Ο Γιάννης Σερέτης γράφει γιατί ο Βαλβέρδε και ο Ομπράντοβιτς ξεχωρίζουν όχι μόνο μέσα αλλά και εκτός αγωνιστικών χώρων και για το πιθανότατο καλοκαιρινό ταξίδι τους στην Ισπανία…

Παρακολούθησα όπως και πολλοί άλλοι το βιντεάκι μετά το ματς Ολυμπιακός – Ξάνθη. Δεν μου προκάλεσαν πολλά εντύπωση. Εχουν συμβεί στο παρελθόν πολύ χειρότερα στις φυσούνες από ένα «γ..ώ το σπίτι μου» του Τοροσίδη και από τις διαμαρτυρίες του Σάββα. Ρωτήστε και τον Τάσο Μητρόπουλο, του οποίου τα μάτια έχουν δει πάρα πολλά και είναι (σχετικά) ήπιος, συγκριτικά με παλαιότερες αντίστοιχες «εμφανίσεις» του…

Θα έλεγα, μάλιστα, ότι δεδομένου του πόσο «πόνεσε» τον Ολυμπιακό αυτή η ήττα και ότι η επίμαχη φάση του πέναλτι καταγράφηκε λίγο πριν από το τέλος του ματς, θα περίμενα περισσότερες ύβρεις, διαμαρτυρίες, νεύρα. Το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι παίκτες των Ερυθρόλευκων εκτός από τον πρωταγωνιστή της φάσης Τοροσίδη και τον Γιάννη Μανιάτη κατευθύνονται στα αποδυτήρια αμίλητοι και με κατεβασμένα κεφάλια κάτι δείχνει… Ότι κάτι αλλάζει…

Με τη νοοτροπία (του «απαγορεύεται να χάνουμε και να αδικούμαστε στην Ελλάδα») που έχει περάσει και καθιερωθεί στον Ολυμπιακό, βεβαίως, μπορεί να θεωρηθεί και «απιστία», «ωχαδερφισμός», «αδιαφορία» η συμπεριφορά των υπόλοιπων παικτών. Ακόμη και για τον Τοροσίδη που τόσα και τόσα έχει κάνει στην καριέρα του, μπορώ να βρω δικαιολογία: όχι μόνο διότι ήταν ο πρωταγωνιστής στο πέναλτι και «έβραζε» περισσότερο από τους άλλους, αλλά και διότι ολόκληρος ο εσωτερικός μηχανισμός του Ολυμπιακού «στράβωσε» (για να μην γράψω κάτι «βαρύτερο») επειδή εκείνος, ο αρχηγός, ο παίκτης που πέρυσι είχε (με εντολή άραγε;) βγάλει τα συκώτια του Λέτο στο α’ ημίχρονο του ντέρμπι ντροπής, τόλμησε να χαϊδέψει τον Καπίνο στο κεφάλι λίγο προτού οι δυο ενδεκάδες μπουν στον αγωνιστικό χώρο του «Γ. Καραϊσκάκης».

Όταν τέτοια «απλά» πράγματα, όταν τέτοιες συμπεριφορές καταδικάζονται εμμέσως από τους μηχανισμούς των ίδιων των ομάδων (παρόμοιο πρόσφατο και διαφορετικού τύπου στο ίδιο πεδίο περιστατικό με τον δακτυλοδεικτούμενο και στοχοποιημένο από συγκεκριμένη εφημερίδα Δημήτρη Παπαδόπουλο που τόλμησε να παρακολουθήσει το ματς του Λεβαδειακού με τον Ολυμπιακό παρέα με τον Νικοπολίδη που ήταν, είναι και θα παραμείνει φίλος του είτε τον «εκτελούσε» γράφοντας το 0-1 στο 89’, είτε του έπαιρνε πέναλτι που μετέτρεπε σε γκολ ο Εκι Γκονζάλες, είτε έχανε πέναλτι μέσα στο Γ. Καραϊσκάκης) τι μπορούμε να περιμένουμε άραγε; Πώς μπορεί ο κάθε Μπιτσαξής να επιτρέψει την παρουσία οπαδών και των δύο αντιπάλων σε ντέρμπι; Πόσο υποκριτικό είναι να λέμε ότι έχουν μειωθεί τα κρούσματα βίας; Γιατί να μην φεύγουν άρον άρον στο εξωτερικό οι παίκτες βλέποντας τα καρκινώματα στον χώρο όπου εργάζονται;

Η συμπεριφορά του Τοροσίδη και του Μανιάτη πάνω στην κάψα της απογοήτευσης, της πίκρας και της αδικίας δεν είναι άνω των ορίων πάνω στα νεύρα τους και ας αφήσουμε στην άκρη τις μεγαλοστομίες, τις υπερβολές και τις υποκρισίες. Τέτοιου είδους παράπονα έχουν εκφράσει σε παρόμοιο στυλ αμέτρητες φορές με έντονο τρόπο χιλιάδες παίκτες σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου. Ρωτήστε κάποιον διαιτητή, παίκτη ή προπονητή και θα μάθετε. Απλώς, μας κάνει εντύπωση επειδή βλέπουμε σε βιντεάκι κάτι «κρυφό»: εκεί, μέσα στη φυσούνα, όπου δεν υπάρχουν συνήθως κάμερες. Η συμπεριφορά του Θεοδωρίδη (επειδή είναι παράγοντας) είναι η καταδικαστέα, κι ας έχει το ακαταλόγιστο.

