Επιστροφή στο παλκοσένικο

Παρακολούθησα αρκετούς αγώνες της Α1 μέσα στην εβδομάδα. Συνήθως, με την παλάμη μπροστά στο στόμα, σε ένδειξη μεγαλοπρεπούς χασμουρητού.

Ακόμα και οι ομάδες που λάμπρυναν τη σεζόν με την πορεία τους αφέθηκαν σιγά σιγά στη νομοτέλεια ενός πρωταθλήματος θνησιγενούς, χωρίς κίνητρο και χωρίς φως στο βάθος του σκοτεινού τούνελ.

Λίγο πριν το Ρέθυμνο πέσει στη μάχη για την κατάκτηση της 3^ης θέσης, η οποία θεωρητικά αποτελεί μονοπάτι προς την Ευρωλίγκα, αποχαιρέτησε τον κουφαίο παίκτη του και υποψήφιο MVP της Λίγκας. Ο Λαμάρ Ράιτ θα συνεχίσει την καριέρα του στην Τσιμπόνα…

Όταν έσβησαν τα φώτα στο Ρέθυμνο, αντηχούσαν ακόμη στο κλειστό «Μελίνα Μερκούρη» τα παράπονα του Στέργιου Κουφού για την απουσία της τηλεόρασης από τον αγώνα με τον Κολοσσό, πάει να πει τη μονομαχία του 3^ου με τον 4^ο της βαθμολογίας. Πέφτει μακριά η Κρήτη για την ΕΡΤ. Είναι πολλά τα έξοδα.

Αντιθέτως, η Πυλαία βρίσκεται δυό βήματα από το αρχηγείο της ΕΤ3, ο δε ΠΑΟΚ φέρνει μαζί του πλούσια σε όγκο πελατεία. Ο αγώνας του με την ΚΑΟΔ, αναμέτρηση για την 8^η θέση παρακαλώ, μεταδόθηκε απ’ευθείας από το τρίτο κανάλι.

Εγώ, πάντως, αυτές τις μέρες βλέπω ΠΑΟΚ. Υπάρχει είδηση στο «Δικέφαλο» του βορρά…

Η είδηση είναι η επιστροφή του Νίκου Παππά στο προσκήνιο. Ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης των μικρών Εθνικών ομάδων της προηγούμενης πενταετίας ανέβηκε ξανά στο παλκοσένικο πάνω που κοντεύαμε να τον ξεχάσουμε. Μόλις το 2010 ήταν ο 13^ος ή 14^ος παίκτης της Εθνικής Ανδρών στο δρόμο προς το Μουντομπάσκετ της Τουρκίας: κόπηκε τελευταίος, μαζί με τον Κώστα Παπανικολάου.

Μετά από μία διετία αξιοσημείωτης καριέρας με τη φανέλα του Κολοσσού, ο νεαρός γκαρντ βρέθηκε αιχμάλωτος ενός συμβολαίου το οποίο, μολονότι πλουσιοπάροχο, απειλούσε να κόψει την καριέρα του στα δύο. Εν τέλει η Μπιλμπάο τον αποδέσμευσε, δύο χρόνια πριν τη λήξη της συμφωνίας. Ο αθλητής διεκδικεί τα 500 χιλιάρικα που θα έπαιρνε αν έμενε στην Ισπανία ως το 2014, η ομάδα αρνείται να τα καταβάλει και η επόμενη πράξη θα παιχτεί στη διαιτησία της FIBA.

Ο Παππάς, όμως, είναι ελεύθερος να παίξει μπάσκετ. Ο ΠΑΟΚ τον έντυσε στα μαύρα μέχρι το τέλος της περιόδου και ανακάλυψε εν μία νυκτί τον καινούριο του ηγέτη. Ο 22χρονος γκαρντ πέτυχε 20 πόντους στο σημερινό 77-59 επί του ΚΑΟΔ και 18 στο ντέρμπι της Τετάρτης με τον Άρη.

