Δίπλα κι όχι απέναντι…

Υπάρχουν Ολυμπιακοί, που ανεξάρτητα της συμπάθειας η, αντιπάθειας που είχαν στον Βύντρα, εξέφρασαν ενστάσεις γιατί η διοίκηση του συλλόγου επηρεάστηκε τόσο πολύ από τις αντιδράσεις του κόσμου και έκανε τελικά πίσω στη μεταγραφή. Με το σκεπτικό όχι ότι υποχρεωτικά θα ήταν καλή μία τέτοια κίνηση, αλλά ότι έτσι θα πρέπει για κάθε σοβαρή απόφαση, να υπάρχει ανάλογη «συγκατάθεση».

Άσος ημίχρονο/άσος τελικό στο ματς Ολυμπιακός-Ατρόμητος σε απόδοση 1.65 στην sportingbet

Οι τέτοιου είδους ενστάσεις δεν μπορεί να χαρακτηριστούν παράλογες. Ωστόσο, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, πρέπει να δεχθούμε μία πραγματικότητα, που λέει πως καλώς η, κακώς «έτσι είναι ο Ολυμπιακός». Είναι ένας σύλλογος στον οποίο διαχρονικά η γνώμη του κόσμου πάντοτε παίζει μεγάλο ρόλο στη λήψη των αποφάσεων. Για τον απλούστατο λόγο πως η εκάστοτε ηγεσία του Ολυμπιακού θέλει ένα Καραϊσκάκη, να το «πω» έτσι, με ομοθυμία. Να είναι μαζί το τρίπτυχο διοίκηση-ομάδα-κόσμος και όχι να υπάρχουν έντονες διαφωνίες και γκρίνιες, που αν μη τι άλλο δεν αποβαίνουν προς όφελος σε τελική ανάλυση της ίδιας της ομάδας.

Θυμάμαι μία ιστορία πριν περίπου 18 χρόνια. Ο Σ. Κόκκαλης είχε αποφασίσει να διώξει το Λίμπρεχτς πριν καν αρχίσει η προετοιμασία του Ολυμπιακού! Κι έπρεπε να βρεθεί ο αντικαταστάτης. Τότε λοιπόν έπεσε στο τραπέζι το όνομα του συχωρεμένου Γιάννη Κυράστα, καθώς παράγοντες του Ολυμπιακού θεωρούσαν ότι μπορούσαν να τον φέρουν στο Ρέντη. Και τον θεωρούσαν ως τον πιο ανερχόμενο Έλληνα τεχνικό.

Η απάντηση που δόθηκε από τη διοίκηση; Ξεκάθαρη. Επί λέξει: «Δεν θέλουμε να φάμε ξύλο. Ξεχάστε το»! Κι ο Ολυμπιακός προσέλαβε τον Σταύρο Διαμαντόπουλο, τον οποίο και απομάκρυνε μετά από λίγους μήνες…

Εν γνώσει της η διοίκηση του Ολυμπιακού είχε πάρει ένα προπονητή, που θεωρούνταν «πιο κάτω» επίπεδο από του Κυράστα. Γιατί πολύ απλά ήξερε ότι ενδεχόμενη πρόσληψη του Κυράστα στον Ολυμπιακό, θα ξεσήκωνε θύελλα αντιδράσεων στον κόσμο, που δε θα δέχονταν με τίποτα την επιστροφή ενός ανθρώπου που είχε θεωρήσει πως πρόδωσε το σύλλογο.

Με αυτό το «δε θέλουμε να φάμε ξύλο», εννοούσαν οι άνθρωποι του Ολυμπιακού ότι θα έπεφτε το κράξιμο του αιώνα. Και για να έρθουμε στο τώρα: ο Βύντρα μπορεί να βοηθούσε τον Ολυμπιακό. Εγώ π.χ. μπορεί να κάνω λάθος, αλλά το πιστεύω αυτό, ότι μπορεί να βοηθούσε μετά την απώλεια του Τοροσίδη. Όμως, το ρίσκο να γίνονταν αύριο μεθαύριο κανένας χαμός στην κερκίδα του Καραϊσκάκη, πόσο εύκολα μπορούσαν να το πάρουν;...

Εκείνο το παράδειγμα με τον αδικοχαμένο ποδοσφαιράνθρωπο Γιάννη Κυράστα, είναι χαρακτηριστικό για το πόσο η εκάστοτε διοίκηση του Ολυμπιακού θέλει να έχουν η ομάδα και γενικότερα ο σύλλογος την ηρεμία τους και δίπλα τους κι όχι απέναντί τους τον κόσμο. Κι όταν λέω κόσμο εννοώ αυτό που λέμε την πλειοψηφία.

Μία πολιτική που σε κάποιες (ίσως λίγες;) περιπτώσεις μπορεί και να οδηγεί σε λάθος κινήσεις, αλλά και που σα γενική φιλοσοφία έχει συμβάλλει σαν ένα ακόμη στοιχείο, σε αυτό που είναι ο Ολυμπιακός: ο μεγαλύτερος, πιο επιτυχημένος και λαοφιλέστερος σύλλογος της Ελλάδας…