Είχε εμπειρία και πήρε το... δώρο!

Θανάσης Ασπρούλιας: Η εμπειρία δεν αγοράζεται

Το είπε ο Ομπράντοβιτς μετά το τέλος του αγώνα, το συζητούσαμε και πριν την έναρξη του μεγάλου τελικού. Οι τίτλοι που θα κατακτήσει φέτος ο Παναθηναϊκός θα είναι αυτοί που θα έχουν και τη μεγαλύτερη αξία. Διότι απέναντί του βρίσκεται ένας αντίπαλος που μπορεί να μην συγκεντρώνει την τεράστια ποιότητα των προηγούμενων ετών, αλλά είναι ΟΜΑΔΑ και ξέρει να μάχεται. Αυτό αποδείχθηκε και στο Ελληνικό! Προφανώς για αυτό το λόγο και ο Ομπράντοβιτς με τους παίκτες του πανηγύρισαν τόσο έξαλλα αυτή τη σπουδαία νίκη. Σε μία νίκη, που κρίθηκε στο τέλος, στην εμπειρία! Κίνητρο είχαν και οι δύο ομάδες, πολύ ισχυρό μάλιστα. Απλά, στο τέλος, όταν κάθε επίθεση και κάθε άμυνα θα μπορούσε να είναι καταλυτική για την εξέλιξη του αγώνα, ο Παναθηναϊκός των παικτών που πλέον έχουν υψώσει παντιέρα το Been there,done that (δεκάδες φορές), είχε τον τρόπο.

Ηξερε τα κατατόπια. Στον πιο παράξενο (λόγω των ανατροπών) και εντυπωσιακό, αλλά τον χειρότερο μακράν σε επίπεδο μπάσκετ, τελικό των τελευταίων ετών, ο Παναθηναϊκός κέρδισε, διότι στο τέλος, κι όταν κατάφερε να επανέλθει από το -13 και το -9 στο τελευταίο δεκάλεπτο, ήξερε το μονοπάτι που θα τον οδηγούσε στη νίκη. Στο πέντε εναντίον πέντε ήταν πιο έτοιμος και κυρίως πιο έμπειρος, να αναζητήσει το παιχνίδι στο Low post κι αν δεν το βρει να κυνηγήσει τις επαφές που θα τον έστελναν στην γραμμή των βολών. Για τακτική δε θα συζητήσουμε. Στο δεύτερο ημίχρονο, θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω ότι δεν υπάρχουν τρικ και ιδιαίτερα κόλπα που εφαρμόζουν οι προπονητές. Η άμυνα του Παναθηναϊκού είναι τραγική και ολόκληρη η ομάδα θυμίζει καράβι παγιδευμένο σε πλημμύρα στο διάστημα που ο Ολυμπιακός ξεφεύγει και η ολική επαναφορά γίνεται από τη στιγμή, που οι ερυθρόλευκοι, αρχίζουν και κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο, δίνοντας την ευκαιρία στους πράσινους να πάρουν ανάσες και να πιστέψουν.

Πιθανώς, στο τρίτο δεκάλεπτο, μόνο ο Ομπράντοβιτς πίστευε ότι αυτό το ματς μπορεί να γυρίσει. Για αυτό άλλωστε και λίγο μετά το 30', όταν οι παίκτες του δεν είχαν καμία ηρεμία και ο Ολυμπιακός έμοιαζε απόλυτος κυρίαρχος, έφτασε (μετά από ένα λάθος στην επίθεση) μέχρι το .κέντρο για να τους ζητήσει να ηρεμήσουν δείχνοντας ότι το ματς έχει πολύ δρόμο ακόμα. Σε ένα παιχνίδι, που στερήθηκε του μεγάλου πρωταγωνιστή, τα πρόσωπα ήταν πολλά. Κι αν για τον Ολυμπιακό, ο Αντιτς σε πρώτο ρόλο και ο Χάινς σε δεύτερο, όσο και ο Πρίντεζης ήταν αυτοί που καθοδηγούσαν την πορεία προς το τρόπαιο, στον Παναθηναϊκού, έχω την αίσθηση ότι εκτός του Σάρας που έτσι κι αλλιώς ανακηρύχθηκε MVP, η πιο μεγάλη βοήθεια, η κομβικής σημασίας προσφορά, έρχεται από τον Τσαρτσαρή.