Θα είναι εγκληματικό εάν μείνει ανεκμετάλλευτο τέτοιο πηγαίο ταλέντο. Οι κορυφαίοι συνοδοιπόροι του στη διαστημική πορεία των μικρών Εθνικών ομάδων πέρασαν σιγά σιγά, σε πρώτο πλάνο: Παπανικολάου, Σλούκας, Μάντζαρης, Γιαννόπουλος, Γιάνκοβιτς, Μπόγρης. Ο Παππάς ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής της παρέας, αφού χαρακτηρίζεται από ένα σπάνιο για Έλληνα μπασκετμπολίστα προσόν. Νοοτροπία πρωταγωνιστή.

Σκεφτείτε το λίγο. Η φιλοσοφία της ελληνικής σχολής ροκανίζει το «εγώ» του μπασκετμπολίστα και το υποτάσσει αργά ή γρήγορα στην υπηρεσία της ομάδας. Ακόμα και εκείνοι που ξεκίνησαν την καριέρα τους ως πριμαντόνες (Ζήσης, Χατζηβρέττας) άλλαξαν σιγά σιγά τα χρώματά τους και έγιναν ρολίστες υπερπολυτελείας. Ο Διαμαντίδης και ο Παπαλουκάς γαλουχήθηκαν με τη νοοτροπία του εργάτη, άργησαν να ανθίσουν και έχασαν πολύτιμα χρόνια παρουσίας στην πρώτη γραμμή. Από τους αστέρες του σημερινού στερεώματος, από εκείνους που έχουν δική τους μπάλα τουλάχιστον, εγωιστής με την καλή έννοια είναι μόνο ο Βασίλης Σπανούλης.

Στα παιδικοεφηβικά τμήματα, η πρωτοβουλία και ο αυτοσχεδιασμός είναι απαγορευμένες λέξεις. Δεν πρόκειται να βγάλουμε εμείς Ναβάρο ούτε Ρούμπιο ούτε Ρούντι ούτε Πάρκερ ούτε Γιασικεβίτσιους ούτε Σβεντ. Η υπερβολική αφοσίωση στις ανάγκες της ομάδας και της τακτικής και του προπονητή οδήγησε στον «ευνουχισμό» παικτών που θα μπορούσαν να βαδίσουν στα χνάρια ακόμα και του Νίκου Γκάλη.

Πόσοι μπασκετμπολίστες της τελευταίας 20ετίας είχαν το πληθωρικό ταλέντο του Γιώργου Διαμαντόπουλου στο σκοράρισμα και στο ένας-εναντίον-πολλών; Ελάχιστοι στην Ευρώπη. Ούτε υπάρχουν πολλοί σουτέρ σαν το Νέστορα Κόμματο. Αλλά ο Διαμαντόπουλος και ο Κόμματος είναι μπασκετμπολίστες μίας άλλης εποχής. Θέλουν να πασχίζει όλη η ομάδα για αυτούς, όχι επειδή είναι ατομιστές, αλλά επειδή αυτό είναι το παιχνίδι τους.

Ο Παππάς θέλει τη μπάλα και τη θέλει τώρα. Για να σουτάρει, για να κερδίσει φάουλ, για να ανακατέψει την αντίπαλη άμυνα, για να κάνει διείσδυση, για να δώσει ασίστ μέσα στο μποτιλιάρισμα. Δεν πρόκειται να κρυφτεί στα δύσκολα ούτε όμως θα ακολουθήσει σαν ρομπότ την οδηγία του προπονητή.

Ταυτόχρονα, όμως, έχει τα προσόντα για να παίξει και άμυνα, να διεκδικήσει και ριμπάουντ, να κλείσει και διαδρόμους, να δώσει και βοήθειες. Περισσότερο από τους παίκτες που τον πλαισίωναν στις Εθνικές ομάδες, αυτός μπορεί να γίνει το «πλήρες πακέτο».

Απομένει να δούμε κατά πόσον έχει διάθεση να δουλέψει σεμνά και ταπεινά, ώστε να αξιοποιήσει την ευκαιρία που σήμερα έχει στα χέρια του. Αυτοί που χάθηκαν ή κόλλησαν σε κινούμενη άμμο χρησιμοποιούν το «σύστημα» ως άλλοθι, αλλά κατά βάθος γνωρίζουν ότι περισσότερο απ’όλους φταίει το κακό τους το κεφάλι. Ουδείς από τους παίκτες που έμειναν «αιώνια ταλέντα» μπορεί να θεωρηθεί τέρας εργατικότητας.