Το πρώτο μου ντέρμπι...

Μανώλης Μαυρομάτης: «Κρυμμένος στις σκαλωσιές»

«Την πρώτη φορά που είδα από κοντά ένα ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, ήμουν 13 ετών. Προφανώς, ούτε λόγος για λεφτά για το εισιτήριο... Ήταν η εποχή που στη Λεωφόρο χτιζόταν η εξέδρα στην Τσόχα και ήμουν τυχερός γιατί ο εργολάβος ήταν γείτονάς μας στη Γούβα. Τον παρακάλεσα να με πάρει μαζί του το πρωί του αγώνα, γιατί αν και ήταν Κυριακή, ο ίδιος είχε δουλειά στη Λεωφόρο κι εγώ σκέφτηκα ότι ίσως έβρισκα έναν τρόπο να χωθώ στο γήπεδο. Το κακό είναι ότι κατά τις 10 οι εργάτες τελείωσαν κι ο εργολάβος ήθελε να γυρίσει στο σπίτι του. Του είπα ότι θα μείνω εκεί και κρύφτηκα κάτω από τις σκαλωσιές. Από τις 10 ως τις 3 το μεσημέρι, που άρχιζε ο αγώνας, έμεινα κρυμμένος κάτω από τις σκαλωσιές και ήμουν τυχερός, γιατί οι υπάλληλοι που έκαναν τον έλεγχο των εισιτηρίων δεν κοίταξαν καθόλου προς τα εκεί. Το γήπεδο γέμισε και πέντε λεπτά μετά τη σέντρα βγήκα καμαρωτός και κάθισα στις εξέδρες. Ήταν τέτοια η αγωνία μου να μη με πιάσουν, που ούτε θυμάμαι ποιος κέρδισε!

Ευτυχώς, στην πορεία έγινα δημοσιογράφος και κατάφερα να μπω αρκετές φορές και στη Λεωφόρο και στο Καραϊσκάκη και στο ΟΑΚΑ από την κανονική είσοδο... Το μεγαλύτερο –επαγγλεματικό– μου παράσημο μετά από τόσα ντέρμπι που έχω μεταδώσει, είναι ότι ακόμα και σήμερα ο κόσμος με ρωτάει “βρε Μανώλη, τι ομάδα είσαι τελικά;” και η απάντησή μου πάντα είναι η ίδια. “Είμαι με το γκολ”. Όταν μετέδιδα τους αγώνες πανηγύριζα κάθε γκολ που έμπαινε σαν να ήταν στον τελικό του Μουντιάλ...»

* Ο Μανώλης Μαυρόματης είναι ειδικός σύμβουλος της Κομισιόν.

Βαγγέλης Μπραουδάκης: «Έκανα τον διαιτητή»

«Η σεζόν 1985-’86 είναι εκείνη που μου έρχεται αμέσως στο μυαλό. Και οι δύο ομάδες χρησιμοποιούσαν το ΟΑΚΑ. “Φρέσκο” στάδιο αφού είχε φτιαχτεί για το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στίβου τρία χρόνια πριν, κοντά 80.000 εισιτήρια εκδίδονταν (θυμάμαι τους μαυραγορίτες στην Ομόνοια να τα πουλάνε στη διπλάσια τιμή), ούτε «νεκρές ζώνες» ούτε τίποτα και η Καλογρέζα τίγκα! ΑΕΚτζής εγώ, με τραβολογούσε ένα φιλικό ζευγάρι, όλοι μας φοιτητές τότε. Εκείνος Ολυμπιακός, εκείνη Παναθηναϊκός (παντρεύτηκαν κατόπιν, κάνανε παιδιά, ακόμα μαζί είναι κι ας τσακώνονται κάθε που έχει ντέρμπι)! Φόρεσαν τα κασκόλ τους, πήγαμε, άνω διάζωμα περίπου στη σέντρα και κάθισα στη μέση να κάνω –αν χρειαστε– το διαιτητή. Είναι το ντέρμπι που ο Σαραβάκος κάνει σούπερ εμφάνιση, δύο γκολ, χάνει πέναλτι ο Σέστιτς και μειώνει για τον Ολυμπιακό ο Αναστόπουλος στο τέλος.

Δεν μιλιόντουσαν τα φιλαράκια μου για κάνα μήνα. Ήταν και όμορφος βλέπετε ο Μητσάρας. Στο β’ γύρο (για το γούρι να λέει η μικρή, για να σπάσει το γούρι να της λέει ο κολλητός μου) πάλι ίδια σύνθεση, πάλι άνω διάζωμα, αλλά αυτή τη φορά σε πλαϊνή θύρα, στο ύψος της μεγάλης περιοχής που είναι προς το σταθμό Ειρήνης. Εκεί που γίνεται το πέναλτι στον Σέστις που δεν δίνεται, εκεί που το έβαλε ο Βαΐτσης (ίσως και με χέρι). Στο β’ ημίχρονο το είχε μπουμπουνίσει ο Μητρόπουλος, δεν θυμάμαι ποιος μείωσε για τον Παναθηναϊκό, θυμάμαι όμως ότι Σαργάνης και Αρβανίτης είχαν πιάσει τις κάλτσες τους! Ωραία χρόνια, τα χρόνια της νιότης μας…»

Καρπετόπουλος: «Πρωτάθλημα μόνο στα μπαράζ»

«Το πρώτο ντέρμπι που είδα ήταν τηλεοπτικό, ένα άθλιο 0-0 στο Καραϊσκάκη. Ο πρώτος αγώνας που είδα live όμως, ήταν το 1982 στο μπαράζ του Βόλου και το θυμάμαι ακόμα. Το πρωτάθλημα είχε τελειώσει πριν από είκοσι μέρες, το Μουντιάλ της Ισπανίας είχε ήδη αρχίσει και μέσα σ’ όλα, ο Ολυμπιακός απειλούσε να μην κατέβει να παίξει στο μπαράζ εξαιτίας της υπόθεσης Μπουμπλή. Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα το γήπεδο να είναι μισοάδειο, καθώς πολύς κόσμος φοβόταν ότι ο Ολυμπιακός δεν θα παίξει.

Εγώ παρ’ όλα, ως Βολιώτης, αυτά πήγα και είδα τον Ολυμπιακό να κερδίζει με 2-1 και να παίρνει τον τίτλο. Δύο χρόνια νωρίτερα, και πάλι στο Βόλο, και πάλι στα μπαράζ, είχα πάει στον αγώνα του Ολυμπιακού με τον Άρη, στον οποίο Ολυμπιακός κέρδισε και πήρε και πάλι το πρωτάθλημα. Αυτό ήταν. Ήμουν 13 ετώ τότε και είχα πιστέψει ότι... το πρωτάθλημα το παίρνει πάντα ο Ολυμπιακός στα μπαράζ.

Είχε βέβαια και ένα καλό η ιστορία αυτή. Ξεκίνησε η λατρεία μου για τον Αναστόπουλο. Μεγάλωσα με Αναστό και έχουν περάσει 30 χρόνια, αλλά... η λατρεία συνεχίζεται!»