Αρσενικό «διπλό»!

Αυτά είναι διπλά για άντρες, αυτά είναι που σου δίνουν αυτοπεποίθηση αλλά και… πρωταθλήματα. Ο Παναθηναϊκός δεν είχε κάνει ανατροπή μέχρι σήμερα και την έκανε με μια αρσενική αντίδραση στο δεύτερο ημίχρονο. Σε ένα παίχνίδι που όσο περνούσε η ώρα στην επανάληψη φαινόταν ότι τα γκολάκια ψήνονται και είναι θέμα χρόνου να μπουν...

Αυτή η παιχτάρα που λέγεται Κώστας Κατσουράνης και που σε τόσους και τόσους κάθεται βαρύς (περαστικά σας παιδιά) πήρε από το χέρι το τριφύλλι και το οδήγησε στη μεγάλη νίκη όντας μακράν ο κορυφαίος του γηπέδου. Για μια ακόμη φορά. Γιατί... έτσι του (και μας) αρέσει!

Όλα αυτά σε ένα ματς όπου ο Παναθηναϊκός έμοιαζε να έχει βραχυκυκλώσει για τα καλά στο πρώτο 45λεπτο. Επαιζε μεν μονότερμα τον Πανιώνιο, δεν μπορούσε όμως να φτιάξει φάσεις ενώ βρέθηκε από νωρίς πίσω στο σκορ με μια (ακόμη) αστεία αντίδραση της άμυνάς του.

Οι πράσινοι έμοιαζαν να μην έχουν μάθει το μάθημά τους από το Βικελίδης και μπήκαν με την ίδια χαλαρότητα στο πρώτο δεκάλεπτο. Από αυτόν τον Πανιώνιο πάντως ήθελε μεγάλη… προσπάθεια για να χάσεις και ο Παναθηναϊκός δεν αυτοκτόνησε καταφέρνοντας τη μεγάλη ανατροπή.

Το γκολ του Λέτο από ΠΕΝΤΑΚΑΘΑΡΟ πέναλτι, το οποίο όσοι το αμφισβητούν θέλουν… ψυχιατρική βοήθεια, αλλά και αυτό του Κατσουράνη αποκατέστησαν την τάξη και έδωσαν στο τριφύλλι τρεις χρυσούς βαθμούς. Ακόμη κι έτσι πάντως κάποια πράγματα δεν πρέπει να τα αφήνουμε να περνάνε στο ντούκου και να τα ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ.

Στο πέναλτι ο «πάμε παιχταρά μου» Κωνσταντινέας κωλώνει να τα δώσει και περιμένει να του το πει ο επόπτης, ενώ στο δεύτερο γκολ η μπάλα έχει περάσει τη γραμμή πριν την… ξαναστείλει μέσα ο Κατσουράνης και ο βοηθός κάνει το «παγόνι». Τυχαίο; Δεν νομίζω.

Όπως δεν είναι και τυχαία η ανοχή του Μεσσήνιου ρέφερι στο «ξύλο» που έφαγε ο Λέτο και δεν έδινε όχι φάουλ αλλά ούτε κάρτα. Φαίνεται ότι η περσινή «επίσκεψη» στον φούρνο του στην Καλαμάτα έπιασε τόπο και ο άνθρωπος προσέχει για να έχει… καρβέλια για να φάει.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν πήρε μια πολύ σπουδαία νίκη που τον κρατάει όρθιο στην κορυφή. Αυτό είναι στην παρούσα φάση που μετράει, άσχετα αν από εδώ και πέρα θα πρέπει ο Φερέιρα (μόλις ο άνθρωπο γίνει καλά) να επαναφέρει τα χαρακτηριστικά που δεν βλέπουμε τον τελευταίο μήνα, με την κόπωση να είναι η προφανής αιτία καθώς δεν υπάρχει βάθος στο ρόστερ. Κόντρα δε όλους και σε όλα η ομάδα αυτή συνεχίζει στη λογική του «πρωτάθλημα θα πάρουμε όλους θα τους τρελάνουμε». Και όπου βγει…
ΥΓ: Όποιος δεν πέρασε το βράδυ του Σαββάτου μια βόλτα από τη Λεωφόρο Αλεξάνδρας δεν μπορεί να καταλάβει τι έγινε και πως ένοιωσαν όσοι πήγαν εκεί. Ένα μεγάλο μπράβο στα παιδιά του Φορέα για την τρομερή εκδήλωση και ραντεβού στη γιορτή για τα 50 χρόνια, εκεί όπου η Αθήνα θα καεί ξανά. Η Θύρα 13 ήταν, είναι και θα είναι η ψυχή του Παναθηναϊκού.
ΥΓ1: Για το φιλικό μια φράση τα (ξανά) λέει όλα: ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ…