Big Brother!

Η… πορτοκαλί επιρροή!

Στην παιδική αυλή του σπιτιού και στο προαύλιο του σχολείο έψαχνε για οτιδήποτε μπορούσε να του θυμίζει μπάλα… Μπορεί να ήταν ένα μανταρίνι πεσμένο στο δρόμο, ένα μπουκάλι που δεν έφτασε ποτέ στον κάδο ή στην καλύτερη περίπτωση μια μπάλα. Τα χέρια του τότε, δεν είχαν συμμετοχή… Ο Βαγγέλης Μάντζαρης έχει να το λέει, χωρίς να ντρέπεται. «Μικρός ήμουν ποδοσφαιρικός», παραδέχεται για να προσπαθήσει να… δικαιολογηθεί. «Τα περισσότερα πιτσιρίκια, άλλωστε, πρώτα με το ποδόσφαιρο ασχολούνται».

Το είχε θέσει στη σωστή του βάρη. Τα περισσότερα… Ο Αντώνης Μάντζαρης, πρωτότοκος της οικογένειας, και τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος του Βαγγέλη, τράβηξε διαφορετικό δρόμο. Και στον άγραφο νόμο των αδελφών, ο μικρός πρέπει να κάνει εκείνο που ο μεγάλος ξεκινάει. «Ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ λόγω του αδερφού μου. Ο αδερφός μου όμως με παρέσυρε και ασχολήθηκα με το μπάσκετ», προσθέτει ο 22χρονος άσος του Ολυμπιακού, που άρχισε να καταπιάνεται με την πορτοκαλί μπάλα σε ηλικία εννέα ετών. «Το αγαπάω πολύ. Από μικρό παιδί, όταν άρχισα να προπονούμαι περισσότερο, κατάλαβα ότι αυτό ήταν που πραγματικά ήθελα να κάνω». Το καλό για εκείνον ήταν ότι άρχισε και να ψηλώνει, οπότε στο ποδόσφαιρο θα ήταν χρήσιμος μόνο ως τερματοφύλακας. Και ποιος θέλει να παίζει τερματοφύλακας;

Η διαδρομή του στο μπάσκετ ξεκίνησε το 1999… Τότε ήταν περίπου που ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του στον Παναθηναϊκό και ο μικρός Βαγγέλης είχε βρει το ίνδαλμά του. «Ήταν ο παίχτης που θαύμαζα. Ήμουν τρελαμένος μαζί του και με τη χαρακτηριστική ντρίμπλα που έκανε». Στην πορεία των χρόνων θα χάζευε με τον Δημήτρη Διαμαντίδη, τον Βασίλη Σπανούλη, ακόμα και τον Καρμέλο Άντονι. Στην πορεία των χρόνων, όμως, θα άρχισε να γίνεται και επαγγελματίας.

Το πρώτο αίμα!

Σε ηλικία 11 χρονών, ήταν ανάμεσα στους πιτσιρικάδες που έκαναν έδρα το κλειστό του Περιστερίου. «Τη χρονιά που βγήκαμε τρίτοι τη θυμάμαι χαρακτηριστικά», δηλώνει, σε όσους είχαν σπεύσει να προδικάσουν ότι τότε ήταν πολύ μικρός. Στο μυαλό του, όμως, είχαν εντυπωθεί οι εικόνες. Χάζευε τον Αλφόνσο Φορντ και τον Μπάιρον Ντίνκινς, δύο γκαρντ απ’ τα οποία κάθε παίκτης θα ήθελε να πάρει στοιχεία. Ίσως να ζήλευε τον Μανώλη Παπαμακάριο και να ονειρευόταν να βρεθεί κάποτε στη θέση του 20χρονου τότε Μιχάλη Πελεκάνου.

Μια ευκαιρία, όμως, θέλει πάντα συνδυασμό τύχης και δουλειάς. Η δουλειά ήταν δεδομένη και η τύχη προέκυψε το 2006. Η ομάδα που έφτασε να διεκδικεί επί ίσοις όροις πρωτάθλημα το 2001 είχε διαλυθεί. Τα χρέη την έστειλαν στη Β’ Εθνική, όπου και παρέμεινε για δύο χρόνια, πριν ξεκινήσει να ανεβαίνει εκ νέου τα σκαλοπάτια. Το 2006, θα ερχόταν η ευκαιρία του Βαγγέλη Μάντζαρη. «Πριν 5 χρόνια ανέβηκα στην πρώτη ομάδα στο Περιστέρι. Λόγω συγκυριών βρέθηκα να παίζω. Είχε κλείσει το ρόστερ, αλλά έτυχε να πάει φαντάρος ο Παναγιώτης Μαντζάνας και με προώθησε ο Μάνος ο Μανουσέλης, που ήταν τότε προπονητής. Έτσι λοιπόν πήρα τον χρόνο μου και σιγά-σιγά καθιερώθηκα».

