Η διαφορά π.χ. Τουρέ-Τοροσίδη

Θα ήθελα να γράψω κάτι με αφορμή την μεταγραφή του Τοροσίδη στη Ρόμα και τη συνέντευξή του στο Φως.

Γνώμη μου λοιπόν είναι ότι ο Ολυμπιακός γενικά πρέπει να πουλάει παίκτες, όταν έχει καλές προσφορές (βλέπε Ριέρα, Μιραλάς) η, όταν κινδυνεύει να χάσει ένα παίκτη λίγους μήνες μετά χωρίς να χάσει Ευρώ (βλέπε Τοροσίδη).

Με μία διαφορά. Πιστεύω ότι πρώτα πρέπει να παίρνει πράγματα από αυτούς τους παίκτες ο Ολυμπιακός. Να παίρνει από αυτούς ό,τι μπορεί να πάρει σε αγωνιστικό επίπεδο. Να τους χορτάσει λίγο ο κόσμος στο Καραϊσκάκη. Και μετά, αν έρθει καλή πρόταση, ας τους δώσει κι ας κοιτάξει να βρει κάποιον άλλο παίκτη αξίας. Κατ΄ αυτό τον τρόπο ανανεώνεται και το ενδιαφέρον της εξέδρας και δεν αποδυναμώνεται κι η ομάδα.

Για παράδειγμα, εγώ είχα στενοχωρηθεί με την πώληση του Τουρέ, ανεξάρτητα από τις ειδικές συνθήκες του συμβολαίου του, με το 50% να ανήκει στο Σέλουκ. Κι είχα στενοχωρηθεί γιατί είχε παίξει μπάλα μόλις ένα χρόνο στον Ολυμπιακό. Ρε παιδί μου δεν τον είχαμε χορτάσει τον Γιάγια και τον χάσαμε.

Επίσης είχα λυπηθεί με την πώληση του Κυριάκου, άσχετα αν κατανοώ επίσης τις συγκυρίες της στιγμής (έληγε σε ένα χρόνο το συμβόλαιό του, δεν ήθελε να το ανανεώσει κλπ, κλπ). Είχα λυπηθεί γιατί καλά καλά δεν τον είδαμε να παίζει στον Ολυμπιακό κι έφυγε. Ζήτημα αν είχε παίξει πέντε παιχνίδια πρωταθλήματος και άλλα τόσα κυπέλλου.

Άλλη ήταν η περίπτωση του Μιραλάς. Ο Κέβιν έπαιξε δύο χρόνια με τον Ολυμπιακό. Τον είδαμε να παίρνει δύο πρωταθλήματα, να παίζει και 15 παιχνίδια στην Ευρώπη. Πήρε από αυτόν ο Ολυμπιακός πριν τον δώσει.

Ο Τοροσίδης έπαιζε τόσα χρόνια. Ο Γεωργάτος το ίδιο. Έπαιξαν, πρόσφεραν, πήραν και μετά πήγαν σε μεγάλες ομάδες της Ιταλίας.

Ο Καστίγιο. Καλώς δόθηκε. Κι όχι μόνο λόγω των χρημάτων, που ήταν πάρα πολλά. Αλλά και γιατί τον είδαμε κάποια χρόνια με τα ερυθρόλευκα. Δεν τον είδαμε και τον χάσαμε.

Εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν. Ο Ζάχοβιτς δεν κόλλησε ποτέ εδώ. Λογικά πουλήθηκε πάνω στον χρόνο. Όμως, πάντα οι εξαιρέσεις απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Τον Μπελούτσι θα ήθελα να τον δω παραπάνω από τον ενάμιση χρόνο που έμεινε. Όμως, όταν έχεις το 50% του παίκτη και σου έρχεται πρόταση 5 εκ. Ευρώ…

Κι ο Ριέρα είναι ένας παίκτης, που θα ήθελες να τον δεις με τον Ολυμπιακό και δεύτερο χρόνο. Αλλά όταν είναι στα 29 προς 30 κι αφού τον είδες και μετά από μία προετοιμασία να μη σε τρελαίνει, όταν ήρθαν οι Τούρκοι με τα τσουβάλια Ευρώ, τι να κάνεις…

Τι συνειδητοποιώ τώρα που γράφω, βάζοντας κάτω μία μία όλες αυτές τις πιο τρανταχτές περιπτώσεις πώλησης παικτών από τον Ολυμπιακό; Πολύ απλά, ότι ανεξάρτητα από το τι θα προτιμούσα εγώ, πάντοτε υπήρχε ένας καλός λόγος για να γίνει η μεταγραφή. Εννοώ ότι δεν μπορείς στο βάθος να κατηγορήσει κανένα για καμία πώληση. Πάντα «κάτι» υπήρχε, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν παραμένει η επιθυμία να βλέπαμε ένα χρόνο παραπάνω με τα ερυθρόλευκα τον Τουρέ η, λίγο παραπάνω τον Μπελούτσι, ίσως και το Ριέρα. Η, να καμαρώναμε μία διετία στον Ολυμπιακό τον Κυριάκο να «καταπίνει» τα αντίπαλα σέντερ φορ.