«Έκανα τη θλίψη δύναμη»

Στη μνήμη χαράζονται, όμως πρέπει να συνεχιστεί η ζωή. Ποια είναι η διέξοδος; Ποιο το φάρμακο για μια ανάλογη περίπτωση;

Δεν είμαστε επιστήμονες, αλλά η Ελένη Τσουπινάκη μάς έμαθε πως είναι το τρέξιμο. Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας της άλλαξε τη ζωή. Νίκησε τη θλίψη της.

Γεννημένη και μεγαλωμένη στα Ιωάννινα, χωρίς να έχει ασχοληθεί ποτέ με τον αθλητισμό, έτρεχε καμιά φορά στο γύρο της όμορφης λίμνης της πόλης της.

Η ζωή τα έφερε έτσι και έχασε δικούς της ανθρώπους και, μάλιστα, νέους σε ηλικία και τα απανωτά χτυπήματα την έκαναν να κλονιστεί. «Είμαι κλειστός άνθρωπος και με όλα αυτά που συνέβησαν η κατάσταση χειροτέρεψε και είχα βαθιά θλίψη. Έφυγα από τα Ιωάννινα μετά που παντρεύτηκα και ζω στην Αθήνα, όπου τώρα διαμένω στο Γέρακα. Οι απώλειες αυτές με έκαναν να απομονωθώ περισσότερο. Κάποια ημέρα είπα στον εαυτό μου

. Ελένη τι γίνεται; Κάτι πρέπει να κάνεις. Προερχόμουν και από δύο εγκυμοσύνες, απέκτησα δύο υπέροχες κόρες. Ψάχνοντας μια διέξοδο, σκέφτηκα το εύκολο, το γυμναστήριο. Όμως ήθελα να κάνω κάτι να το ευχαριστηθώ. Άρχισα να τρέχω στην πόλη μου τον Γέρακα και πάνω στη μαραθώνια διαδρομή.

Είχα βάλει στόχο το 2014 να πάρω μέρος στα 5χλμ., παράλληλα με τον Αυθεντικό Μαραθώνιο. Όταν τερμάτισα, έμεινα στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο και έβλεπα τον κόσμο που τερμάτιζε τον Μαραθώνιο. Έλεγα από μέσα μου, άραγε τι στερούνται αυτοί οι άνθρωποι, πώς καταφέρνουν και τρέχουν αυτό τον αγώνα. Όταν είδα και κάποιους με αναπηρικά καροτσάκια συγκινήθηκα. Είπα, μπορείς να το κάνεις και εσύ», μας διηγείται η πωλήτρια στο επάγγελμα σε εταιρεία αθλητικών ειδών.

Εκεί έγινε και η γνωριμία της με τη Μαρία Πολύζου, η οποία ανέλαβε να τη γυμνάζει και είναι μαζί μέχρι σήμερα. «Έψαχνα στο διαδίκτυο για να με αναλάβει κάποιος γιατί το έβαλα στόχο να τρέξω τον Αυθεντικό Μαραθώνιο. Ο άθλος της Μαρίας και η προσπάθεια που περιέγραψε στο Σπάρταθλον με έκαναν να την αναζητήσω. Τον Μάρτιο του 2015 ξεκινήσαμε προπονήσεις και τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς έτρεξα τον Αυθεντικό Μαραθώνιο, τον πρώτο μου.

Τα κατάφερα να τερματίσω σε τεσσερισήμισι ώρες. Δεν ήταν εύκολο. Τη λύπη μου όμως την έκανα δύναμη. Ήταν ένα όνειρο όταν τερμάτισα. Μια μαγεία. Δεν περιγράφονται τα συναισθήματα. Παρότι ολοκλήρωσα τον αγώνα ήθελα και άλλο. Με είχε συνεπάρει όλο αυτό.

Τώρα όταν τρέχω τον Αυθεντικό Μαραθώνιο μου αρέσει η στιγμή όταν φθάνω στη γέφυρα του Σταυρού. Την ανεβαίνω με ψηλά το κεφάλι γιατί θέλω να βλέπω την ανηφορική διαδρομή που κάνω».
Η μητέρα δύο κοριτσιών είχε και αντιδράσεις από το σπίτι. «Μαμά πάλι πας να τρέξεις;», της φώναζαν οι κόρες της. Σήμερα είναι 7 και 9 ετών και ασχολούνται με τον Στίβο. Είναι γραμμένες στην ΑΕ Μεσογείων «Αμεινίας ο Παλληνεύς». «Είδαν τον τερματισμό μου στον Αυθεντικό Μαραθώνιο, τους μιλούσα για όλα αυτά τα επιτεύγματα που έχουν πετύχει αθλητές και αυτό ήταν.

Στην Αρχαία Ολυμπία με περίμεναν να τερματίσω τον ημιμαραθώνιο, γιατί λόγω ιστορικότητας της περιοχής ήθελα να τρέξω και αυτό τον αγώνα. Παρότι ήμουν τραυματισμένη, ξέροντας πως με περιμένουν τα παιδιά μου δεν το έβαλα κάτω και ολοκλήρωσα τη διαδρομή.

Το 2016 προερχόμουν από ένα κάταγμα στο ισχίο. Παρόλα αυτά έστω και αν φοβήθηκα τη συμμετοχή μου στον Αυθεντικό Μαραθώνιο, τον ολοκλήρωσα σε περίπου τέσσερις ώρες και πέντε λεπτά. Τώρα ετοιμάζομαι για τις 12 Νοεμβρίου», καταλήγει η Ελένη Τσουπινάκη που τον περασμένο Απρίλιο έτρεξε και στο Μαραθώνιο στο Ένσεντε στην Ολλανδία.

«Μετά από αυτό κατάλαβα πως οι υπόλοιποι μαραθώνιοι είναι για να ολοκληρώνεις τα 42.195 μέτρα. Η Κλασική διαδρομή είναι κλασική. Εμένα πάντως, μου άλλαξε τη ζωή…».