Η καθιέρωση θα ήταν πιο εύκολη, κυρίως ψυχολογικά, λόγω της παρουσίας του Αντώνη. «Με υποδέχτηκε ο αδελφός μου, οπότε ήταν πολύ εύκολο να νιώθω σαν στο σπίτι μου και να μην έχω πρόβλημα», θυμάται για να προσθέσει: «Είναι ευλογία Θεού για μένα να παίζω στην ίδια ομάδα με τον αδερφό μου. Είμαστε όλοι μέρα μαζί. Δυσκολεύομαι να φύγω από την ομάδα γιατί θα μου λείψει!». Η στιγμή που θα έπρεπε να φύγει ήταν έξι χρόνια μετά κι αφού πρωτύτερα είχε πάρει παραστάσεις, είχε συλλέξει εμπειρίες, είχε φτιάξει το όνομά του τόσο με το Περιστέρι, όσο και με τις Εθνικές Νέων και εφήβων, μέλος της ομάδας του «Μάντζαρη και του Παππά», όπως ονειρεύεται κάποια στιγμή να τις αποκαλούν.

Ανοίγει φτερά…

Στο Περιστέρι το πρώτο διάστημα θα είναι κομπάρσος… Θα πρέπει να περιμένει τη σειρά του και την κακή εμφάνιση του αδελφού του! Ειρωνικό, όμως απ’ τη στιγμή που αγωνίζονται στην ίδια θέση, ο ανταγωνισμός έπρεπε να εκτείνεται και πέρα των μονομαχιών στην Playstation. «Ξέρεις τι μου είπε ο Βαγγέλης μετά το ματς; Μου λέει… Κοίτα εγώ δεν έπαιξα καθόλου, αλλά αφού εσύ ήσουν σούπερ, εμένα μου φτάνει και μου περισσεύει. Και στα αρ…. μου που δεν έπαιξα», αποκαλύπτει σε μια συνέντευξή του ο Αντώνης Μάντζαρης, που παραδέχτηκε ότι οι αδελφικοί δεσμοί σπάνε μόνο όταν ο Βαγγέλης τον κερδίσει συνεχώς στην PS3. Την πρώτη χρονιά στην Α1, ο μικρός θα παίξει σε 22 παιχνίδια, με μέσο όρο συμμετοχής δέκα λεπτά, απόρροια του εκπληκτικού καλοκαιριού που είχε ζήσει μαζί με τους συνομηλίκους του. Ένα χρυσό στη Ρόδο και ένα ασημένιο στη Νέα Ζηλανδία, την οποία θυμάται ως την «ωραιότερη εμπειρία της ζωής μου».

Την επόμενη σεζόν στην Α1 ο χρόνος του θα είναι περισσότερος, ο ρόλος του πιο σημαντικός και ο ίδιος πιο έτοιμος. «Είχα προτάσεις για το εξωτερικό και από τον Ολυμπιακό, όμως θεώρησα ότι δεν είναι ακόμα η ώρα για μια τέτοια απόφαση. Έμεινα σε μια ομάδα αγαπώ πολύ και που πρωταγωνιστεί. Αγωνίζομαι αρκετά και νομίζω ότι έκανα την καλύτερη επιλογή», θα πει πέρυσι, με τον Αργύρη Πεδουλάκη να είναι ένας εκ των τριών που θα σημάδευαν την πορεία του. «Είμαι ευγνώμων στον κόουτς Πεδουλάκη που με έχει πιστέψει τόσο πολύ. Κοιτάω να του το ανταποδώσω μέσα στο παρκέ, όσο πιο καλά μπορώ».

Κοντά στον Πεδουλάκη θα μιλήσει και για τον Δημήτρη Παπανικολάου, ο οποίος «μου έδινε σε καθημερινή βάση πολλές συμβουλές τόσο για το μπάσκετ όσο και για τη ζωή και τις κρατώ όλες σαν κόρη οφθαλμού. Σε καμία δεν έκανε λάθος». Και μέσα σε όλα θα έχει την… ευλογία να προπονείται για μεγάλο χρονικό διάστημα με το Περιστέρι ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους. Με τον Λιθουανό να τον έχει από κοντά και να του δείχνει αδυναμία, λόγω φυσικά της θέσης που αγωνιζόταν.

Το μεγάλο καλοκαίρι!

