Η Πόλη φάνηκε, αλλά είναι μακριά ακόμα

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Καλή η αρχή, αλλά δεν είναι τα πάντα

Ιδού η Ρόδος, λοιπόν, ιδού και το... πήδημα. Οι ελληνικές ομάδες άρχισαν τα πλέι οφ με τρόπο δυναμικό και έκαναν το 1-0. Οχι ότι ολοκλήρωσαν τη δουλειά, το αντίθετο μόλις την άρχισαν, όμως δεν είναι και λίγο αυτό που έκαναν. Για την ακρίβεια αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός ήταν πολύ, διότι άλωσε την έδρα της Σιένα, έκανε το μπρέικ και ξέρει πλέον πως η πρόκριση στο φάιναλ φορ θα κριθεί στο ΣΕΦ.

Κόντρα, μάλιστα, στη ροή του αγώνα, διότι βρέθηκε να χάνει με 68-58, έμεινε χωρίς τον Σπανούλη που αποβλήθηκε με 5ο φάουλ. Κάπου εκεί, όμως, ανέλαβε δράση ο Εϊ Σι Λο. Και εκτέλεσε το ρόλο που έχει μάθει στην καριέρα του. Να είναι ηγέτης: Λόγω Σπανούλη έχει αποδεχθεί να κάνει άλλες δουλειές, όμως ο Ολυμπιακός ήθελε έναν γκαρντ να τον κρατήσει στην "κολασμένη" Παλαέστρα. Ο Γιώργος Πρίντεζης ήταν ο MVP της αναμέτρησης, αλλά ο Λο ήταν ο ηγέτης στα κρίσιμα. Σουτ από τα 5 μέτρα έβαλε, βολές έβαλε, ασίστ έδωσε. Ειδικά στο πιο καθοριστικό σημείο. Και ο Ολυμπιακός έκανε το 1-0.

Εννοείται πως δεν προκρίθηκε, η σειρά έχει δρόμο. Ομως έκανε μια σπουδαία αρχή. Επαιξε δίχως άγχος και πίεση, ήταν μυαλωμένος, δεν ενοχλήθηκε από την καυτή ατμόσφαιρα. Ούτε καν από το... ντου των Ιταλών στον πάγκο, που έκαναν τα πάντα για να επηρεάσουν τους παίκτες του Ολυμπιακού στο τελευταίο τρίλεπτο. Οχι μόνο δεν... κώλωσαν οι ερυθρόλευκοι, το αντίθετο πείσμωσαν περισσότερο. Τσαμπουκάς στον τσαμπουκά και διπλό μέσα στη Σιένα.

Τώρα ο Ολυμπιακός πρέπει να παίξει απέναντι στη Σιένα την Παρασκευή σαν να μην προηγείται με 1-0, αλλά σαν να χάνει. Αν κάνει και το 2-0, τότε παίρνει και την πρόκριση... Αλλιώς επιστρέφει με το αβαντάζ στην Ελλάδα, αλλά με τη σειρά να έχει δρόμο. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ολυμπιακός παίζει καλύτερα όταν δεν έχει πίεση, όταν δεν είναι το φαβορί. Το έδειξε στην Ιταλία μία φορά, ας το ξαναδείξει και δεύτερη...
Οσο για τον Παναθηναϊκό; Οταν έχει κίνητρο, συνήθως την πληρώνει ο αντίπαλος. Και για τους πράσινους, το κίνητρο ήρθε δια της γνωστής μεθόδου. Η πλειοψηφία των ουδέτερων έθεσε ως φαβορί την Μακάμπι για την πρόκριση και το πρώτο αποτέλεσμα ήταν συντριβή για τους Ισραηλινούς!Με συνοπτικές διαδικασίες, ο Παναθηναϊκός "καθάρισε" το ματς από το πρώτο ημίχρονο και έκανε το 1-0. Ηταν πολύ καλός, ήταν κακή και η Μακάμπι και ήρθε το +20. Πλέον οι ουδέτεροι άρχισαν να αλλάζουν άποψη και να μην θεωρούν τόσο... δεδομένη την πρόκριση της Μακάμπι.

Περισσότερη ανάλυση για το παιχνίδι δεν χρειάζεται να γράψω, το θέμα για τον Παναθηναϊκό είναι να μην παρασυρθεί από την άνετη επικράτηση επί της Μακάμπι. Αν θεωρήσει ότι θα έχει εύκολο έργο, αν υποτιμήσει την φιναλίστ της Ευρωλίγκα και παίξει δίχως κίνητρο, η ανατροπή δεν είναι δύσκολο να συμβεί. Το περυσινό παράδειγμα του Ολυμπιακού ίσως να πρέπει να το χρησιμοποιήσει και ο Παναθηναϊκός. Οι ερυθρόλευκοι είχαν σπάσει τα... κοντέρ στο πρώτο ματς, όλοι ήταν προετοιμασμένοι για δεύτερο περίπατο και ήρθε η Σιένα να κάνει το 1-1 και να κλέψει τη σειρά.

