Ο Κώστας Νικολακόπουλος γράφει στο gazzetta.gr την γνώμη του για την σκοπιμότητα των δηλώσεων του προπονητή του Παναθηναϊκού μετά το δύσκολο εκτός έδρας παιχνίδι με τον Εργοτέλη.

Δεν έχω κρύψει ποτέ ότι θεωρώ ξύπνιο προπονητή τον Φερέϊρα. Και πονηρή «γριά αλεπού».

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο βλέπω και τις δηλώσεις του για τον Κάκο μετά από ένα παιχνίδι, το οποίο χαρακτηρίστηκε ακόμη και σε αντικειμενικά σάϊτ κι ως «οικογενειακό διπλό»-άσχετα αν εγώ διαφωνώ!

Είναι απλό. Οι στόχοι του έμπειρου Πορτογάλου τεχνικού ήταν τρεις.

Πρώτος, να ‘προστατεύσει’ στα επόμενα παιχνίδια τους άλλους παίκτες του που είναι στο όριο των καρτών (Κατσουράνης, Λέτο, Κλέϊτον, Σαριέγκι) . Ό,τι γλιτώσουμε, δηλαδή, καλό είναι.

Δεύτερος, να ζητήσει με ένα έμμεσο τρόπο να πάρουν κάρτες, ανάλογες περιπτώσεις, κι οι παίκτες που είναι στο όριο από πλευράς Ολυμπιακού, στο όνομα μίας ισονομίας. Μόνο οι δικοί μας, δηλαδή, θα παίρνουν; Να παίρνουν και του Ολυμπιακού.

Και τρίτος, να ασκήσει πίεση στον Κάκο για το επόμενο παιχνίδι που θα σφυρίξει είτε τον Παναθηναϊκό, είτε τον…Ολυμπιακό. Το κράξιμο, δηλαδή, πάντα ένα κάποιο αποτέλεσμα το φέρνει.

Τουλάχιστον αυτά εγώ εισπράττω. Μπορεί να είμαι και...λάθος.

Θα μου πείτε κι ο Σάββας τα ίδια δε θα έκανε σε ανάλογη περίσταση; Τώρα να σας πω όχι;

Πάντως ο Βαλβέρδε σίγουρα δεν το έχει κάνει ποτέ αυτό που γίνεται σχεδόν μετά από κάθε παιχνίδι εκ μέρους του Φερέϊρα σε σχέση με τη διαιτησία.

Εγώ ειλικρινά δε θα είχα πρόβλημα με αυτό το «παιχνίδι», αν δε γίνονταν με αυτή τη συχνότητα. Νομίζω πως είναι υπερβολικό.  Μέσα στο πρόγραμμα κι αυτό, αλλά υπερβολικό, για προπονητή.