Μέσα στα μαλλιά του Λάζαρου!

Η Κυριακή ήταν του Λάζαρου. Μέσα σε λίγες ώρες ο Χριστοδουλόπουλος έγινε πρωταγωνιστής, πέτυχε τα πρώτα του φετινά γκολ, πήρε απ' το χέρι τον Παναθηναϊκό σε μια μεγάλης - βαθμολογικά και ψυχολογικά - σημασίας νίκη, κλήθηκε ξανά στην Εθνική.

Και μέσα σε όλα αυτά βρήκε και χώρο για να ξεδώσει, να βγάλει από μέσα του όσα είχε μαζέψει για αυτά που ακούει από παντού για τα μαλλιά του. Οχι, δεν ήταν σχόλια οπαδών αυτά που του είχαν δημιουργήσει την πίεση.

Ούτε καν το μαλλιοτράβηγμα του Μπουμσόγνκ στην προπόνηση. Είναι κυρίως οι σκέψεις που του έβαλαν στο κεφάλι τα όσα συμβαίνουν και τα όσα ακούει μετά το σοκ της αποχώρησης του Κώστα Κατσουράνη από τον Παναθηναϊκό. Ολα όσα τον έχουν οδηγήσει εδώ και μέρες στην "εγώ θα είμαι ο επόμενος" εκτίμηση.

Είναι κοινό μυστικό στην Παιανία, οι "υψηλόμισθοι", δηλαδή τα πιο βαριά συμβόλαια, κοιτάζουν κάθε πρωί τον Κώστα Ελευθεράκη στα μάτια, μη τυχόν και ακούσουν το "μη ξεντυθείς για προπόνηση, σε θέλει ο πρόεδρος, πάμε στα γραφεία".

Είναι συγκεκριμένοι οι υποψήφιοι προς αποχώρηση, διότι είναι τέτοια τα κριτήρια, τουλάχιστον όπως οι ποδοσφαιριστές τα αντιλαμβάνονται. Και φυσικά κανείς τους δεν έχει ξεχάσει όσα άκουσε από τον Γιάννη Αλαφούζο στα αποδυτήρια την ημέρα της αποχώρησης - σοκ του Κατσουράνη από την Παιανία.

Είναι πολλοί αυτοί που κοιτάζουν τον Παναθηναϊκό της Τότεναμ και της Ξάνθης και οδηγούνται με ελαφρότητα στην "είδες; έπρεπε να φάνε έναν για να σοβαρευτούν οι άλλοι" διαπίστωση. Ναι, στο ποδόσφαιρο, ειδικά το ελληνικό, υπάρχουν στιγμές που ο φόβος γίνεται κίνητρο. Στιγμές όμως, όχι διάρκεια.

Είναι πιθανό ο Λάζαρος και οι υπόλοιποι να ζουν αυτή την εποχή με τον φόβο ότι θα τους συμβεί αυτό που συνέβη στον Κατσουράνη, ότι θα είναι οι επόμενοι που θα αποχωρήσουν από το σπίτι του Green Brother και γι' αυτό να παίζουν στην τσίτα.

Η φοβέρα όμως πιάνει μια, ή δυο, ή τρεις φορές. Μετά, αν δεν υπάρχει δουλειά, αν δεν υπάρχει αγωνιστικό πλάνο και εξέλιξη, αυτή η σκέψη δεν αρκεί για υπερβάσεις. Ούτε καν για μια απόδοση ικανοποιητικού στάνταρ. Δεν εμπνέει ο φόβος. Δεν δημιουργεί οράματα, δεν προκαλεί τους ποδοσφαιριστές.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ακόμη και αν κανείς θέλει να υποθέσει ότι ο φόβος θα επιδρά για καιρό αποτελεσματικά, η επίδραση του φαρμάκου θα πάψει την ημέρα που ο οποιοσδήποτε ποδοσφαιριστής θα βρει τον τρόπο να αποδράσει, θα βρει τον επόμενο προορισμό του. Και τότε, εκείνη την ημέρα, δεν θα στερήσει απλώς τον εαυτό του από την ομάδα.

Θα βγάλει και τα απωθημένα του. Δεν θα αρκεστεί σε ένα απλό χτένισμα των επιμελώς ατημέλητων μαλλιών του σε κοινή θέα. Θα βάλει αυτούς που διαχειρίζονται την ΠΑΕ να τραβούν τα μαλλιά τους. Για να τον πληρώσουν.