Το νερό είχε μπει στο αυλάκι. Ο Βαγγέλης, παρότι είχε ακολουθήσει τη συμβουλή της μαμάς του και δεν άφησε ποτέ τις σπουδές του στην άκρη (εκμεταλλεύτηκε τη διάκριση για να μπει στη νομική), γνώριζε πως είχε φτάσει η στιγμή για να θερίσει όσα είχε σπείρει. Το καλοκαίρι περνούσε με αρκετές ατομικές προπονήσεις με τον αδελφό του και μεγάλη αγωνία για το μέλλον του.

Η Ούνιξ Καζάν του πρόσφερε 300 χιλ. ευρώ για κάθε χρόνο συμβόλαιο, ο Φώτης Κατσικάρης προσπαθούσε να τον πείσει να μετακομίσει στο Μπιλμπάο, ο Παναθηναϊκός ήταν πάντα πρόθυμος, όμως ο Ολυμπιακός έκανε το αποφασιστικό βήμα και τον απέκτησε στις αρχές Σεπτεμβρίου. «Για μένα είναι μια μεγάλη πρόκληση. Πιστεύω ότι θα γίνω καλύτερος μέσα από τον Ολυμπιακό και θέλω πολύ να ανταποκριθώ σ’ αυτό το ψηλό επίπεδο. Είμαι απόλυτα έτοιμος να κάνω ότι χρειαστεί για να τα καταφέρω», θα πει και θα παραδεχτεί ότι η προσωπική συζήτηση έπαιξε σημαντικό ρόλο. Άλλωστε, είχε πάντα στην άκρη του μυαλού του ότι θέλει να παίζει.

«Αυτό που με οδήγησε να προτιμήσω τον Ολυμπιακό ήταν ότι έδειξαν πως με θέλουν πολύ. Μίλησα με τον κ. Αγγέλου και τους κ. Αγγελόπουλους και μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο με προσέγγισαν». Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς του έδειξε εξ αρχής εμπιστοσύνη. Έπαιξε 20 λεπτά στην πρεμιέρα της ευρωλίγκας στην Ισπανία και 25 λεπτά στο πρώτο ντέρμπι της καριέρας του, έστω κι αν αυτό ήρθε - λόγω τραυματισμού στον πρώτο γύρο - τέσσερις μήνες μετά. Απέναντι στον Παναθηναϊκό στις 12 Φεβρουαρίου ήταν εκ των πρωταγωνιστών του Ολυμπιακού τόσο στην επίθεση με 11 πόντους, όσο και στην άμυνα πάνω στον Δημήτρη Διαμαντίδη. Και η απόδοσή του είχε πολλούς λόγους να σχολιαστεί…

Κάποτε στην Βαρκελώνη…

Τα φόρουμ, οι παρασκηνιακές στήλες και οι οπαδικές ιστοσελίδες πήραν φωτιά… Εκείνο που όταν έγινε η μεταγραφή του στον Ολυμπιακό ήταν ψίθυρος, μετά την εμφάνισή του στο ντέρμπι έγινε κραυγή. Όλοι έψαχναν μια συνέντευξη από το 2008 στον «Κόσμο του Επενδυτή» στην οποία δήλωνε «θέλω να παίξω στον Παναθηναϊκό, γιατί είμαι οπαδός του». Ή αναζητούσαν κάτι πιο πρόσφατο, μια φωτογραφία, με τον Βαγγέλη Μάντζαρη να φοράει πράσινη φανέλα και να πανηγυρίζει στην Βαρκελώνη τον περασμένο Μάιο την κατάκτηση του έκτου ευρωπαϊκού του τριφυλλιού. «Τι να σας πω τώρα; Δε νομίζω ότι ωφελεί να ασχολούμαστε με κάτι που έγινε στο παρελθόν...», θα απαντήσει ο ίδιος μια μέρα μετά το ντέρμπι σε συνέντευξή του στο gazzetta.gr και θα εξομολογηθεί…

«Εμένα αυτό που με νοιάζει τώρα είναι η ομάδα μου, που είναι ο Ολυμπιακός και βασικό μου μέλημα είναι πως θα τον βοηθήσω να πετύχει τους στόχους του και να επιστρέψει στους τίτλους! Πιστεύω ότι τιμώ και με το παραπάνω τη φανέλα που φοράω και είμαι σίγουρος από τη στιγμή που μπήκα στην ερυθρόλευκη οικογένεια δεν την έχω εκθέσει ποτέ! Δεν έχω να πω τίποτε άλλο γι' αυτό το θέμα».

Η ερυθρόλευκη οικογένεια θα ήταν και πάλι χθες περήφανη. Και όχι μόνο εκείνη… Το ίδιο θα ένιωθε και ο Αντώνης, αλλά και η μητέρα του. «Η ζωή της μητέρας μου έχει αποκτήσει νόημα μέσα από την συμμετοχή μας, εμένα και του αδελφού μου, στο μπάσκετ. Δεν χάνει αγώνα, μας ακολουθεί παντού».