Όχι, δεν είμαι με τους «Πάμπλο Γκαρσία» της πρώτης διετίας του στον ΠΑΟΚ. Με τους «Σαλπιγγίδηδες» είμαι και τους «Πάμπλο Γκαρσία» της περυσινής και της εφετινής σεζόν. Με αυτούς που καταθέτουν πάντα μόνο ψυχή και όχι τσαμπουκάδες ΜΕΣΑ στο γήπεδο, όχι έξω απ΄ αυτό.

Το παράξενο, λοιπόν, απ΄ αυτό το βίντεο, δεν είναι οι διαμαρτυρόμενοι, ούτε αυτοί που προχωρούν προς τα αποδυτήρια. Ο αληθινά ξεχωριστός είναι ο Ερνέστο Βαλβέρδε, ο οποίος, μέσα στη λύπη του, τα νεύρα του και την απογοήτευσή του μετά από ματς με 6 καθαρές χαμένες ευκαιρίες, μια επώδυνη ήττα και ένα πέναλτι που δεν καταλογίζεται, παίρνει την πρωτοβουλία να παίξει πυροσβεστικό ρόλο. Θα μπορούσε να διαμαρτυρηθεί και εκείνος, με κόσμιο τρόπο. Θα μπορούσε να πάει στα αποδυτήρια, αφήνοντας τους άλλους να τσακώνονται. Παρεμβαίνει. Διότι έχει ανατραφεί με τη νοοτροπία «πάνω απ΄ όλα το άθλημα» και όχι «πάνω απ΄ όλα η νίκη». Όπως και ο Γκουαρντιόλα που χάνει το πρωτάθλημα (διαβάστε τις χθεσινές δηλώσεις του και θα καταλάβετε). Ερνέστο Βαλβέρδε: ο μοναδικός προπονητής του Ολυμπιακού τα τελευταία 15 χρόνια που τυγχάνει τόσο μεγάλου σεβασμού και τέτοιας εκτίμησης από ΟΛΟΥΣ τους φίλους, παίκτες και προπονητές των αντιπάλων του. Ισως μεγαλύτερης από τους φίλους του Ολυμπιακού, αν και νομίζω ότι η συντριπτική πλειονότητα είναι υπέρ αυτής της νοοτροπίας και όχι της «ζούγκλας». Ερνέστο Βαλβέρδε: ο προπονητής που πέρυσι δεν είχε πάει στο βραδινό ερυθρόλευκο γλέντι στα μπουζούκια λίγο μετά το «γλέντι» του Τρύφωνα, του Καλόπουλου και του Βαγγέλη Μαρινάκη στο Φάληρο.

Εκτός απροόπτου απ΄ ότι μαθαίνω μας αποχαιρετά το καλοκαίρι. Η δική του απώλεια και του (κορυφαίου κατά την εκτίμηση ΟΛΩΝ των φίλων του μπάσκετ, ανεξαρτήτως οπαδικής προτίμησης) Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, του μοναδικού προπονητή του Παναθηναϊκού που έχει μιλήσει δημοσίως και μάλιστα ουκ ολίγες φορές κατά των πράσινων κάφρων, θα είναι βαρύτατες για τον ελληνικό αθλητισμό αν τελικά και ο κόουτς των τίτλων προτιμήσει τη Μαδρίτη όπως γράφεται ήδη δειλά δειλά (πολλοί «μπασκετικοί» δημοσιογράφοι το θεωρούν σίγουρο από τώρα). Στην Ισπανία θα κληθούν να κάνουν τις «επαναστάσεις» τους μόνο μέσα στα γήπεδα (όπως τις έχουν κάνει ήδη και στην Ελλάδα, σε διαφορετικό βαθμό βεβαίως ο καθένας), και όχι εκτός αυτών…

Υ.Γ. Το γεγονός ότι αμφότεροι ΔΕΝ ασχολούνται με τα ελληνικά media και θεωρούν ότι ελάχιστα απ΄ όσα γράφονται αξίζουν προσοχής και είναι απολύτως αληθή, ας μας προβληματίσει όλους εμάς…