Το αυτόγραφο του Γιαννιώτη!

Ήταν πριν από 30 ολόκληρα χρόνια όταν ο παππούς, πήρε τον μικρό του εγγονό, Σπύρο και τον πήγε στο Άνφιλντ. Τότε ο Γιαννιώτης, είδε για πρώτη φορά ζωντανά, σε απόσταση λίγων μέτρων, τους σταρ που μέχρι πρότινος θαύμαζε από την τηλεόραση και αυτή τη στιγμή δεν την ξέχασε ποτέ.

Το αυτόγραφο του Γιαννιώτη!

 Ιδίως τώρα που οι ρόλοι αντιστράφηκαν και είναι εκείνος το πρότυπο για τα μικρά παιδιά. Ο «ασημένιος» Ολυμπιονίκης του Ρίο στην μαραθώνια κολύμβηση, βρέθηκε στο Swim Academy, την ακαδημία κολύμβησης που διατηρεί με τον πρώην πια προπονητή του, Νίκο Γέμελο, μοίρασε αυτόγραφα και εισέπραξε την αγάπη και τον θαυμασμό από τους μικρούς του φίλους. 

Μάλιστα, δεν έλειψαν και οι πιτσιρικάδες που τον προειδοποίησαν ότι θα τον ξεπεράσουν!

«Νιώθω υπέροχα όταν βρίσκομαι δίπλα στα παιδιά. Νιώθω αυτή την ανόθευτη αγάπη, τη βλέπω στα μάτια τους. Καταλαβαίνω πότε και ποια από αυτά με είδαν στην τηλεόραση. Το αντιλαμβάνομαι αμέσως από το πως ανοίγουν διάπλατα τα μάτια τους, στην στιγμή που με αντικρίζουν», τονίζει ο Γιαννιώτης στο gazzetta.gr και συνεχίζει, 

«Την ίδια αντίδραση είχα κι εγώ όταν είχα πάει στο Άνφιλντ με τον παππού μου. Αφού είχαμε δει τα τρόπαια, πήγαμε στο γήπεδο, που είχε προπόνηση η ομάδα. Δεν τους πλησιάσαμε πολύ, αλλά θυμάμαι τους χτύπους της καρδιάς μου να δυναμώνουν. 
Είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί, ειδικά όταν μεγαλώνει στην επαρχία -που σπάνια έχει αυτή τη δυνατότητα- να βρίσκεται δίπλα σε ανθρώπους του αθλητισμού που θαυμάζει. 

Λατρεύω την επαφή με τα παιδιά, ειδικά όταν μου λένε ότι θα με ξεπεράσουν. Χαίρομαι πραγματικά! 

Προ ολίγου ένας πιτσιρικάς μου είπε ότι θέλει να μου μοιάσει, όχι μόνο για τα όσα έχω καταφέρει ως αθλητής, αλλά επειδή δεν ήθελα να πάρω το χρυσό που δεν μου άξιζε. Του απάντησα ότι θα με ξεπεράσει και είδα τα μάτια του να λάμπουν. Πραγματικά είναι η καλύτερη επιβράβευση για μένα, αυτά τα λόγια, με κάνουν και νιώθω περηφάνια. 

Πάντα χαίρεσαι όταν ακούς λόγια θαυμασμού από τους ανθρώπους, αλλά για μένα όταν προέρχονται από μικρά παιδιά έχουν ακόμη μεγαλύτερη αξία. 

Νιώθω ευθύνη απέναντι στα παιδιά, γιατί ξέρω ότι κάτι που ακούνε από εμένα τώρα στα 8-10 τους χρόνια, μπορεί να αποτελέσει έμπνευση και οδηγό για το μέλλον».

Κάπου εκεί διακόπτουμε ξανά την κουβέντα για να μιλήσει με τους μικρούς κολυμβητές και να υπογράψει αυτόγραφα.

«Το να έχεις κάτι, από κάποιον που θαυμάζεις είναι σπουδαίο. Εγώ δυστυχώς έχω να θυμάμαι ότι ποτέ δεν ζήτησα αυτόγραφο από τον αθλητή που πάντα θαύμαζα. 

Ήταν το 2000, στην πτήση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, όταν σηκώθηκα από τη θέση μου και είδα μπροστά μου τον Χαϊλέ Γκεμπρεσελασιέ, έναν αθλητή πρότυπο για μένα. Βρήκα το κουράγιο και του είπα πόσο τον θαυμάζω, όμως δυστυχώς δεν του ζήτησα αυτόγραφο, ήμουν 20 ετών ντράπηκα...»

Best of internet