Ο -κατ'εμέ- πολυτιμότερος παίκτης του Παναθηναϊκού μπαίνει σε ένα σημείο που η άμυνα πελαγοδρομεί και όχι μόνο συμμαζεύει τα ασυμμάζευτα, αλλά ευστοχεί στην επίθεση και σε ένα τρίποντο που δίνει το μήνυμα του «πιστεύω» και στους υπόλοιπους. Η εκπληκτική ενέργεια που έβγαλαν οι πράσινοι, στο πρώτο δεκάλεπτο σε συνδυασμό με την γρήγορη εξουδετέρωση του Ντόρσεϊ λόγω των φάουλ, ουσιαστικά ακυρώνεται στο δεύτερο δεκάλεπτο, όταν ο Παναθηναϊκός πέφτει θύμα της ίδιας της παγίδας του. Χαμηλώνει το ρυθμό (σωστά) και αναζητά τα πολλαπλά μις ματς που εμφανίζοντας στην άμυνα του Ολυμπιακού, σημαδεύοντας το λόου ποστ. Είτε με τον Βουγιούκα, είτε με τον Διαμαντίδη.

Το σχήμα του Ιβκοβιτς είναι χαμηλό και δικαιολογεί την επιμονή του τριφυλλιού στο ποστ απ παιχνίδι, αλλά τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται. Οι άμυνες του Ολυμπιακού και κυρίως του Χάινς είναι εντυπωσιακές, τα λάθη γίνονται το ένα μετά το άλλο και η διαφορά ροκανίζεται. Για να φτάσουμε στο φινάλε, όπου οι παίκτες που θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστές (Σπανούλης, Διαμαντίδης) κάνουν πολύ κακό παιχνίδι (ο ΣΠανούλης εκβιάζει, ο Διαμαντίδης απλά δε μπορεί) και η ανάδειξη έρχεται μέσα από την ομάδα. Σε αντίθεση με τον Ολυμπιακό, ο Παναθηναϊκός είχε λιγότερα πρόσωπα που θα μπορούσαν να εντοπιστούν ως σημεία αναφορά.

Κι όμως, με πολύ καλή ομαδική άμυνα, υποχρεώνει τους ερυθρόλευκους σε πολλά λάθη και τελικά κερδίζει με μία (ούτε καν δύο) βολή του Διαμαντίδη στα 26''. Ουδείς μπορεί να ισχυριστεί ότι ο Παναθηναϊκός δεν άξιζε να είναι νικητής, όπως βεβαίως θα ήταν άκυρο να πει κάποιος ότι δεν άξιζε ο Ολυμπιακός. Αξιζε και με το παραπάνω μάλιστα. Απλά, στο τέλος, όταν ο Ομπράντοβιτς είδε τα γάλατα να σφίγγουν και ουσιαστικά να μην έχει επιλογές στον πάγκο του (Μάριτς, Λόγκαν, Σμιθ ήταν μάλλον απόντες, έστω κι αν ο πρώτος ξεκίνησε καλά), έπαιξε το τελευταίο χαρτί του. Την εμπειρία. Σχημάτισε μία πεντάδα με τους παίκτες που έχουν ξαναβρεθεί πολλάκις σε αυτή την κατάσταση, που είναι .παλιοσειρές και τελικά δικαιώθηκε.

Υ.Γ. Στην τελευταία φάση, ο Σπανούλης βλέπει τη μπάλα να πηγαίνει δύο φορές στον Μάντζαρη, που ντριμπλάρει σχεδόν 20 δευτερόλεπτα πριν πασάρει δύο φορές στον Παπανικολάου. Σε αυτά τα 20'' ο Βασίλης Σπανούλης, μόνο για μία στιγμή δείχνει να ζητάει τη μπάλα. Σε όλα τα υπόλοιπα παρακολουθεί. Αυτός ήταν που έπρεπε να πάρει την τελευταία φάση. Όπως το έχει κάνει και στο παρελθόν.

Υ.Γ.1 Ο Ντούντα γενικώς, έχει κενά διαστήματα στον αγώνα. Αφενός στην άμυνα που ο Γιασικεβίτσιους σκοράρει για τρεις κι ενώ ο Σπανούλης, μάταια προσπαθεί επί αρκετή ώρα να μάθει τι άμυνα πρέπει να παίξει η ομάδα του. Μέχρι να του πουν, ο Σάρας το μπουμπούνισε. Όπως επίσης και στην αλλαγή της τελευταίας φάσης του ημιχρόνου, όπου στα 2'' ο Μάντζαρης κάνει λάθος στην επαναφορά και ο Ντούντα για τα 2'' της άμυνας σηκώνει και βάζει στο γήπεδο τον Σπανούλη, που είχε δύο φάουλ.

