Όταν διάβασα τι είχε κάνει στον τελικό του Πανευρωπαϊκού παίδων, έμεινα άφωνος: 51 πόντοι, 24 ριμπάουντ, 12 ασίστ και 7 κλεψίματα από έναν point guard με cool όνομά του θυμίζει χαρακτήρα από το… Carlito’s Way;

Έχοντας μεγαλώσει με τα triple-double του Magic Johnson, η φαντασία μου άρχισε να οργιάζει. Πόσο καλός μπορούσε να γίνει άραγε αυτός ο πιτσιρικάς που ολοκλήρωσε το τουρνουά με 23,2 πόντους, 12,8 ριμπάουντ, 7,1 ασίστ και 6,5 κλεψίματα ανά αγώνα;

Λίγους μήνες αργότερα, το Δεκέμβριο του 2006, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον Ricky Rubio από κοντά. Στο ΟΑΚΑ τον περίμεναν ο μετέπειτα πρωταθλητής Ευρώπης Παναθηναϊκός και ο καλύτερος αμυντικός στην Ευρωλίγκα, ο Δημήτρης Διαμαντίδης, Τι και αν ήταν μόλις 16 χρονών και 2 μηνών; Το παιδί-θαύμα της Μπανταλόνα είχε άγνοια κινδύνου, περίσσια αυτοπεποίθηση και την ωριμότητα βετεράνου. Έμεινε στο παρκέ 26’ και εντυπωσίασε με την απόδοσή του, έχοντας 5 πόντους, 3 ριμπάουντ, 7 ασίστ, 7 κλεψίματα και 6 κερδισμένα φάουλ. Αυτό ήταν. Ήμουν πεπεισμένος ότι αυτός ήταν το “the next big thing” του ευρωπαϊκού μπάσκετ!

Γρήγορα η φήμη του γιγαντώθηκε και, προτού καν ενηλικιωθεί, ο Ricky Rubio δέσποζε ήδη στα μπλοκάκια των περισσότερων General Managers του NBA. Όχι άδικα, μιας και οδήγησε την ομάδα του στην κατάκτηση του ισπανικού κυπέλλου, σήκωσε το Uleb Cup και ψηφίστηκε στην καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος, με μέσο όρο 10,2 πόντους, 3,3 ριμπάουντ, 3,9 ασίστ και 2 κλεψίματα σε μόλις 23’ συμμετοχής. Η σεζόν ήταν ονειρική και ολοκληρώθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: πενταδάτη συμμετοχή στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2008 και μία μεστή εμφάνιση με 6 πόντους, 6 ριμπάουντ, 3 ασίστ και 3 κλεψίματα ενάντια στη “Redeem Team” των Bryant, Paul, Wade και James. Ήταν ο νεότερος μπασκετμπολίστας στην ιστορία των Αγώνων που φόρεσε Ολυμπιακό μετάλλιο.

Το επόμενο καλοκαίρι, οι Minnesota Timberwolves τον επέλεξαν στο νο5 του ντραφτ, παρότι γνώριζαν ότι το πιθανότερο ήταν ότι ο Rubio δεν θα μετακόμιζε αμέσως στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Όπερ και εγένετο. Ο Ισπανός υπέγραψε στην Μπαρτσελόνα και, εκ του αποτελέσματος, δικαιώθηκε για την επιλογή του, αφού πρόσθεσε στη συλλογή του το τρόπαιο της Ευρωλίγκα. Ο ίδιος, πάντως, δεν έδειξε να βελτιώνεται και σταδιακά η αδυναμία του στο σουτ άρχισε να γίνεται όλο και πιο φάνερη, με αποκορύφωμα το Παγκόσμιο πρωτάθλημα στην Τουρκία όπου σούταρε με το τραγικό 27,7%. Επίδοση την οποία «κατάφερε» να ξεπεράσει στο περυσινό Eurobasket της Λιθουανίας. Έπειτα από μία μέτρια σεζόν με τους «Μπλαουγκράνα», ο Rubio φόρεσε τη φανέλα της Ισπανίας, ωστόσο δεν μπόρεσε να προσφέρει κάτι περισσότερο από 1,5 πόντο, 2,5 ριμπάουντ, 2,1 ασίστ, 1,4 κλεψίματα ανά αγώνα και δη με ποσοστό ευστοχίας 23,3%. Η εικόνα του ήταν θλιβερή και ο πάλαι ποτέ θρασύτατος νεαρός ήταν πλέον ένας φοβισμένος παίκτης με μηδαμινή αυτοπεποίθηση που φάνταζε σχεδόν «ξοφλημένος» στα 21 του χρόνια.

