Στεφανίδη, το μόνο που της λείπει η ...ταβανοθεραπεία!

Η «ασημένια» πρωταθλήτρια Ευρώπης στο άλμα επί κοντώ στη Ζυρίχη, η οποία σε ηλικία 15 ετών είχε σημειώσει την καλύτερη επίδοση όλων των εποχών στην κατηγορία της, μετείχε στην ημερίδα του Κολοράντο, Air Force Academy, και με άλμα στα 4,56 μ. βελτίωσε το ατομικό της ρεκόρ στον κλειστό στίβο και πήρε την πρώτη θέση στη διοργάνωση.

Η χρονιά ξεκίνησε ιδανικά με πρωτιά στην ημερίδα του Κολοράντο, πόσο ψηλά θέλεις να μπει ο πήχης φέτος;
Φέτος, για τον κλειστό στόχος μου είναι ένα ατομικό ρεκόρ, πάνω από τα 4,71 μ. Από εκεί και πέρα για τον ανοικτό σκέφτομαι πάρα πάνω, αλλά πρώτα απ' όλα θέλω να πάει καλά η προπόνηση χωρίς τραυματισμούς και προβλήματα.

Μετακομίζοντας σε μία άλλη χώρα και ούσα αναγκασμένη να συναναστραφείς με άτομα με τα οποία δεν έχεις κοινά σημεία αναφοράς, τι είναι αυτό που σε δυσκόλεψε περισσότερο στην προσαρμογή σου;
Δεν θα έλεγα ότι είχα ποτέ δυσκολίες προσαρμογής. Οι άνθρωποι, είναι άνθρωποι όπου κι αν είσαι και οι εμπειρίες όλων μας είναι πολύ παρόμοιες.

Ποιο ήταν το πιο μεγάλο εμπόδιο που χρειάστηκε να ξεπεράσεις στη ζωή σου μέσα στο στίβο και έξω από αυτόν, γενικώς και ειδικά όταν μετακόμισες στην Αμερική;
Δεν θα έλεγα ότι χρειάστηκε να ξεπεράσω φοβερά εμπόδια ποτέ μου. Ήμουν τυχερή να πάρω μία υποτροφία σε ένα από τα καλύτερα πανεπιστήμια και παρόλο που έχω προσπαθήσει πολύ για ότι έχω πετύχει, τα πράγματα μου έχουν έρθει πολύ καλά σε όλους τους τομείς. Σίγουρα το να μετακομίσω σε μία άλλη χώρα ήταν μία δύσκολο απόφαση, αλλά η οργάνωση του πανεπιστημίου βοηθάει πολύ στο να προσαρμοστείς.

Και τι σκέφτεσαι κοιτώντας 10 χρόνια πίσω;
Σκέφτομαι πόσο αφελής ήμουν. Όπως έχω ξαναπεί υπάρχουν κάποιες λάθος νοοτροπίες στην Ελλάδα και είναι δύσκολο να το δεις στα 14 σου αυτό. Έχοντας πια ζήσει σε μία άλλη χώρα για πάνω από έξι χρόνια βλέπω κάποια πράγματα λίγο διαφορετικά.

Εχεις εξαιρετικά βαρύ πρόγραμμα, έχεις πει σε παλιότερη συνέντευξη ότι χαλαρώνεις παίζοντας επιτραπέζια ποιο είναι το αγαπημένο σου; Και ποια είναι η αγαπημένη σου διασκέδαση όταν είσαι στην Ελλάδα;
Το αγαπημένο μου επιτραπέζιο λέγεται «Οι άποικοι του Κατάν» (Shelters of Catan). Όταν είμαι στην Ελλάδα μου αρέσει να περνάω το χρόνο μου με φίλους και συγγενείς που δεν βλέπω κατά τη διάρκεια του χρόνου. Στην Αμερική με τις προπονήσεις και τις σπουδές δεν έχω πολύ χρόνο, οπότε όταν ξεκλέψω λίγο προτιμώ να κάτω κάτι πιο χαλαρό... όπως επιτραπέζια, ταινίες κτλπ.

