Ταξίδι στο κέντρο της γης

**************

Eίμαι ένας τυχερός άνθρωπος. Είμαι ένας τυχερός αθλητικός συντάκτης. Δεν ξέρω αν μπορεί να θεωρηθεί ακριβώς «τύχη» η συζυγία των πλανητών που μου χάρισε όσα έχω ζήσει, αλλά εγώ έτσι αισθάνομαι.

Έχω καλύψει εκ του σύνεγγυς τέσσερις Ολυμπιάδες σε τέσσερις διαφορετικές ηπείρους: Ασία, Ωκεανία, Ευρώπη, Αμερική.

Δύο ποδοσφαιρικά Μουντιάλ στην άλλη άκρη της υδρογείου: Ιαπωνία, ΗΠΑ.

Δύο τελικές σειρές ΝΒΑ και δύο All-StarGame.

Τέσσερα Μουντομπάσκετ και ένδεκα Ευρωμπάσκετ ανδρών.

Είκοσι φάιναλ-φορ της Ευρωλίγκας και κάμποσους τελικούς Κυπέλλων Κυπελλούχων και Κόρατς.

Ένα «Μακντόναλντς Όπεν».

Έναν τελικό Τσάμπιονς Ληγκ.

Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα στίβου.

Ένα μεγάλο τουρνουά τέννις.

Μία Σύνοδο της ΔΟΕ στη Λωζάννη.

Μία Πανεπιστημιάδα.

Περπάτησα στον τόπο όπου γεννήθηκε το μπάσκετ και έπαιξα σουτάκια στο Hall Of Fame του μπάσκετ στο Σπρίνγκφιλντ.

Έχω καθίσει δίπλα στον Μάικλ Τζόρνταν, τον Πατ Ράιλι, τον Λένι Ουίλκενς, τον Ντόμινικ Ουίλκινς, το Ρολάντο Μπλάκμαν, τον Σεργκέι Μπούμπκα, τον Μάικλ Τζόνσον, τον Πύρρο Δήμα, τον Βλάντε Ντίβατς.

Έχω πάρει αυτόγραφο από τον Μάτζικ Τζόνσον, τον Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ και το Νίκο Γκάλη.

Έχω φωτογραφηθεί με τον Ντράζεν Πέτροβιτς, με τον Μπγιόρν Μποργκ, με τον Τζούλιους Έρβινγκ, με τον Ντέιβιντ Στερν, με την Ελενα Ισινμπάγιεβα.

Μίλησα με τον Λάρι Μπερντ.

Πήρα συνέντευξη από τον Καρλ Λιούις.

Είχα δικό μου μικρόφωνο όταν απομυθοποιήθηκε από ελληνικά χέρια η Ντριμ-Τιμ του ΝΒΑ.

Ημουν παρών στο τελευταίο παιχνίδι του Ντιέγκο Μαραντόνα.

Γνώρισα το Νέλσον Μαντέλα.

Είμαι ένας πάρα πολύ τυχερός αθλητικός συντάκτης. Το συρτάρι με τις κάρτες διαπίστευσης από μεγάλες διοργανώσεις κοντεύει να ξεχειλίσει. Έχω κοιμηθεί σε περισσότερες από 50 χώρες της οικουμένης, απεσταλμένος καναλιών, εφημερίδων, ραδιοσταθμών. Με πληρωμένα όλα τα έξοδα.

Ωστόσο, υπάρχει ένα τρανταχτό κενό από το βιογραφικό μου. Ένα κενό που με τρώει και με τσιγκλίζει. Εάν ήταν κάτι ποδοσφαιρικό, δεν θα με ένοιαζε πολύ. Πρόκειται, όμως, για μπάσκετ. Για τη μεγαλύτερη γιορτή της πορτοκαλί μπάλας.

Για το φάιναλ-φορ του NCAA.