Εχει γίνει πολλές φορές άλλωστε σε πλέι οφ, όχι μόνο στην Ευρωλίγκα. Να έρθει άνετα η πρώτη νίκη και το δεύτερο ματς να είναι εντελώς διαφορετικό. Επί της ουσίας ψυχολογικό είναι το ζήτημα, αλλά και κινήτρου. Αν ο Παναθηναϊκός, μπει αποφασισμένος θα γίνει το 2-0 και θα αρχίσει να τσεκάρει εισιτήρια για την Πόλη. Αν είναι χαλαρός, η Μακάμπι μπορεί να το εκμεταλλευτεί. Ομως μοιάζει αδύνατο να έχει ίδια εικόνα το πρώτο και δεύτερο παιχνίδι. Οσο περισσότερο μείνει μέσα στη διεκδίκηση της νίκης η Μακάμπι, τόσο θα ρίξει επιπλέον βάρος στον Παναθηναϊκό, που θα πάθει ζημιά αν δεν προσέξει.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Της Ελλάδας τα παιδιά

Είναι αλήθεια ότι στο facebook έχω δει αμέτρητες φορές σχόλια, στάτους, απόψεις που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τη δική μου κοσμοθεωρία. Είναι επίσης αλήθεια, όμως, ότι η αυθόρμητη, η ενστικτώδης, η αφτιασίδωτη αντίδραση ξερνά συναίσθημα. Αμέσως μετά το θρίαμβο του Ολυμπιακού, η περιήγηση στα social networks με έφερε μπροστά σε μία κουβέντα, που δε θα ξεχάσω καθόλου εύκολα, ακόμα κι αν περάσει πολύς καιρός.

«Φεύγουν τα δάκρυα χωρίς να το θέλω γαμώωωωω!» είχε γράψει ένα φίλος του Ολυμπιακού και τελικά είναι τόσο δύσκολο, όσο και μαγικό αυτό που ζει φέτος το ελληνικό μπάσκετ. Οι δύο αιώνιοι, ξεκινώντας τη διαδρομή τους, από διόλου προνομιούχο θέση στην αφετηρία του μαραθώνιου, στέλνουν το μήνυμα ότι το μπάσκετ στην Ελλάδα, είναι εθνικό προϊόν. Μία επιστήμη, που, εδώ, μέσα από τα σύνορα, εξελίσσεται και αναδεικνύει διαρκώς νέες μεθόδους επιβίωσης. Ακόμα και κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες. Όχι, ούτε ο Παναθηναϊκός απέκλεισε τη Μακάμπι, ούτε ο Ολυμπιακός έχει στον τσεπάκι την πρόκριση κόντρα στη Σιένα, παρότι απέκτησε πια το πλεονέκτημα της έδρας. Αμφότερες οι ομάδες, όμως, κόντρα σε όλα τα προγνωστικά που προέρχονταν από στόματα ειδικών, έκαναν αυτούς που τις είχαν ξεγράψει να καταπιούν τη γλώσσα τους. Δεν θα αναλωθώ σε πατριωτικές κορώνες, που έτσι κι αλλιώς απεχθάνομαι. Εξάλλου και οι δύο σειρές έχουν πολύ δρόμο ακόμα.

