Ο Αντώνης δεν είναι Ζαρντίμ

Προσέξτε: Εδώ δεν μπαίνω σε διαδικασία άποψης αν καλώς η, κακώς έφυγε ο Ζαρντίμ, τώρα. Αυτό είναι άλλο θέμα και την γνώμη μου, άλλωστε, την έχω καταγράψει.

Ούτε θα πω ότι ο Νικοπολίδης είναι καλύτερος η, χειρότερος του Ζαρντίμ. Για τον απλούστατο λόγο ότι δε θα είχε νόημα να πω κάτι τέτοιο-ο Αντώνης είναι προπονητής δέκα ημέρες κι ο Ζαρντίμ είναι προπονητής 10 χρόνια.

Αλλού θέλω να επικεντρώσω: επειδή ο Αντώνης ίσως να μην είναι αύριο πρώτος προπονητής του Ολυμπιακού, όμως και θα παίξει ρόλο γενικότερα στο αύριο της τεχνικής ηγεσίας της ομάδας, αλλά και πολύ λογικά κάποια στιγμή θα αναλάβει πρώτος προπονητής πάνω σε άλλη, πιο μόνιμη και στέρεα βάση, κι όχι όπως τώρα, έχει ενδιαφέρον να δούμε τη φιλοσοφία του.

Κι εδώ ακριβώς κολλάει ότι ο Νικοπολίδης δεν είναι Ζαρντίμ. Έχει άλλη φιλοσοφία ο ένας κι άλλη ο άλλος. Τη φιλοσοφία του Πορτογάλου την είδαμε σε γενικές γραμμές αυτό το εφτάμηνο της παρουσίας του στον Ολυμπιακό. Είναι για άλλους αποδεκτή, για άλλους απλά σεβαστή.

Ο Αντώνης, όμως, πράγματι είναι φιλοσοφίας Βαλβέρδε. Αυτό το μοντέρνο τρόπο παιχνιδιού, το Μπαρτσελόνα στάϊλ, είναι που του αρέσει και πάνω σε αυτό δουλεύει. Τι θα πετύχει είναι ζήτημα, που μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Όμως, αυτό το «πράγμα» δουλεύει ο Αντώνης, σε τούτο το ξεκίνημά του στον τόσο δύσκολο πάγκο του Ολυμπιακού. Θέλει επιθετική άμυνα, γρήγορη κυκλοφορία, πρεσάρισμα ψηλά και κοντά τις γραμμές για φουλ επιθετικό παιχνίδι.

Εύλογα θα μου πείτε, τι είδαμε απ΄ όλα αυτά στην Κομοτηνή. Σχεδόν τίποτα είναι η απάντηση. Μάλιστα, πολλοί Ολυμπιακοί αναρωτήθηκαν γιατί ο Αντώνης από εκεί που με τον ΠΑΣ στο Φάληρο τις προάλλες είχε παρουσιάσει άλλο σχήμα, επέστρεψε τώρα στην ενδεκάδα αλά Ζαρντίμ, με τους δύο αμυντικογενείς μέσους και δη με τον Γκρέκο έξω αριστερά. Κι η ομάδα κατά κοινή ομολογία μόνο καλή μπάλα δεν έπαιξε.

Είναι απλό: Σε ένα γήπεδο βούρκο, πρώτον κάθε προπονητής ξέρει ότι χρειάζεται καλούς στο ψηλό παιχνίδι (βλέπε Μοντέστο) και τρεχαλατζήδες (βλέπε Μανιάτη) κι όχι τεχνίτες στιλ Πίνο. Και δεύτερον ομάδα στιλ Βαλβέρδε, καλή μπάλα δεν μπορεί να παίξει σε τέτοιο τερέν. Γιατί πώς να παίξεις γρήγορα και να έχεις καλή κυκλοφορία σε αγωνιστικό χώρο, όπου τα πόδια κολλάνε στη λάσπη; Θυμηθείτε τον Ολυμπιακό επί Βαλβέρδε σε τέτοια γήπεδα. Μπάλα; Ούτε κατά διάνοια. Κάτι νίκες με την ψυχή στο στόμα (1-0 στις Σέρρες), κάτι Χ με τη Δόξα στο Καυταντζόγλειο, ήττα στην Τρίπολη κλπ…

Κοινώς, ο Ολυμπιακός που είδαμε στην Κομοτηνή, δεν ήταν ο αντιπροσωπευτικός Ολυμπιακός του Νικοπολίδη. Ο Ολυμπιακός με τα Γιάννινα ήταν πιο κοντινός σε αυτό που θέλει. Βέβαια, αυτό δε σημαίνει ότι παραγράφεται η πραγματική κακή εικόνα του Ολυμπιακού του Σαββάτου. Έτερον εκάτερον.

Και το πιο σημαντικό είναι ο Ολυμπιακός, με τη βοήθεια και του Νικοπολίδη, που ξέρει την ομάδα σαν την χούφτα του, να αρχίσει να συνέρχεται επιτέλους σε μία σταθερή βάση, πολύ απλά γιατί πλησιάζουν…επικίνδυνα τα παιχνίδια με τη Λεβάντε. Κι εκεί είναι γιουρόπα Λιγκ κι όχι greek λίγκ…