Έχω περιγράψει αρκετούς τελικούς εξ αποστάσεως, μέσα από έναν θαλαμίσκο 2 επί 2, παλαιότερα στην ΕΡΤ και πρόσφατα στη Nova. Oαποψινός, Κάνσας-Κεντάκυ στις 4 τα ξημερώματα, θα είναι –αν μετράω σωστά- ο πέμπτος.

Αλλά ουδέποτε κατόρθωσα να βρω χορηγό για το μακρύ και δαπανηρό ταξίδι. Ακόμα και όταν ένιωσα πρόθυμος να σπάσω το δικό μου κουμπαρά για να ζήσω από κοντά ένα φάιναλ-φορ, έπεσα πάνω στα πλέι-οφ της Ευρωλίγκας. Δεν σηκώνει σκασιαρχείο αυτή η εποχή.

Κι έτσι, είμαι εδώ μαζί σας, σώματι τουλάχιστον. Η ψυχή ταξιδεύει στη Νέα Ορλεάνη, ακούει το ρυθμικό χτύπο της πορτοκαλί μπάλας, μοιράζεται με τους 20χρονους αθλητές την μυρωδιά των αποδυτηρίων, ταράζεται από την έκρηξη της αδρεναλίνης, μεθάει από την προσμονή του τελικού, ακούει τις τζαζ μουσικές που λατρεύει από το υπέροχο σήριαλ Treme, χορεύει στους δρόμους του FrenchQuarter, κλείνει τραπέζι για τη νύχτα σε κάποιο κλαμπάκι της Μπέρμπον Στριτ.

Διαβάζω τα σχόλια αναγνωστών που μου χρεώνουν έρωτα για τον …Παναθηναϊκό ή τον …Ολυμπιακό και δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω: αλλού ταξιδεύω εγώ, φίλοι μου. Δεν ενδιαφέρομαι για όλα αυτά που μου καταλογίζετε ούτε για τον καημό σας και τους σκυλοκαυγάδες που στήνετε περί όνου σκιάς.

Το μπάσκετ, για μένα, είναι το NCAA και το ΝΒΑ. Οι εθνικές ομάδες και η Ευρωλίγκα. Το πανηγύρι των ζουρλών, αυτό που ζούμε εδώ, δεν μου χρησιμεύει παρά μόνο για βιοπορισμό.

Ο αποψινός τελικός στο μαρτυρικό "Σούπερντομ" μπορεί να κριθεί από μία τάπα του Τζάστιν Ουέσλεϊ στον Άντονι Ντέιβις. Σε δύο χρόνια, ο Άντονι Ντέιβις θα είναι σταρ στο ΝΒΑ και θα καλέσει τον υδραυλικό για να αλλάξει μία βρύση που στάζει στην έπαυλή του. Ο υδραυλικός μπορεί να είναι ο ίδιος Τζάστιν Ουέσλεϊ, ο ήρωας του τελικού του 2012 στη Νέα Ορλεάνη.

Αυτό είναι που με ξετρελαίνει στον εξωτικό πλανήτη NCAA. Για ένα εξάμηνο, για ένα μήνα, για μία εβδομάδα, για ένα τριήμερο, για μία βραδιά, για μία στιγμή, ο μελλοντικός υδραυλικός και ο αυριανός δισεκατομμυριούχος σούπερ σταρ κοιτάζονται στα μάτια. Σαν ίσος προς ίσο. Σαν άγνωστος προς άγνωστο. Σαν άφραγκος προς άφραγκο. Σαν κολεγιόπαιδο προς κολεγιόπαιδο.

Στην πόλη που κάποτε πνίγηκε κάτω από τα νερά του τυφώνα «Κατρίνα», δεν υπάρχουν κανόνες. Ο μοναδικός κανόνας είναι η μαγεία του μπάσκετ και του αθλητισμού. Για τους απανταχού φιλάθλους, η Νέα Ορλεάνη είναι απόψε ο ομφαλός της γης. Το κέντρο της γης.

Το δικό μου όνομα, όμως, παραμένει γραμμένο στο απουσιολόγιο. Πού είπαμε ότι γίνεται το φάιναλ-φορ του 2013;