Ποιος από τους προπονητές σου, σου έχει δώσει τη σημαντικότερη συμβουλή και ποια ήταν αυτή;
Ο πρώτος προπονητής μου στην Ελλάδα, ο Παναγιώτης Συμεωνίδης, ο οποίος μου είχε πει ότι πρέπει «να μάθω να μαθαίνω». Αυτή ήταν η καλύτερη συμβουλή, που μου έχει δοθεί ποτέ και έχω προσπαθήσει να κάνω ότι μπορώ για να την εφαρμόσω.

Τι λατρεύεις από τη ζωή στις ΗΠΑ και τι απεχθάνεσαι;
Μου αρέσει το πόσο οργανωμένο είναι το πρόγραμμα μου εδώ. Είμαι στο σχολείο κάθε μέρα και μετά στην προπόνηση. Δεν έχω ώρα να βαρεθώ (γέλια). Θα μου άρεσε να είχα λίγο παραπάνω χρόνο κατά τη διάρκεια της ημέρας να ηρεμήσω και να δω λίγο τηλεόραση ή να ξαπλώσω στο κρεβάτι και να κοιτάω το ταβάνι για λίγο, αλλά... Τουλάχιστον έχω τα σαββατοκύριακα πιο χαλαρά. Έχω συνήθως προπόνηση, τα Σάββατα, όμως προσπαθώ να μην βάζω άλλες δουλειές τα σαββατοκύριακα.

Πότε σε πιάνει νοσταλγία για την Ελλάδα;
Κυρίως τις πρώρες ημέρες που επιστρέφω στην Αμερική. Πάντα περνάω καλά και μου λείπει η Ελλάδα όταν πρωτοφεύγω και μέχρι να ξανασυνηθίσω το πρόγραμμα μου εδώ.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν επιστρέφεις στα πάτρια εδάφη και τι σου λείπει από τις ΗΠΑ όταν είσαι εδώ;
Τρώω παστίτσιο (γέλια). Δεν είμαι πολύ καλή μαγείρισσα και μου λείπουν πολύ κάποια ελληνικά φαγητά. Πάντα την πρώτη μέρα που γυρνάω ζητάω από τη μητέρα μου να μου φτιάξει παστίτσιο!

Είσαι μία αθλήτρια υψηλού επιπέδου και ταυτόχρονα έχεις εξαιρετικές σπουδές στην ψυχολογία. Η επιστημονική κατάρτιση που έχεις σε βοήθησε να γίνεις καλύτερη αθλήτρια;
Πιστεύω πως όχι. Οι σπουδές μου είναι πολύ θεωρητικές και όχι πρακτικού επιπέδου και η έρευνα μου (στο διδακτορικό) πάνω στη μνήμη. Επομένως καμία σχέση με τον αθλητισμό και ως εκ τούτου δεν μπορεί να με βοηθήσει. Το μόνο που με έχει βοηθήσει πολύ είναι ότι το σχολείο με κάνει να σταματάω να σκέφτομαι το επί κοντώ όλη τη μέρα και νομίζω ότι αυτό με έχει βοηθήσει πολύ. Είναι σημαντικό να υπάρχει κάτι άλλο εκτός από τον αθλητισμό, γιατί δεν είναι υγιές να κάνεις μόνο ένα πράγμα.

Έχει σκεφτεί στο μέλλον να συνδυάσεις αθλητισμό και ψυχολογία (το αντικείμενο σπουδών της) και να εξειδικευτείς στην αθλητική ψυχολογία κι αν ναι με τι αθλητές θα ήθελες να δουλέψεις;
Για να πω την αλήθεια δεν το έχω σκεφτεί. Η έρευνα μου και ο τομέας μου είναι πολύ διαφορετικός. Εξειδικεύομαι στη μνήμη και το πως μαθαίνουμε. Αν στο μέλλον για κάποιο λόγο τα πράγματα πάνε σε αυτήν την κατεύθυνση δεν θα έλεγα όχι, αλλά δεν είναι κάτι το οποίο σκέφτομαι αυτή τη στιγμή.