλαίων στην αγορά του ποδοσφαίρου ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του '90 από κρατικές εταιρείες. Πολλά μεγάλα ονόματα όπως ο Πολ Γκασγκόιν, ο Νταμιάνο Τομάσι και ο Κάρτσεν Γιάνκερ αντιμετωπίζονταν ως... ιερά τοτέμ στις κινεζικές ομάδες, αλλά δεν κατάφεραν να αντέξουν πάνω από μισό χρόνο. Το επίπεδο των εγχώριων ποδοσφαιριστών, ήταν τραγικό. Το μοντέλο που ακολουθείται από την Κίνα θυμίζει περισσότερο αυτό των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Αλόγιστα ποσά για έναν περιστασιακό ενθουσιασμό στους οπαδούς.

Οι ομάδες όμως δεν χτίζονται έτσι.΄Οι περισσότεροι σύλλογοι δεν είχαν καν ακαδημίες μέχρι και πριν δύο χρόνια, όταν και τους υποχρέωσαν. Στις αρχές της δεκαετίας του '90 η Ιαπωνία ξεκίνησε επίσης να επενδύει χρήματα σε μεταγραφές από το εξωτερικό, αλλά παράλληλα φρόντιζε να ρίχνει χρήμα στις υποδομές. Η Εθνική της έτσι είναι σαφώς ανώτερη από της Κίνας, η οποία... παραπαίει. Από τη στιγμή λοιπόν που δεν υπάρχουν εγχώρια αστέρια και δυνατό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, το ποδόσφαιρο σε μία χώρα όπως η Κίνα δύσκολα θα ανέβει επίπεδο, όσο λάμψη κι αν συγκεντρώνουν τα εισαγόμενα ονόματα.