Πόσο πολύ χρειάζεται έναν «Σιμάο»…

Σωστά από την πλευρά τους διέψευδαν όλοι από την ΠΑΕ Παναθηναϊκός χθες «μ’ ένα στόμα – μια φωνή» τα προχθεσινά δημοσιεύματα περί ενδιαφέροντος για τον Σιμάο, αλλά η αίσθησή μου είναι ότι σ’ αυτή την περίπτωση υπάρχει και καπνός και φωτιά. Και εγώ αν ήμουν στη δική τους θέση θα προσπαθούσα να «κατεβάσω» ή και να «εξαφανίσω» τη φημολογία – σεναριολογία περί απόκτησης του 32χρονου μεσοεπιθετικού με την σπουδαία καριέρα σε Μπενφίκα, Ατλέτικο Μαδρίτης, εθνική Πορτογαλίας, ο οποίος αν και έκανε «γεμάτες» σεζόν στην Μπεσίκτας έλυσε το συμβόλαιό του με τους Τούρκους και είναι ελεύθερος.

Δεν θέλουν να ανεβάζουν τον πήχη στον Παναθηναϊκό: λογικό. Δεν θέλουν οι παίκτες να διαβάζουν για ενδιαφέρον (με πολλές χιλιάδες ευρώ) ως προς πιθανές μεταγραφές, την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι έχουν βάλει την υπογραφή τους σε διακανονισμούς και ταυτόχρονα έχουν (απο)δεχθεί το «κούρεμα», ορισμένοι μάλιστα εξ αυτών με την… ψιλή: επίσης λογικό.

Δεν θέλουν να χάσουν το στοιχείο του αιφνιδιασμού απέναντι στον Ολυμπιακό αν τελικά καταφέρουν να εξοικονομήσουν τα απαραίτητα για μια σημαντική + ουσιαστική «μεγάλη» μεταγραφή: θεμιτό. Και σε τελική ανάλυση δεν είναι ωφέλιμο για τον Παναθηναϊκό να δημιουργούνται προσδοκίες για την απόκτηση του οποιουδήποτε παίκτη που κοστίζει τουλάχιστον 800.000 – 1 εκατ. ευρώ ετησίως, όταν άπαντες γνωρίζουν τις σοβαρές δυσκολίες στο ρευστό και τις μικρές πιθανότητες για μια επιπρόσθετη, ίσως την θεωρητικά «καλύτερη» μεταγραφή, ακόμη και μετά τα ματς με την Μάδεργουελ, αν οι Πράσινοι δεν έχουν πέσει για δεύτερη διαδοχική σεζόν θύμα ευρωπαϊκού πατατράκ.

Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, μοιάζει υπεραπαραίτητη η μεταγραφή ενός «Σιμάο». Οχι απαραίτητα του ίδιου, αλλά αυτός μοιάζει ως η ιδανική περίπτωση στην τωρινή συγκυρία, κυρίως διότι είναι «ελεύθερος» (μικρότερο κόστος, δεν χρειάζονται χρήματα για ομάδα), δεν είναι «τελειωμένος» και αγωνίζεται σε θέση όπου ο Παναθηναϊκός «πονάει» ολοφάνερα. Αν κάποια στιγμή μάθουμε τα χρήματα για τη μεταγραφή του Φορναρόλι που υπέγραψε τριετούς (!) διάρκειας συμβόλαιο με 1 γκολ / 6 ματς μ.ο. καριέρας, 0 γκολ πέρυσι στην Serie B και 2/17 πριν από δύο χρόνια στην Segunda Division με την Ουέλβα, θα μπορέσουμε να κάνουμε και την σύγκριση με το απαιτητό για τον… κάθε «Σιμάο» ποσό.

Σε κάθε περίπτωση, ένας «Σιμάο» θα ήταν η ιδανική κίνηση. Και ποδοσφαιρικά, και επικοινωνιακά. Οσο για τα χρήματα που απαιτούνται; Πολλά, συμφωνώ. Όμως τα οφέλη περισσότερα. Και στη «Συμμαχία», και στην ανταγωνιστικότητα του Παναθηναϊκού στα πλέι οφ του Τσάμπιονς Λιγκ αν έχει προκριθεί επί των Σκωτσέζων και σ’ αυτά που δεν αποτιμώνται με τα λεφτά όλου του κόσμου: το κέφι, το κίνητρο και τη διάθεση παικτών, προπονητών, υπαλλήλων, στελεχών, φιλάθλων! Είναι όλα αυτά που – για όσους δεν το έχουν καταλάβει συνοψίζονται στην λέξη «κά…α» και γέννησαν δυο ακατάρριπτα πλέον εις τους αιώνες των ελληνικών ποδοσφαιρικών αιώνων ρεκόρ στα εισιτήρια διαρκείας, το 2009 και το 2010.

Υ.Γ. Στο πολύ δύσκολο όπως εξελίχθηκε τελικά θέμα (χωρίς ευθύνη του παίκτη) του Γιώργου Καραγκούνη, μόνο ο Γιάννης Αλαφούζος μπορεί να δώσει τη λύση. Αυτό προς το παρόν. Από αύριο περισσότερα. Είτε προκύψει διαζύγιο, είτε βρεθεί η χρυσή τομή. Όχι τόσο στο οικονομικό, όσο με τον Φερέιρα…

Follow me on twitter: Seretinio