Γιαννιώτης: «Τώρα πάμε για το Ρίο!»

Οι εικόνες της τηλεοπτικής μετάδοσης έδειχναν έναν Γιαννιώτη χαρούμενο και ανακουφισμένο, να απολαμβάνει την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στα 10 χιλιόμετρα στην ανοιχτή θάλασσα, στο Παγκόσμιο του Καζάν. Λίγη ώρα αργότερα, αυτή η ικανοποίηση ακουγόταν και στο τηλέφωνο, στην επικοινωνία που είχε το gazzetta.gr μαζί του! «Ηταν για μένα ένα... διπλό μετάλλιο. Καταρχήν το χάλκινο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα αλλά και το άλλο μετάλλιο με την πρόκριση στους Ολυμπιακούς του Ρίο. Ο στόχος μου επετεύχθη και φυσικά είμαι χαρούμενος. Να σας πω την αλήθεια, δεν το περίμενα ποτέ πριν από 20 χρόνια, ότι θα κατάφερνα στην καριέρα μου να έχω προκριθεί πέντε φορές σε Ολυμπιακούς. Αυτό λοιπόν είναι το δικό μου μετάλλιο σε Ολυμπιακούς...»

Παρά τα συναισθήματα της στιγμής, τα τόσο φορτισμένα, ο Σπύρος απέφευγε τις μεγάλες κουβέντες. «Δεν νιώθω ότι αυτό που πέτυχα ήταν δικαίωση. Δεν νιώθω ότι έχω να αποδείξω κάτι, απλώς όταν στα 35 σου εξακολουθείς να πρωταγωνιστείς, είναι ένα πολύ όμορφο συναίσθημα. Είναι πραγματικά κάτι το ξεχωριστό...»

Οταν βγήκε από το νερό, ο πρωταθλητής του Ολυμπιακού έδειξε με το χέρι του τις πέντε φορές που έχει προκριθεί σε Ολυμπιακούς! Μετά ακολούθησε η επικοινωνία με τα αγαπημένα του πρόσωπα, με πρώτο φυσικά τον προπονητή του Νίκο Γέμελο. «Ο Νίκος ήταν αυτός που μίλησα πρώτος. Δεν είπαμε κάτι το ιδιαίτερο, απλά μου έδωσε συγχαρητήρια του. Εκείνη τη στιγμή δεν χρειάζεται να πεις και πολλά, αρκεί να χαρείς τη στιγμή. Η γυναίκα μου η Ισμήνη ήταν η πρώτη που μίλησα από το τηλέφωνο και ακολούθησαν η μαμά και ο μπαμπάς μου!»

Σε αυτά τα αγαπημένα του πρόσωπα αφιέρωσε ο Σπύρος το μετάλλιο. Και στην Ελλάδα φυσικά... «Αφιερώνω το μετάλλιο στη χώρα μου και στους Ελληνες και ελπίζω να τους έκανα λίγο χαρούμενους. Από εκεί και πέρα, στον προπονητή μου το Νίκο, τη γυναίκα μου και την οικογένεια. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ξέρουν τι προσπάθεια καταβάλλω και θέλω να τους προσφέρω τη χαρά.»

Ο Σπύρος Γιαννιώτης δεν ξεχνά τη στιγμή της χαράς και όλους τους Ελληνες αθλητές που προσπαθούν πάντα για το καλύτερο, παρά τα εμπόδια που έχουν προκύψει από την κρίση. «Είμαστε αθλητές παντός καιρού. Ασχέτως τη διάκριση που φέρνει ο καθένας, μεγάλη ή μικρή, το κάνει για την πατρίδα μας. Ετσι κι εγώ, όπως και η Κέλι Αραούζου πριν από δύο ημέρες, θέλαμε να πετύχουμε κάτι και για την Ελλάδα. Ισως έτσι να στείλουμε παντού το μήνυμα ότι πρέπει να ρίξουν μεγαλύτερο βάρος στον ελληνικό αθλητισμό.»

Το χάλκινο μετάλλιο του είναι το 7ο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, αρχής γενομένης από το 2007 στη Μελβούρνη! Ωστόσο για τον ίδιο δεν είναι κάτι τρομερό, αλλά... αποτέλεσμα της αγάπης σε αυτό που κάνει. «Είμαι Κερκυραίος για αυτό τα καταφέρνω (λέει και ακούγεται να γελάει). Σοβαρολογώντας, όμως, αυτό που μετράει είναι ότι αγαπάω πάρα πολύ το άθλημα μου. Αυτός είναι ο λόγος που παρέμεινα σε τόσο υψηλό επίπεδο. Θέλω να προσπαθώ και να καταφέρνω κι από τη στιγμή που αντέχω σωματικά και ψυχολογικά, έρχονται και οι επιτυχίες.»

Με την παροιμιώδη ψυχραιμία του, εξηγεί και πως κατάφερε να φτάσει στο βάθρο, παρότι στα πρώτα χιλιόμετρα ήταν εκτός δεκάδας. «Πάντα ελέγχω την κούρσα και ξέρω τι γίνεται μπροστά μου. Πάντα υπάρχει ένα άγχος, αλλά δεν με πιάνει πανικός. Ηξερα τι έπρεπε να κάνω και φρόντισα ως τα επτά χιλιόμετρα να μείνω κοντά στους προπορευόμενους. Η τακτική μου είναι συντηρητική και φυλάω το σώμα μου για το τελευταίο χιλιάρι. Ηθελα να αντιδράσω τελευταίος γιατί συνήθως αυτός που το κάνει, διακρίνεται. Βέβαια ο Αμερικανός είχε δυνάμεις και έμεινε στην πρώτη θέση, αλλά κατάφερα να μπω στα μετάλλια.»

Για τον Σπύρο Γιαννιώτη, η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, ήταν το μεγάλο στοίχημα αμέσως μετά το Λονδίνο το 2012. Και το ταξίδι στην Βραζιλία θα περνούσε μέσω του Παγκοσμίου στο Καζάν, στο οποίο είχε στρέψει όλη την προσοχή του. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν τον ρωτήσαμε τίποτα για τους Ολυμπιακούς, ώστε να μην χαθεί η μαγεία του μεταλλίου στο Παγκόσμιο. Ωστόσο λίγο πριν φτάσει το τέλος της επικοινωνίας, φρόντισε να το επισημάνει ο ίδιος! «Τώρα πάμε για το Ρίο...» είπε και έκλεισε το τηλέφωνο!