Το πρόβλημα στο βάθος του

Ό,ΤΙ και να πει κάποιος μετά από ένα τέτοιο παιχνίδι σαν κι αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός στη Λεβάντε, δίκιο θα έχει. Να ξεκινήσουμε από εκεί.

Δίκιο, μικρότερο η, μεγαλύτερο, θα έχει για τα πάντα. Για το πόσο αδιάβαστη ήταν η ομάδα, για το πόσο τραγικά πήγαν ειδικά ορισμένοι παίκτες, για το πόσο ανθελληνική ήταν η διαιτησία, για το πόσο μπερδεμένο ήταν το σχήμα από τις επιλογές του Μίτσελ, για τις ελλείψεις του ρόστερ, για τον χρόνο που ένα εκατομμύρια στα εκατό χρειάζεται ο προπονητής για να μάθει την ομάδα και η ομάδα για να μάθει τον προπονητή κλπ, κλπ.

Το διπλό του Ολυμπιακού στη Ξάνθη προσφέρεται σε απόδοση 1.70 στην sportingbet

Ωστόσο, εδώ θέλω να εστιάσω σε ένα άλλο παράγοντα. Κάτι που ισχύει διαχρονικά για τον Ολυμπιακό και δη τον Ολυμπιακό της τελευταίας 15ετίας, που κυριαρχεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο και προσπαθεί να καθιερωθεί σαν μία αξιόλογη ομάδα της λεγόμενης δεύτερης βαθμίδας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Κι ο παράγοντας δεν είναι άλλος από τη νοοτροπία με την οποία ο Ολυμπιακός, ως ομάδα και ως σύλλογος, κατεβαίνει να αντιμετωπίσει αντιπάλους, που είναι σαφώς κάτω από αυτόν στην ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων. Εγώ, ξέρετε, συνηθίζω κάθε φορά που παίζει ο Ολυμπιακός στην Ευρώπη με ομάδες τύπου Λεβάντε, να λέω ένα πράγμα: «Τώρα να τον φοβάσαι τον Ολυμπιακό». Και παρότι «τρώω την γλώσα μου», δικαιώνομαι υπερβολικά συχνά. Μα υπερβολικά.

Δυστυχώς είναι ένα πράγμα που δεν αλλάζει όσο περνάνε τα χρόνια κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Τον Ολυμπιακό να τον τρέμεις με την Ανόρθωση (0-3 στην Κύπρο κι αποκλεισμός από τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ), με τη Μακάμπι Χάϊφα (0-3 και 3-3 και 4^η θέση στον όμιλο), με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ (αποκλεισμός από τα προκριματικά του Γιουρόπα Λιγκ).

Εγώ έτρεμα και μόνο στην σκέψη ότι η Λεβάντε φέτος βγήκε για πρώτη φορά στην ιστορία της στην Ευρώπη! Η Λιλ πρώτη φορά έπαιζε στο Τσάμπιονς Λιγκ και κέρδισε 3-1 τον Ολυμπιακό. Η Μόλντε το ίδιο. Τον νίκησε 3-2, ενώ έχανε 0-2! Η Χέρενβεν το ίδιο. Τον νίκησε 1-0 κι έτσι αποκλείστηκε ο Ολυμπιακός από την επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λιγκ. Με 0-0 περνούσε.

Τα παραδείγματα είναι υπερβολικά πολλά, για να αποτελούν μία συγκυρία. Και δεν αφορούν μία διοίκηση, ένα προπονητή η, ένα ρόστερ. Το φαινόμενο είναι γενικό. Η Σεντ Ετιέν στην Ευρώπη έχει βγει μία φορά εδώ και 20 χρόνια-τον Ολυμπιακό τον απέκλεισε με δύο νίκες σε αυτή τη μόνη της φορά. Και τώρα η Λεβάντε…

Που θέλω να καταλήξω: πρέπει κάποια στιγμή όλο το οικοδόμημα του Ολυμπιακού, σε επίπεδο διοίκησης, ομάδας, κόσμου, ακόμη και Τύπου, να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Κι η πραγματικότητα λέει πως στην Ευρώπη για να επιζήσεις, πρέπει να παίζεις κάθε φορά στο μάξιμουμ, στο 100%, όταν είσαι Ολυμπιακός. Δεν είσαι Γιουνάϊτεντ. Ούτε καν Πόρτο.