Η υποδοχή που του επιφύλαξαν στην παγωμένη Μινεζόταν ήταν θερμή, ωστόσο οι προσδοκίες των ΜΜΕ ήταν πια σαφώς χαμηλότερες. Ήταν, μέχρι που μπήκε στο παρκέ και όλοι είδαν έναν διαφορετικό Rubio. Η πρεμιέρα του στα γήπεδα του NBA έγινε εντός έδρας απέναντι στην Oklahoma City Thunder και ο ισπανός point guard ξεσήκωνε το κοινό και τους εκφωνητές με 3 διαδοχικές ασίστ σε διάστημα 65 δευτερολέπτων. Ο τελικός απολογισμός του ήταν, αν μη τι άλλο, ικανοποιητικός: 6 πόντοι, 5 ριμπάουντ, 6 ασίστ, 0 λάθη και μερικά εντυπωσιακά highlights σε 26’ συμμετοχής. Και η συνέχεια αποδείχτηκε ακόμα καλύτερη, αφού ο Rubio, επιδεικνύοντας αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα και απολαμβάνοντας την αμέριστη συμπαράσταση του coach Adelman, πήρε πολύ γρήγορα τη μπαγκέτα και καθοδηγεί μαεστρικά την ομάδα. Οι αριθμοί δεν λένε πάντοτε όλη την αλήθεια, όμως στην προκειμένη περίπτωση είναι ξεκάθαροι: Ο Rubio δεσπόζει στο Top 5 σε ασίστ και κλεψίματα και έχει, μαζί με τον Deron Williams, τα περισσότερα double-double σε πόντους και ασίστ. Οι δε «Λύκοι» μοιάζουν ικανοί να τελειώσουν τη χρονιά με θετικό πρόσημο για πρώτη φορά έπειτα από τη σεζόν 2004-2005.

Ο ίδιος δείχνει να χαίρεται ξανά το παιχνίδι, όπως τότε, στα πρώτα χρόνια της καριέρας του με την Μπανταλόνα. Έχει βρει τη χαμένη του αυτοπεποίθηση, έχει κερδίσει το σεβασμό και την εκτίμηση συμπαικτών και αντιπάλων και ο κόσμος ξεσπάσε επιφωνήματα ενθουσιασμού όποτε τον βλέπει να κάνει τα «μαγικά» του. Είναι δε τόσο δημοφιλής, ώστε δεν αποκλείεται ο «Ρούκι του μήνα» να αγωνιστεί και στο All Star Game -στη σχετική ψηφοφορία οι μόνοι γκαρντ της Δύσης που τον ξεπέρασαν ήταν ο Kobe και ο Paul!

Μέχρι στιγμής, σε 24 αγώνες ο Rubio σκοράρει κατά μέσο 11,4 πόντους, μοιράζει 8,9 ασίστ, αρπάζει 4,4 ριμπάουντ, κάνει 2,3 κλεψίματα και αγωνίζεται κάτι λιγότερο από 35’ -υποπίπτει, επίσης, σε 3,1 λάθη, ωστόσο σε κάθε λάθος του αναλογούν 2,89 ασίστ, ποσοστό που τον κατατάσσει στην τιμητική 11η θέση της σχετικής λίστας και μπροστά από point guards όπως οι Derrick Rose και Rajon Rondo. Είναι εξαιρετικός και αν συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό, η σεζόν του θα καταχωρηθεί δικαίως ως μία από τις κορυφαίες από ρούκι point guard την τελευταία εικοσαετία. Και βλέποντας τις επιδόσεις που είχαν ως «πρωτοετείς» τόσο οι σημαντικότεροι play maker των τελευταίων 20 ετών όσο και αυτοί που επελέγησαν ψηλά στο ντραφτ, ο 21χρονος Ισπανός, μόνο περήφανος μπορεί να νιώθει. Γιατί, όπως θα διαπιστώσετε στον σχετικό πίνακα, τα στατιστικά του -ακόμα και τα προβληματικά ποσοστά του στο σουτ- μοιάζουν πολύ, μα πάρα πολύ, με έναν παίκτη-θρύλο. Τον Jason Kidd! Λέτε να είναι ανάλογη και η συνέχεια;

