Γκαλέτι, Μιραλάς, Λέτο;

Διάβαζα χθες το άρθρο του Τσώχου, για την έλλειψη στον Ολυμπιακό παικτών στη μεσαία γραμμή και στα άκρα της επίθεσης, με ικανότητα στο σκοράρισμα.

Εκτιμάω την ποδοσφαιρική σκέψη του Μιχάλη, αλλά με αφορμή αυτή την παρατήρησή του παίρνω την ευκαιρία να γράψω κάτι σχετικό, που το σκεφτόμουν εδώ και αρκετό καιρό. Διότι, πολύ απλά νομίζω ότι αυτή είναι η μισή αλήθεια. Σίγουρα, δηλαδή, παίρνοντας παίκτες που το «έχουν» το γκολ, βάσει των δεδομένων στις προηγούμενες ομάδες τους, έχεις περισσότερες πιθανότητες να σου σκοράρουν και στη δική σου ομάδα.

Όμως, επειδή πλέον στο ελληνικό πρωτάθλημα, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι εύκολο να έρθουν τέτοιοι (δηλαδή, με περγαμηνές στο σκοράρισμα) χαφ και εξτρέμ από τα πιο σημαντικά ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, νομίζω ότι πρέπει να προσεγγίσουμε και την άλλη μισή αλήθεια. Ότι, δηλαδή, το γκολ έρχεται για κάθε παίκτη πιο εύκολα, όταν παίζει σε μία ομάδα καλά δουλεμένη. Και μία ομάδα δουλεύεται καλά, όταν έχει ένα καλό προπονητή (ας μην είναι σούπερ) για τουλάχιστον ένα χρόνο, σε μία πρώτη φάση. Μία ομάδα που θα έχει κάνει μία καλή προετοιμασία και θα έχει βάλει τις βάσεις για μία υγιή ποδοσφαιρική χρονιά.

Να θυμίσω ότι ο Γκαλέτι, σε επίπεδο Α΄ κατηγορίας Ισπανίας, στην οποία έπαιξε χρόνια, είχε μάξιμουμ γκολ σε σεζόν 4 (και δη σε 36 συμμετοχές). Στον Ολυμπιακό τη δεύτερή του σεζόν (με Βαλβέρδε πια προπονητή) έβαλε 14 και βγήκε πρώτος σκόρερ…

Ο Μιραλάς στη Γαλλία είχε μάξιμουμ γκολ σε σεζόν 6 (σε 35 συμμετοχές). Στον Ολυμπιακό του Βαλβέρδε έβαλε 34 γκολ σε δύο σεζόν…

Ο Φουστέρ στη μοναδική του σεζόν στην Α΄ κατηγορία της Ισπανίας, είχε 3 γκολ με τη Βιγιαρεάλ (σε 22 συμμετοχές). Στον Ολυμπιακό του Βαλβέρδε πέτυχε 12 στην πρώτη του χρονιά.

Σίγουρα όταν βάλεις 3-4 γκολ στην Ισπανία η, 6 στη Γαλλία, είναι λογικό να βάλεις περισσότερα στο πιο εύκολο ελληνικό πρωτάθλημα. Αλλά αυτό είναι το ένα κομμάτι του παζλ. Τα άλλα κομμάτια έχουν να κάνουν με το πόσο καλά δουλεύεται μία ομάδα, πόσο ταιριάζει ένας παίκτης στην ομάδα, πόσο «κολλάει» με τον τρόπο παιχνιδιού του προπονητή κι άλλες τέτοιες «λεπτομέρειες», που τελικά συνιστούν την ουσία του ζητήματος.

Υπό συγκεκριμένες συνθήκες, ο Λέτο στον ΠΑΟ του Ζεσουάλδο έβαλε 15 γκολ σε μισή σεζόν, ενώ προηγουμένως είχε μάξιμουμ τα 6 σε μία σεζόν…

Από την άλλη, ο Όσκαρ στον Ολυμπιακό δεν πέτυχε πάνω από 3 γκολ και φέτος στην Βαγιαδολίδ έχει ήδη 9! Κι ο Μασάντο στη Γαλλία είχε μέσο όρο 4 γκολ ανά σεζόν πρωταθλήματος και φέτος στον Ολυμπιακό έχει σκοράρει μόλις δύο φορές…

Που θέλω να καταλήξω: κατά την γνώμη μου, είναι πολύ πιο σύνθετο το θέμα στον Ολυμπιακό των παικτών που θα βοηθάνε πιο πολύ τους σέντερ φορ στο γκολ. Κι ανεξάρτητα του ορθότατου της διαπίστωσης ότι η ομάδα φέτος δεν παίρνει πολλά γκολ από τους χαφ και τους εξτρέμ (αν κι ο Αμπντούν έχει 6), πιστεύω ότι οι ερυθρόλευκοι μέσοι κι ακραίοι κυνηγοί θα έρχονταν πιο εύκολα στο γκολ, αν η ομάδα ήταν πιο καλά δουλεμένη φέτος.

Συνακόλουθα ποντάρω ενόψει της νέας σεζόν, όχι μόνο στις όποιες προσθήκες, αλλά κύρια στο ότι περιμένω να ‘δουλευτεί’ πολύ καλύτερα η ομάδα απ΄ ότι έγινε φέτος, ώστε να δημιουργεί πιο εύκολα ευκαιρίες. Και ειλικρινά δεν κατηγορώ το Ζαρντίμ. Ο Πορτογάλος είχε ένα δικό του σχέδιο στο παιχνίδι, αρκετά αποτελεσματικό, όχι θεαματικό κι αρκετά απλοϊκό: να φτάσει η μπάλα πολλές φορές στο σέντερ φορ (Τζιμπούρ η, Μήτρογλου).

Το πρόβλημα ήταν ότι στα πιο σημαντικά παιχνίδια η ομάδα δεν έκανε τις φάσεις για να φτάσει στο γκολ. Η, τις έκανε πολύ δύσκολα. Αλλά ο Ζαρντίμ με σφιχτή άμυνα έπαιρνε συνήθως αποτέλεσμα, κάτι που δεν ήταν αρκετό όμως στον κόσμο στο Καραϊσκάκη...