Σπύρος Καβαλιεράτος: Εκανε δώρο το Κύπελλο, όμως πάλι ήταν καλύτερος

Το αποτέλεσμα του τελικού δεν ταιριάζει με την συνολική εικόνα του αγώνα. Γιατί ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος στο μεγαλύτερο διάστημα, εγκλώβισε τον Παναθηναϊκό και προφανώς δεν πίστεψε πως μπορεί να κυριαρχήσει απόλυτα. Ηταν ένα ματς καρμπόν με εκείνο στην κανονική περίοδο στο ΣΕΦ, με τη διαφορά ότι τότε ο Ολυμπιακός προηγήθηκε με 19 πόντους διαφορά και στο τέλος κράτησε τη νίκη. Αλλωστε έπαιζε και στην έδρα του. Στην προκειμένη, η διαφορά έφτασε μέχρι τους 13 στο 27', ήταν στους 9 στο 33', αλλά στο καθοριστικό σημείο ήρθε το ερυθρόλευκο μπλακ άουτ.

Τι άλλαξε τη ροή; Κατ΄ αρχάς στο +13 του Ολυμπιακού, ήρθαν τρία συνεχόμενα λάθη που επέτρεψαν στον Παναθηναϊκό να επιστρέψει. Το πρώτο είχε να κάνει με τη λάθος συνεννόηση μεταξύ πάγκου και παικτών, με συνέπεια να μην ξέρει κανείς τι άμυνα παίζει ο Ολυμπιακός. Εμεινε ελεύθερος ο Γιασικεβίτσιους, έβαλε το τρίποντο και έμειναν ζωντανοί οι πράσινοι. Ακολούθησε η λάθος πάσα του Χάινς, η λάθος άμυνα του Αμερικανού στον Βουγιούκα και το γκολ φάουλ του σέντερ του Παναθηναϊκού. Μέσα σε 30'' η διαφορά μειώθηκε στους 7.

Ο Ολυμπιακός βρήκε τον τρόπο να την ξαναπάει στους 9, αλλά εκεί το το φοβήθηκε το παιχνίδι. Η απουσία του Λο κόστισε γιατί ο Σπανούλης δεν είχε έμπειρο παίκτη δίπλα του, ο Ιβκοβιτς προτίμησε καλούς αμυντικούς στο παρκέ, με συνέπεια στην επίθεση να δημιουργηθεί πρόβλημα. Ο Παναθηναϊκός ένιωθε απειλή μόνο από τον Σπανούλη - ειδικά από τη στιγμή που καθόταν στον πάγκο ο κορυφαίος του Ολυμπιακού Γιώργος Πρίντεζης - στο τέλος ο αρχηγός των ερυθρολεύκων είχε 3 παίκτες πάνω του κι έτσι ροκανίστηκε η διαφορά. Οχι γιατί ο Παναθηναϊκός έπαιξε καλύτερα, απλά πήγε το ματς στο ρυθμό του και στη σωματική επαφή.

Ο Ολυμπιακός έχει περισσότερη ενέργεια, αλλά δεν είναι τόσο καλός στο 5 εναντίον 5. Οταν το ματς έφυγε από την ενέργεια και πήγε στη δύναμη και στο σετ παιχνίδι, έγινε η ανατροπή. Σε επτά λεπτά ο Ολυμπιακός έβαλε μόνο δύο βολές και τελικά αυτές οι λεπτομέρειες έκαναν τη διαφορά. Ο Παναθηναϊκός δίχως να έχει παίκτη σε καλή μέρα (ακόμα και ο Γιασικεβίτσιους έκανε σοβαρά λάθη), νίκησε στον τελικό τον Ολυμπιακό που είχε σε φοβερή κατάσταση τον Πρίντεζη και θετικούς τους Κέσελ, Αντιτς, Χάινς.

Το θέμα για τον Ολυμπιακό είναι να επηρεαστεί όσον το δυνατόν λιγότερο από την ήττα αυτή. Γιατί το Κύπελλο δεν είναι ο μεγάλος στόχος του. Η διαχείριση της κατάστασης είναι η πιο σημαντική για τους ερυθρόλευκους, που έδειξαν πως μπορούν να πάρουν το πρωτάθλημα, ειδικά με αβαντάζ έδρας. Για δεύτερο συνεχόμενο ματς ήταν καλύτεροι από τον Παναθηναϊκό στη μεγαλύτερη διάρκεια, όμως πρέπει να μάθουν και να κερδίσουν.

Το ψυχολογικό κομμάτι είναι καθοριστικό και για τις αναμετρήσεις με τη Σιένα, αλλά και για τα πλέι οφ της Α1.
Και είναι άδικο για τον Σπανούλη να ακούει τόσο μεγάλη κριτική, διότι στο τέλος ήταν απελπιστικά μόνος. Βοήθεια δεν είχε από κανέναν και κυρίως από αυτούς που έπρεπε... Εντάξει, παίρνει τα περισσότερα χρήματα, αλλά είχε και τρεις παίκτες να τον μαρκάρουν σε κάθε φάση... Αλλωστε ο Παναθηναϊκός που κέρδισε, δεν είχε παίκτη που να έκανε καλύτερη εμφάνιση από τον Σπανούλη... Ηταν ξεκάθαρα θέμα ομάδας.