Fez – review

Ο πρωταγωνιστής του Fez, ένα κάτασπρο ανθρωπάκι με ένα τεράστιο τετράγωνο κεφάλι ονόματι Gomez (το ανθρωπάκι, όχι το κεφάλι), μέχρι που μια μέρα, ως άλλος Μωυσής στο όρος Σινά ή ως άλλος Neo που παίρνει το κόκκινο χάπι, γίνεται μάρτυρας μιας μοναδικής αποκάλυψης, όταν βλέποντας έναν τεράστιο κύβο να στριφογυρίζει και να ανατινάσσεται σπάζοντας σε δεκάδες μικρότερα κυβάκια, συνειδητοποιεί πως ο κόσμος του τελικά περιλαμβάνει και μια τρίτη διάσταση και για να τον σώσει, θα πρέπει να περισυλλέξει τα χαμένα αυτά κομμάτια.

Σαν να μην έφτανε αυτό, με τη βοήθεια ενός μαγικού… φεσιού που του δωρίζει ο σοφός γερο-πειρατής (!) του χωριού (αφήνοντας να εννοηθεί ότι κι ο ίδιος γνώριζε για τη μυστική τρίτη διάσταση), ο Gomez έχει πλέον τη δυνατότητα να περιστρέψει τον κόσμο του κατά 90° γύρω από τον κατακόρυφο άξονά του!

Αυτή η απλούστατη λειτουργία, αποτελεί το βασικό μηχανισμό του παιχνιδιού, τον λόγο για τον οποίο ξεχωρίζει από τα συμβατικά 2D, αλλά και 3D platforms. Εδώ η έννοια του βάθους δεν υφίσταται –τουλάχιστον όπως τη γνωρίζουμε- με αποτέλεσμα σε κάθε περιστροφή που εκτελείται ο κόσμος να αλλάζει εντελώς, με μια τεχνική που θα λέγαμε πως… Escher-οφέρνει λιγάκι, αφού δεν βασίζεται στους συμβατικούς/πραγματικούς κανόνες της τρισδιάστατης γεωμετρίας.

Μπορεί όλα τα παραπάνω να ακούγονται υπερβολικά απλοϊκά και μονότονα εκ πρώτης όψεως, όμως πιστέψτε με, κάθε άλλο παρά είναι. Δεν θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, γιατί δεν μου αρέσουν τα spoilers, αλλά πολλοί εξ αυτών είναι πιο έξυπνοι και πιο πρωτότυποι από όλους τους γρίφους που έχετε συναντήσει σε adventures της τελευταίας δεκαετίας!

Δεν θα είναι λίγες οι φορές που θα σας ενοχλήσει λιγάκι ο «χαλαρός» χειρισμός, αφού ο έλεγχος του Gomez είναι αυτό που στο χωριό μου αποκαλούμε «floaty», με αποτέλεσμα πολλές φορές να βρεθείτε στο κενό γιατί δεν υπολογίσατε καλά κάποιο άλμα ή –ακόμα συχνότερα- το πού/πώς θα προσγειωθείτε μετά από κάποιο άλμα. Κάτι που γίνεται κατανοητό από την πρώτη εικόνα και αποτελεί το σήμα-κατατεθέν του Fez –ή έστω ένα από αυτά- είναι η 8-bit αισθητική στον τομέα των γραφικών, με τα έντονα χρώματα και τα χοντροκομμένα sprites που φέρνουν κάτι σε Cave Story ή οποιοδήποτε άλλο σύγχρονο νοσταλγό της πιξελαρτ-ίζουσας εποχής.

Δεν είναι όμως μόνο τα πιξελιασμένα γραφικά που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει σε εποχές που τα bits μετριόνταν στα δάχτυλα των χεριών. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο soundtrack των Disasterpeace, το οποίο ακροβατεί ανάμεσα σε chiptunes και ambient μελωδίες, δίνοντάς μας ένα μαγευτικό τελικό αποτέλεσμα που κάνει το Fez να… αναβλύζει χαλαρότητα.

Θα ήμουν ψεύτης αν δεν παραδεχόμουν πως το Fez μου ξύπνησε αναμνήσεις από τις εποχές που φυσούσα ευλαβικά την «κασέτα» για να καθαρίσω τις επαφές από τη σκόνη πριν τη βάλω στο NES-άκι μου. Θεωρώ πως όσο καλό και αν είναι το Fez, ήταν τόσο μεγάλο το hype που είχε δημιουργήσει που υποβάθμισε από μόνο του τον εαυτό του, αφού όσο και αν αποτελεί μια από τις κορυφαίες εμπειρίες που μπορεί να ζήσει κάποιος στο XBLA, για να εκπληρώσει τις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει, θα έπρεπε να… ανακαλύψει το φάρμακο για τον καρκίνο και το AIDS, να κάνει να χορτάσουν τα παιδάκια της Αιθιοπίας και να βρει γκόμενα σε όλους τους μπακουρο-gamers που θα το παίξουν…
8+

Πηγή: byteme.gr

Είδος: Platform puzzle
Πλατφόρμα: X360
Εταιρεία: Polytron
Διάθεση: Xbox LIVE
Multiplayer: Όχι