H Eλλάδα της προσφοράς!

Τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχουν πολλοί λόγοι σε αυτή τη χώρα, που μπορούν να σε κάνουν χαρούμενο. Κι αν όχι χαρούμενο, τουλάχιστον να βοηθήσουν να αλλάξει η διάθεση σου, να λάβεις κάποια αισιόδοξα μηνύματα, να αρχίσεις να ελπίζεις για ένα καλύτερο μέλλον. Κι εκεί που νιώθεις απογοητευμένος, τελικά όλο και κάτι συμβαίνει που θα ανάψει και πάλι το φυτίλι της ελπίδας, για ένα καλύτερο μέλλον...

Σε εμένα η ελπίδα ξαναγεννήθηκε μέσα μου, στο διάστημα της παραμονής μου στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, κατά τη διεξαγωγή του σπουδαιότερου φιλανθρωπικού αγώνα στον κόσμο, του No Finish Line, που έγινε για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Το κάλεσμα ήταν διαφορετικό και αρκετά πρωτότυπο: Τρέξε ή περπάτα, μέσα σε 90 ώρες, πρωϊ - βράδυ, όση ώρα θέλεις και όποια στιγμή θέλεις και θα προσφέρει η διοργάνωση μέσω του δωρητή που ήταν το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος αλλά και του Μεγάλου Χορηγού, της Sportingbet, στην Ενωση «Μαζί για το Παιδί», μισό ευρώ για κάθε χιλιόμετρο που καλύπτεις!

Πηγαίνοντας εκεί, δεν ήξερα τι θα βρω, αλλά όσα είδα και έζησα, με έκαναν όχι μόνο να νιώσω καλύτερα, αλλά και να αισιοδοξώ για καλύτερες ημέρες τουλάχιστον για τους Ελληνες που το αξίζουν! Είδα πολλά αλλά δεν μπορώ να μην ξεχωρίσω τη γιαγιά με τα δύο υπέροχα εγγονάκια της, η οποία μετά από δύο χιλιόμετρα, συνέχισε να τα ενθαρρύνει να περπατήσουν ένα ακόμη, για να βοηθήσουν τα παιδάκια που έχουν ανάγκη.

Είδα μαμάδες και μπαμπάδες με μωρά στα καροτσάκια, να κάνουν ασταμάτητα γύρους, προσβλέποντας σε καλύτερες ημέρες για τα παιδιά τους αλλά και για τα παιδιά που υποφέρουν.

Είδα οικογένειες με χαμογελαστούς γονείς και παιδιά, να τρέχουν ή να περπατάνε, πιασμένοι χέρι – χέρι και ζώντας μαζί την κάθε μοναδική στιγμή.

Είδα μαθητές σχολείων, αλλά και παιδιά προσχολικής ηλικίας, να συνεισφέρουν με το δικό τους τρόπο...

Είδα ανθρώπους με τους τετράποδους φίλους τους, να κάνουν την καθημερινή βόλτα και να γράφουν από κοινού χιλιόμετρα.

Είδα ηλικιωμένους να περπατούν με αργό ρυθμό και ν' αγκομαχούν, αλλά να μην τα παρατάνε επειδή είχαν βάλει για τα καλά στο μυαλό τους, ότι ο σκοπός είναι ιερός.

Είδα φίλες και φίλους να επιλέγουν να κάνουν το καθημερινό κουτσομπολιό και την πλάκα, περπατώντας γύρω από το κανάλι στο Νιάρχος, παρά να στρογγυλοκάθονται σε ένα καφέ ή σε ένα μπαρ.

Είδα εθελοντές με το χαμόγελο μόνιμο ζωγραφισμένο στα χείλη, να προσφέρουν ακούραστα τις υπηρεσίες τους, πέρα από το ωράριο της βάρδιας τους, ακόμα και τις μεταμεσονύχτιες ώρες

Είδα Ολυμπιονίκες, Παραολυμπιονίκες και πρωταθλητές να τρέχουν με τις γυναίκες αλλά και τα παιδιά τους, ενώνοντας τις δυνάμεις τους για τον κοινό σκοπό!

Είδα καλλιτέχνες να προσφέρουν και αυτοί τις υπηρεσίες τους αφιλοκερδώς, για να ενισχύσουν τους δρομείς αλλά και την οργάνωση.

Και είδα τον κόπο όλων αυτών να επιβραβεύεται, καθώς συγκεντρώθηκαν περισσότερα από 25.000 ευρώ, στο μεγαλύτερο ποσό που έχει μαζέψει φιλανθρωπικός αγώνας στη χώρα μας!

Η Ελλάδα στα καλύτερα της! Ισως τελικά, το μέλλον αυτής της χώρας να είναι περισσότερο ελπιδοφόρο απ' ότι πίστευα... Οπως και να έχει, σε όλους αυτούς που περπάτησαν, έτρεξαν και πρόσφεραν, αξίζει ένα τεράστιο μπράβο!