Υ.Γ. Ήταν 20 Αυγούστου του 2006, όταν ο Rubio έγραψε ιστορία με την απόδοσή του στον τελικό του Πανευρωπαϊκού παίδων. Την ίδια μέρα, η εθνική μας ομάδα των ανδρών είχε επικρατήσει στην παράταση της Λιθουανίας. Θα σημείωνε άλλες 6 συνεχόμενες νίκες, θα έριχνε στο καναβάτσο τις Η.Π.Α. και θα κατακτούσε τελικά το ασημένιο μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ της Ιαπωνίας. Μία ομάδα που μας έκανε περήφανους και η οποία είχε για ηγέτες τον Παπαλουκά, τον Διαμαντίδη και τον Σπανούλη. Χαίρομαι πολύ που ο Rubio τα πάει περίφημα στο NBA, η απόδοσή του, όμως, μου γεννά ένα εύλογο ερώτημα, ρε γαμώτο: «Πώς θα τα είχαν πάει άραγε ο Θοδωρής και ο “3D” εάν είχαν δοκιμάσει την τύχη τους εκεί κάποια στιγμή; Και πόσο βελτιωμένος θα είχε παρουσιαστεί ο “Kill Bill” εάν είχε παραμείνει και δεύτερη σεζόν στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου;».

Σεζόν Παίκτης Θέση στο ντραφτ

1991-92 Kenny Anderson No 2

7,0 πόντοι, 2,0 ριμπάουντ, 3,2 ασίστ, 1,0 κλέψιμο, 1,5 λάθη, 39,0%, 17,0’.

1993-94 Penny Hardaway No3

16,0 πόντοι, 5,4 ριμπάουντ, 6,6 ασίστ, 2,3 κλεψίματα, 3,6 λάθη, 46,6%, 36,8’.

1993-94 Sam Cassell No24

6,7 πόντοι, 2,0 ριμπάουντ, 2,9 ασίστ, 0,9 κλεψίματα, 1,4 λάθη, 41,8%, 17,0’.

1993-94 Nick van Exel No37

13,6 πόντοι, 2,9 ριμπάουντ, 5,8 ασίστ, 1,0 κλέψιμο, 1,8 λάθη, 39,4%, 33,3’.

1994-95 Jason Kidd No2 (στα 21 του όπως και ο Rubio)

11,7 πόντοι, 5,4 ριμπάουντ, 7,7 ασίστ, 1,9 κλεψίματα, 3,2 λάθη, 38,5%, 33,8’.

1995-96 Damon Stoudamire No7

19,0 πόντοι, 4,0 ριμπάουντ, 9,3 ασίστ, 1,4 κλεψίματα, 3,8 λάθη, 42,6%, 40,9’.

1996-97 Allen Iverson No1

23,5 πόντοι, 4,1 ριμπάουντ, 7,5 ασίστ, 2,1 κλεψίματα, 4,4 λάθη, 41,6%, 40,1’.

1996-97 Stephon Marbury No4

15,8 πόντοι, 2,7 ριμπάουντ, 7,8 ασίστ 1,0 κλέψιμο, 3,1 λάθη, 40,8%, 34,7’.

1996-97 Steve Nash Νο15 (έπαιζε ως αλλαγή του Jason Kidd)

3,3 πόντοι, 1 ριμπάουντ, 2,1 ασίστ 1 λάθος, 42,3%, 10,5’.

1997-98 Chauncey Billups No3

11,2 πόντοι, 2,4 ριμπάουντ, 3,9 ασίστ, 1,3 κλεψίματα, 2,2 λάθη, 37,4%, 27,7’.

1997-98 Antonio Daniels No4

7,8 πόντοι, 1,9 ριμπάουντ, 4,5 ασίστ, 2,2 λάθη, 41,6%, 26,4’.

1998-99 Mike Bibby Νο2

13,2 πόντοι 2,7 ριμπάουντ, 6,5 ασίστ, 1,6 κλεψίματα, 2,9 λάθη, 43,0%, 35,2’.

1998-99 Jason Williams No7

12,8 πόντοι, 3,1 ριμπάουντ, 6,0 ασίστ, 1,9 κλεψίματα, 2,9 λάθη, 37,4%, 36,1’.

1999-2000 Steve Francis No2

18,0 πόντοι, 5,3 ριμπάουντ, 6,6 ασίστ, 1,5 κλεψίματα, 4,0 λάθη, 44,5%, 36,1’.

1999-2000 Baron Davis Νο3

5,9 πόντοι, 2 ριμπάουντ, 3,8 ασίστ, 1,2 κλεψίματα, 1,7 λάθη, 42,0%, 18,6’.