Γιατί όταν είσαι στο 100%, ως Ολυμπιακός μπορείς να παλέψεις και τη Ρεάλ στο Μπερναμπέου και να χάσεις τη μία χρονιά στο 88 (με Σόλιντ) και την άλλη στο 84 (με Λεμονή). Μπορείς να κερδίσεις 3-1 και να αποκλείσεις την πρωταθλήτρια Γερμανίας Ντόρτμουντ (με Βαλβέρδε), μπορείς να κερδίσεις μέσα σε μία σεζόν και Λίβερπουλ και Μονακό και Κορούνια στο Φάληρο (με Μπάγεβιτς) κ.ο.κ.

Όταν νομίζεις ότι είσαι κάτι που δεν είσαι και δεν παίζεις στο 100% στην Ευρώπη, μπορείς όχι να χάσεις, αλλά να διασυρθείς από κάθε ομάδα. Μα στην κυριολεξία από κάθε ομάδα. Π.χ. να χάσεις 1-3 στο Φάληρο από τη Ρόζενμποργκ, όταν αυτή άρχισε να σβήνει σε επίπεδο Τσάμπιονς Λιγκ.

Ο Ολυμπιακός πρέπει κάποια στιγμή να αντιληφθεί ότι στην Ευρώπη είναι ένα σοβαρό μέγεθος, αλλά όχι τέτοιο μέγεθος, που να του επιτρέπει να πηγαίνει να παίζει με την άνεση (!) και τη χαλαρότητα (!) του δήθεν… ακλόνητου φαβορί με τους αντιπάλους του. Με σχεδόν κανένα αντίπαλο! Το Τσάμπιονς Λιγκ και το Γιουρόπα Λιγκ δεν είναι Γκρικ Λιγκ. Εκεί πρέπει να είσαι στην τσίτα από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Έτοιμος για μάχες σε κάθε σημείο του γηπέδου. Δεν είναι παίξε γέλασε, να πάω στο Καυταντζόγλειο να φέρω 0-0 με τη…Δόξα Δράμας (!!!) και δεν τρέχει τίποτα, θα το καλύψω μετά.

Στην Ευρώπη πρέπει να μπαίνεις σε κάθε παιχνίδι, με το σκεπτικό ότι δεν είσαι ανώτερος κανενός-ότι πρέπει να το αποδείξεις μέσα στο χορτάρι ότι είσαι ανώτερος. Όπως κι ο άλλος, όποιο θηρίο κι αν είναι, στο χορτάρι πρέπει να αποδείξει ότι είναι ανώτερος από εσένα. Όσο αυτό το πράγμα δεν γίνεται αντιληπτό σε όλους στον Ολυμπιακό, τόσο και θα έρχονται αποτελέσματα σαν το χθεσινό και μετά θα ψαχνόμαστε όλοι μαζί για το τι έφταιγε και ποιος έφταιγε κλπ, κλπ.

Και θα λέμε «χίλια» σωστά πράγματα, αλλά θα ξεχνάμε το πιο απλό: ότι ο Ολυμπιακός όπως την πάτησε χθες με τη Λεβάντε, την έχει πατήσει αυτά τα χρόνια από πολλές...Λεβάντες.

Από την άλλη, το ποδόσφαιρο πάντα σου δίνει μία επόμενη ευκαιρία. Μακάρι να είναι για τον Ολυμπιακό στο αμέσως επόμενο παιχνίδι του, την άλλη Πέμπτη...