Το ένα και μοναδικό όνειρο! (vids + pics)

Η σκέψη ήταν διαχρονική. Στο κεφάλι των Αμερικανών άρχισε να στριφογυρίζει αμέσως μετά την ήττα στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου (1972) από την παρέα του Σεργκέι Μπέλοφ. Το να χάνουν το χρυσό από τους Σοβιετικούς (με τον Ψυχρό Πόλεμο στα φόρτε του) στο κατ' εξοχήν «δικό» τους άθλημα, ήταν κάτι που δεν μπορούσαν να το χωνέψουν εύκολα. Εκείνη η σκέψη ζυμώθηκε με τα χρόνια και ωρίμασε για τα καλά στους Ολυμπιακούς της Σεούλ (1988). Εκεί τα κολεγιόπαιδα των ΗΠΑ ηττήθηκαν από τους Σοβιετικούς στον ημιτελικό και τερμάτισαν τρίτα, βλέποντας τους αντιπάλους τους να κατακτούν ακόμα μία κορυφή.

Αυτό ήταν. Πλέον οι Αμερικανοί θα κατέβαιναν με ό,τι καλύτερο διέθεταν. Σε αυτό συνηγόρησε και η απόφαση της FIBA τον Απρίλιο του 1989, να επιτρέψει σε επαγγελματίες μπασκετμπολίστες να πάρουν μέρους στους Αγώνες. Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε στις 22 Σεπτεμβρίου του 1991. Τότε συγκεντρώθηκαν για την πρώτη τους προπόνηση... ΟΙ ΕΚΛΕΚΤΟΙ. Ποιοι ήταν οι δέκα κύριοι που έδωσαν το «παρών» στο ιστορικό εκείνο ραντεβού; Μάικλ Τζόρνταν, Σκότι Πίπεν (Σικάγο Μπουλς), Καρλ Μαλόουν, Τζον Στόκτον (Γιούτα Τζαζ), Μάτζικ Τζόνσον (Λ.Α. Λέικερς), Λάρι Μπερντ (Μπόστον Σέλτικς), Πάτρικ Γιούινγκ (Ν. Υ. Νικς), Τσαρλς Μπάρκλεϊ (Φιλαδέλφια 76ερς), Κρις Μάλιν (Γκόλντν Στέιτ Γουόριορς) και ο Ντέιβιντ Ρόμπινσον (Σαν Αντόνιο Σπερς), ο οποίος ήταν στην ομάδα του 1988 στη Σεούλ. Σε αυτούς αργότερα προστέθηκαν και οι Κλάιντ Ντρέξλερ (Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερ), Κρίστιαν Λέτνερ (από το Πανεπιστήμιο του Ντιουκ), ο οποίος πήρε στο νήμα τη θέση από τον Σακίλ Ο' Νιλ.

Αυτή η ομάδα όνειρο έκανε το ντεμπούτο της στις 28 Ιουνίου του 1992. Πρώτο θύμα της υπήρξε η άτυχη Κούβα. Το σκορ (136-57) έδωσε το στίγμα για το τι θα ακολουθούσε, με τον Κουβανό κόουτς Μιγκέλ Καλδερόν Γκόμες να αναφέρεται ενδεικτικά στην ικανότητα των αντιπάλων του: «Το να προσπαθείς να τους σταματήσεις, είναι τόσο μάταιο όσο το να προσπαθείς να κάνεις σκιά από τον ήλιο με το δάκτυλό σου». Λόγω του απίστευτου ρόστερ της ονομάστηκε δικαίως από τους ίδιους τους Αμερικανούς ως Dream Team. Στόχος της ήταν το χρυσό τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Στον πάγκο της ομάδας όνειρο βρισκόταν όχι μία, μα τέσσερις μεγάλες φυσιογνωμίες. Το γενικό πρόσταγμα το είχε ο Τσακ Ντέιλι με βοηθούς τους Λένι Γουίλκενς, Μάικ Κρζιζέφσκι και Π. Τζ. Καρλέσιμο.