Μιλώντας, προχθές με τον Ντέιβιντ Μπλατ στο ξενοδοχείο της Μακάμπι, με ρώτησε πως είναι ο Ολυμπιακός. «Ο Ολυμπιακός κόουτς, έχει λιγότερη ποιότητα από τα προηγούμενα χρόνια, αλλά είναι σαν τον μποξέρ. Για να βγεις στο ρινγκ μαζί του πρέπει να έχεις κότσια, ακόμα κι αν είσαι καλύτερη ομάδα, να έχεις στο μυαλό σου ότι μπορεί και να σε δείρει άσχημα» του απάντησα. Το έχω αναφέρει ξανά και ίσως να γίνομαι κουραστικός αλλά αυτή η κουβέντα που άκουσα από έναν προπονητή πυγμαχίας κάποτε εντελώς τυχαία, ομολογώ ότι είναι από τις ελάχιστες (ας τη χαρακτηρίσουμε ως) inspirational quotes που γέννησαν ηλεκτρισμό να περνάει από μέσα μου. Και πιστεύω ότι ο Ολυμπιακός είναι ακριβώς έτσι! Ενας μποξέρ! Και το απέδειξε στην Palaestra της Σιένα. Πολλάκις, οι Ιταλοί τον έριξαν νοκ ντάουν, αλλά οι ερυθρόλευκοι σηκώθηκαν, καθόλου ζαλισμένοι και με πεντακάθαρο μυαλό. Και συνέχισαν. Και συνέχισαν. Και συνέχισαν. Να μάχονται. Να μάχονται. Να μάχονται. Απέναντι (θα μου επιτρέψετε να πω) σε Θεούς και δαίμονες, αλλά και .φαντάσματα. Πόσες φορές έχει κληθεί να παίξει τόσο κρίσιμο ματς με τον Σπανούλη να είναι με πέντε φάουλ εκτός γηπέδου στο 35ο λεπτό; Κι όμως, ο Ολυμπιακός έδειξε ότι μπορεί και χωρίς τον Σπαν. δε θα συνταχθώ με τους ύμνους που γράφονται ήδη για τον Λο και δεν έχει να κάνει με την αρχική τοποθέτησή μου, όταν ήρθε. Θεωρώ πάντως, ότι μέσα στα 30 δευτερόλεπτα που ο Ολυμπιακός στριμώχνει στα σκοινιά τη Σιένα, η υπογραφή και η σφραγίδα έρχεται από τα δύο παιδιά που ήρθαν μεσούσης της σεζόν. Εν αρχή, ο Λο ευστοχεί με το αριστερό από τα πέντε μέτρα και κάνει το 71-73 και στην αμέσως επόμενη φάση, ο Ντόρσεϊ κόβει στα ίσα τον Μακ Κάλεμπ, σε μία αλληλουχία φάσεων, όπου (κατά την άποψή μου) κρίνεται ολόκληρο το ματς. Είναι εκπληκτικό το σθένος που είχε ο Ολυμπιακός παίζοντας με κόντρα διαιτησία και σε ένα περιβάλλον που θύμισε ελληνικό γήπεδο στα χειρότερά του.

Πίστευα και το είχα γράψει ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να κάνει μία νίκη στη Ιταλία, απλά θεωρούσα ότι το κομβικό παιχνίδι θα ήταν το δεύτερο και όχι το πρώτο. Ας είναι! Και τι έγινε; Η ουσία τώρα βρίσκεται στην εξέλιξη των πραγμάτων. Για τον μεν Παναθηναϊκό, να μην παρασυρθεί από την πανεύκολη νίκη του κόντρα στην Μακάμπι και καταστρέψει αυτό που δημιούργησε με πολύ κόπο και για τον Ολυμπιακό να διαχειριστεί την κατάσταση με τέτοιο τρόπο που δε θα αφήσει κανένα περιθώριο στη Σιένα να πιστέψει στην εκ νέου ανατροπή. Οσο, ο Ολυμπιακός θα έχει τη νοοτροπία του φιλόδοξου πυγμάχου που θα τρώει τις μπουνιές, αλλά δε θα λυγίζει, στο τέλος θα είναι αυτός ο νικητής.

Αν του λείψει έστω για λίγο αυτή η πίστη, θα έχει πρόβλημα. Τακτικά ήταν προετοιμασμένος και άριστα μάλιστα. Κράτησε το ρυθμό, στέρησε από τον Μακ Κάλεμπ το one man show στον αιφνιδιασμό και απέναντι στους υπόλοιπους παίκτες της Σιένα, ήξερε που και πότε να ρισκάρει, σε ένα ματς που το έχει καθαρίσει αρχικά από την άμυνα και στη συνέχεια από την επίθεση.

Οσο για τον Παναθηναϊκό. Η Μακάμπι δεν είναι τόσο κακή ομάδα όσο φαίνεται. Εχει ατομικό ταλέντο, αλλά, πράγματι, δε θυμίζει σε τίποτα ΟΜΑΔΑ. Ένα σύνολο που (όπως έκανε πέρσι η Σιένα) θα καταφέρει να ορθώσει ανάστημα στη στραβή. Το παιχνίδι σήμερα όμως, είναι επικίνδυνο. Αληθινά επικίνδυνο και όχι προσποιητά.

Υ.Γ. Ο,τι κι αν γράψει κανείς για τον Πρίντεζη, ακόμα και στα ελληνικά θα είναι φτωχό για να περιγράψει αυτά που έχει καταφέρει φέτος. Μπράβο ρε παλικάρι μου!