«Τσίκνισε» πρόκριση!

Όποιος δεν έχει παρακολουθήσει την Ουντινέζε, δεν μπορεί να αντιληφθεί πόσο σημαντικός είναι σ΄ αυτή την ομάδα ο Ντι Νατάλε. Όχι μόνο επειδή είναι ο πρώτος σκόρερ της. Αλλά διότι είναι καταπληκτικός στις κινήσεις χωρίς τη μπάλα, παίζει στο όριο του οφσάιντ με απίστευτο timing και έκρηξη, βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά πολλές φορές στα δύσκολα, επειδή εμπνέει με την παρουσία του όλη την ενδεκάδα που βασίζει αυτό το αλλόκοτο στις μέρες μας 3-5-1-1 σχεδόν αποκλειστικά πάνω του. Στα ανοίγματά του δεξιά και αριστερά, στα γυρίσματά του προς τον άξονα με ταυτόχρονη κίνηση των εξτρέμ και των «κρυφών» (όταν «τραβάει» εκτός περιοχής τον στόπερ), στα φαρμακερά κάθετα σπριντ του, στην αρχηγική φυσιογνωμία του όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά.

Παρακολουθώντας το ματς, όμως, και έχοντας δει εφέτος 6-7 ματς της Ουντινέζε, αναρωτιόμουν: ποιος λείπει περισσότερο; Ο Βιεϊρίνια ή ο Ντι Νατάλε; Απάντηση δεν έχω. Αποδείχθηκε ότι ο «Κλάους» δεν ήταν 100% έτοιμος και υπ’ αυτές τις συνθήκες (για να μην πω σε όλα τα εκτός έδρας ευρωπαϊκά παιχνίδια) ο σέντερ φορ του ΠΑΟΚ πρέπει να είναι ο «Σάλπι». Του ταιριάζουν αυτά τα παιχνίδια, το έχει το γκολ όταν παίζει κοντά στην περιοχή και η ομάδα του έχει επιλέξει ή αναγκαστικά εφαρμόζει την τακτική των αντεπιθέσεων. Χθες, όμως, ποιος θα έπαιζε εξτρέμ, αν ο Σαλπιγγίδης ξεκινούσε ως φορ; Αντελίνο δεν υπάρχει πια και η μοναδική αξιόπιστη επιλογή θα ήταν ένα σχήμα με Σταφυλίδη – Λίνο αριστερά και Σνάουτσνερ-Γεωργιάδη δεξιά, με τον Σαλπιγγίδη κεντρικό επιθετικό και τον Αθανασιάδη στον πάγκο. Δεν τον αδικώ τον Μπόλονι που δεν το αποφάσισε. Το σχήμα και η ενδεκάδα που παρέταξε ήταν απολύτως λογικά, η δική μου σκέψη θα ήταν… νεωτερισμός.

Όχι, δεν ήταν καλός ο ΠΑΟΚ απόψε. Δεν ήταν τόσο καλός, τόσο φρέσκος, και νευρώδης όσο θα έπρεπε. Αν με αυτή την εμφάνιση έπαιζε ο Ντι Νατάλε, θα είχε φύγει με δύο- τρία γκολ από το «Φριούλι», πιστέψτε με. Είχε όμως, πάθος. Είχε φιλότιμο. Είχε καθαρό μυαλό. Είχε αυτοσυγκέντρωση. Και, ολοφάνερα, πια, έχει αποκτήσει τέτοιο «μέταλλο» από τα παιχνίδια του στην Ευρώπη τα τρία τελευταία χρόνια, ικανό ώστε να μπορεί να «διαχειρίζεται» τέτοιου είδους ματς με αντιπάλους επιπέδου «Ουντινέζε χωρίς Ντι Νατάλε». Αυτό τον κράτησε σήμερα όρθιο τον ΠΑΟΚ. Το μέταλλο που σφυρηλάτησε τρία χρόνια τώρα στην Ευρώπη. Στο Ζάγκρεμπ και στην Πόλη, στο Καζάν και στο «Μαδριγάλ», στο Αμστερνταμ και στο «Γουάιτ Χαρτ Λέιν».

Τι κι αν δεν δημιούργησε ούτε μία κλασική ευκαιρία (μόνο τρία μακρινά σουτ του Φωτάκη, που θα λείψει πολύ στη ρεβάνς της Τούμπας λόγω της κίτρινης που δέχτηκε); Αν εξαιρέσει κάποιος το πρώτο δεκάλεπτο, σοβαρά δεν πιέστηκε και η Ουντινέζε συνολικά τού δημιούργησε τρεις φάσεις, οι δύο από λάθη αμυντικών του. Μ’ αυτή την απόδοση στη ρεβάνς της Τούμπας, αν αγωνιστεί ο Ντι Νατάλε, ο ΠΑΟΚ δεν προκρίνεται. Μα μέχρι τότε, ο Μπόλονι έχει μέρες να σκεφτεί και να αποφασίσει. Σήμερα έχει τεράστια κέρδη: επιπρόσθετη αυτοπεποίθηση, 12ο διαδοχικό ματς αήττητος εκτός έδρας (μοναδικό επίτευγμα νομίζω στην ιστορία των ευρωπαϊκών αγώνων ελληνικών ομάδων!), ισχυρότερο μέταλλο, οικονομικά οφέλη από τη ρεβάνς, υπερηφάνεια στους πολλούς της TV και ένα ωραίο, «γεμάτο» ταξίδι για τους λίγους (ποιους;) που ταξίδεψαν στο Ούντινε από το υστέρημά τους.

Απόψε «τσίκνισε» πρόκριση! Και να το ξέρετε: η Ουντινέζε είναι πιο δύσκολη από την Αλκμααρ και την Αντερλεχτ (μικρό προβάδισμα με το εντός έδρας 1-0 σήμερα για τους Ολλανδούς, νομίζω ότι θα προκριθούν). Ισως όχι καλύτεροι Ιταλοί, αλλά πιο δύσκολοι…