Να δούμε τι ψάρια πιάνουν

Διάβαζα προηγουμένως ένα κομμάτι στο gazzetta για τις γκέλες του Ολυμπιακού κάθε χρονιά, όταν κατακτάει και μαθηματικά το πρωτάθλημα. Είναι κάπως έτσι τα πράγματα. Για να μην πω και χειρότερα!

Μάλιστα, η πρώτη μου σκέψη μετά το χθεσινό παιχνίδι ήταν ότι ο Βαλβέρδε δεν μπορεί στο τέλος κάθε σεζόν να «κρατήσει» την ομάδα, αφού και στα τρία χρόνια του ο Ολυμπιακός είχε χοντρές αποτυχίες στα τελευταία παιχνίδια. Όμως, το πρόβλημα είναι πιο βαθύ. Προϋπήρχε. Απλά ο Ερνέστο δεν μπόρεσε να το «φτιάξει».

Εδώ το 2006, επί Σόλιντ,όταν ο Ολυμπιακός το είχε πάρει ουσιαστικά το πρωτάθλημα από τον Φλεβάρη, είχε ήττες και στα τέσσερα τελευταία εκτός έδρας παιχνίδια του! Διαδοχικά από Ξάνθη, Ηρακλή, Λάρισα και Λεβαδειακό! Τέσσερις ήττες στη σειρά.

Διαμορφώνεται, δηλαδή, με το πέρασμα των ετών μία κατάσταση με τον Ολυμπιακό να χάνει…εθιμικώ δικαίω από κάθε αντίπαλο που έχει ανάγκη βαθμών στο τέλος κάθε σεζόν, αφού έχει πάρει ήδη το πρωτάθλημα. Ενίοτε κι από ομάδες που δεν καίγονται για βαθμούς!

Αντίθετα, βλέπεις πως όταν ο Ολυμπιακός διεκδικεί το πρωτάθλημα ως την τελευταία αγωνιστική, πάει τρένο! Εκεί δεν χάνει ποτέ, ούτε πόντο!

Κι είναι πραγματικά κρίμα αυτή η νοοτροπία, που δεν αφήνει τον Ολυμπιακό να κάνει ρεκόρ, να σπάσει επιδόσεις και πάνω απ΄ όλα ρε αδελφέ να ευχαριστήσει τον κόσμο του. Ο άλλος πήγε χθες στο γήπεδο για να χειροκροτήσει τον πρωταθλητή, να δει λίγη μπαλίτσα. Έδωσε τα φράγκα του κι έχει την απαίτηση να τον σεβαστεί η ομάδα.

Εννοείται ότι κανείς σύλλογος δεν μπορεί να κερδίζει συνέχεια και να παίζει καλή μπάλα συνέχεια. Οι παίκτες δεν είναι μηχανές. Άνθρωποι είναι. Όμως, αυτό το…εθιμικώ δικαίω να χάνει ο Ολυμπιακός όταν έχει εξασφαλίσει τον τίτλο, πρέπει να κοπεί κάποια στιγμή.

Στο κάτω κάτω, ας παίζουν οι λεγόμενοι αναπληρωματικοί, αν είναι κουρασμένοι οι βασικοί. Τουλάχιστον να τους βλέπουμε. Να δούμε τι ψάρια πιάνουν. Δηλαδή, αν δε δεις τους Παπάζογλου, Φέϊσα, Ντιόγο, Φετφατζίδη, Καζίμ, Μόνχε ούτε με την Κέρκυρα, πότε θα τους δεις;