Για όσους ήταν μικροί και δεν είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν τηλεοπτικά το υπερθέαμα στο «Παλάου Σαν Ζορντί», ας δουν τα στατιστικά, για να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβη στη Βαρκελώνη. Η Dream Team έδωσε οκτώ παραστάσεις. Την ήττα με τη μικρότερη διαφορά την έκανε η σούπερ Κροατία των Πέτροβιτς, Ράτζα, Κούκοτς, Βράνκοβιτς με μόλις 32 πόντους στον τελικό (117-85). Οι δυο τους είχαν αναμετρηθεί και νωρίτερα με τη διαφορά να είναι στους 33 πόντους (103-70). Όσο για τους υπόλοιπους έχουμε και λέμε:
Dream Team – Ανγκόλα 116-48 (+68)
Dream Team – Γερμανία 111-68 (+43)
Dream Team – Βραζιλία 127-83 (+44)
Dream Team – Ισπανία 122-81 (+41)
Dream Team – Πουέρτο Ρίκο 115-77 (+38)
Το πιο εντυπωσιακό παιχνίδι της όμως το έκανε στον ημιτελικό κόντρα στην εξαιρετική Λιθουανία των Σαμπόνις, Μαρτσιουλιόνις, Χομίτσιους, Κουρτινάιτις, Γιοβάισα, την οποία διέλυσε με 51 πόντους διαφορά (127-76).

Πρώτος σκόρερ των Αμερικανών στο τουρνουά αναδείχθηκε ο Τσαρλς Μπάρκλεϊ με 18 πόντους. Αναλυτικά οι επιδόσεις των 11+1 παικταράδων (ο Λέτνερ δεν ανήκει στην ελίτ)...

Μάικλ Τζόρνταν: 14,9 πόντοι, 2,4 ριμπάουντ, 4,8 ασίστ
Σκότι Πίπεν: 9 πόντοι, 2,1 ριμπάουντ, 5,9 ασίστ
Τζον Στόκτον: 2,8 πόντοι, 0,3 ριμπάουντ, 2 ασίστ
Καρλ Μαλόουν: 13 πόντοι, 5,3 ριμπάουντ, 1,1 ασίστ
Μάτζικ Τζόνσον: 8 πόντοι, 2,3 ριμπάουντ, 5,5 ασίστ
Λάρι Μπερντ: 8,4 πόντοι, 3,8 ριμπάουντ, 1,8 ασίστ
Πάτρικ Γιούινγκ: 9,5 πόντοι, 5,3 ριμπάουντ, 0.4 ασίστ
Κρις Μάλιν: 12,9 πόντοι, 1,6 ριμπάουντ, 3,6 ασίστ
Ντέιβιντ Ρόμπινσον: 9 πόντοι, 4,1 ριμπάουντ, 0,9 ασίστ
Τσαρλ Μπάρκλεϊ: 18 πόντοι, 4,1 ριμπάουντ, 2,4 ασίστ
Κλάιντ Ντρέξλερ: 10,5 πόντοι, 3 ριμπάουντ, 3,6 ασίστ
Κρίστιαν Λέτνερ: 4,8 πόντοι, 2,5 ριμπάουντ, 0,4 ασίστ

Εκτοτε όλα τα αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα των ΗΠΑ στο μπάσκετ φέρουν την ονομασία Dream Team. Ωστόσο, όσο καλές και να ήταν οι... κόπιες εκείνης της ομάδας, δεν υπήρξε και ούτε θα υπάρξει καμία που να μπορεί να παίξει τόσο εντυπωσιακά και να διαθέτει τόσες κορυφαίες προσωπικότητες μαζεμένες. Επομένως, για όσους την είδαμε, πάντοτε θα επιμένουμε... η Dream Team ήταν ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ.


* Λίγο καιρό πριν από τους Ολυμπιακούς της Βαρκελώνης ο Μάτζικ Τζόνσον είχε γνωστοποιήσει πως είναι φορέας του AIDS.

* Οι μεγάλοι απόντες εκείνης της ομάδας ήταν ο τραυματίας Ντομινίκ Γουίλκινς και ο Αζάια Τόμας, για τον οποίο λέγεται πως είχε θέσει βέτο ο Τζόρνταν.

* 43,8 πόντοι ήταν ο μέσος όρος διαφοράς στις νίκες της Dream Team στη Βαρκελώνη.

* Το 2010 η Dream Team πήρε τη θέση της στο «Naismith Memorial Basketball Hall of Fame», όπου έχουν μπει μόλις οκτώ ομάδες στην ιστορία του αθλητισμού στις ΗΠΑ. Επίσης εκεί μπήκαν φέτος και οι 11 (εκτός του Λέτνερ) παίκτες της, όπως και οι τρεις εκ των τεσσάρων προπονητών της (πλην του Καρλέσιμο).



Όσο για το ποιος θα μπορούσε να τους νικήσει, ο Μάικλ Τζόρνταν είχε βρει τη λύση: «Μόνο εμείς οι ίδιοι θα μπορούσαμε να το κάνουμε!»

Δείτε το άλμπουμ με το σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τις μικρές στιγμές εκείνης της υπερ-παρέας στη Βαρκελώνη...

Ντράζεν vs Τζόρνταν... δέος και συγκίνηση