1999-2000 Andre Miller No8

11,1 πόντοι, 3,4 ριμπάουντ, 5,8 ασίστ, 1,0 κλέψιμο, 2,0 λάθη, 44,9%, 25,5’.

2001-02 Tony Parker No28

9,2 πόντοι, 2,6 ριμπάουντ, 4,3 ασίστ, 1,2 κλεψίματα, 2,0 λάθη, 41,9%, 29,4’.

2001-02 Gilbert Arenas No30

10,9 πόντοι, 2,8 ριμπάουντ, 3,7 ασίστ, 1,5 κλέψιμο, 2,1 λάθη, 45,3%, 24,6’.

2002-03 Jay Williams No2

9,5 πόντοι, 2,6 ριμπάουντ, 4,7 ασίστ, 1,1 κλεψίματα, 2,3 λάθη, 39,9%, 26,1’.

2003-04 Kirk Hinrich No7

12,0 πόντοι, 3,4 ριμπάουντ, 6,8 ασίστ, 1,3 κλεψίματα, 2,7 λάθη, 38,6%, 35,6’.

2003-04 TJ Ford No8

7,1 πόντοι, 3,2 ριμπάουντ, 6,5 ασίστ, 1,1 κλεψίματα, 2,5 λάθη, 38,4%, 26,8’.

2003-04 Mo Williams Νο47

5,0 πόντοι, 1,3 ριμπάουντ, 1,3 ασίστ, 0,5 κλεψίματα, 0,9 λάθη, 38,0%,.13,5’.

2004-2005 Shaun Livingston No4

7,4 πόντοι, 2,9 ριμπάουντ, 5,0 ασίστ, 1,1 κλεψίματα, 2,5 λάθη, 41,4%, 27,1’.

2004-2005 Devin Harris No5

5,7 πόντοι 1,3 ριμπάουντ, 2,2 ασίστ, 1,0 κλέψιμο, 1,1 λάθη, 42,9%, 15,4’.

2004-2005 Jameer Nelson No20

8,7 πόντοι, 2,5 ριμπάουντ, 3,0 ασίστ, 1,0 κλέψιμο, 1,5 λάθη, 45,5%, 20,4’.

2005-06 Deron Williams No3

10,8 πόντοι, 2,4 ριμπάουντ, 4,5 ασίστ, 0,8 κλεψίματα, 1,8 λάθη, 42,1%, 28,8’.

2005-06 Chris Paul No4

16,1 πόντοι, 5,1 ριμπάουντ, 7,8 ασίστ, 2,2 κλεψίματα, 2,3 λάθη, 43,0%, 36,0’.

2005-06 Raymond Felton No5

11,9 πόντοι, 3,3 ριμπάουντ, 5,6 ασίστ, 1,3 κλεψίματα, 2,3 λάθη, 39,1%, 30,1’.

2006-07 Rajon Rondo No21

6,4 πόντοι, 3,7 ριμπάουντ, 1,6 κλεψίματα, 1,8 λάθη, 41,8%, 23,5’.

2007-08 Mike Conley No4
9,4 πόντοι, 2,6 ριμπάουντ, 4,2 ασίστ, 0,8 κλεψίματα, 1,7 λάθη, 42,8%, 26,1’.

2008-09 Derrick Rose No1

16,8 πόντοι, 3,9 ριμπάουντ, 6,3 ασίστ, 0,8 κλεψίματα, 2,5 λάθη, 47,5%, 37,0’.

2008-09 Russell Westbrook No4

15,3 πόντοι, 4,9 ριμπάουντ, 5,3 ασίστ, 1,3 κλεψίματα, 3,3 λάθη, 39,8%, 32,5’.

2009-10 Tyreke Evans No4

20,1 πόντοι, 5,3 ριμπάουντ, 5,8 ασίστ, 1,5 κλεψίματα, 3,0 λάθη, 45,8%, 37,2’.

2009-10 Jonny Flynn No6

13,5 πόντοι, 2,4 ριμπάουντ, 4,4 ασίστ, 1,0 κλέψιμο, 2,9 λάθη, 41,7%, 28,9’.

2009-10 Brandon Jennings No10

15,5 πόντοι, 3,4 ριμπάουντ, 5,7 ασίστ, 1,3 κλεψίματα, 2,4 λάθη, 37,1%, 32,6’.

2009-10 Jrue Holiday Νο17

8,0 πόντοι, 2,6 ριμπάουντ, 3,8 ασίστ, 1,1 κλεψίματα, 2,1 λάθη, 44,2%, 24,2’.

2009-10 Ty Lawson Νο18

8,3 πόντοι, 1,9 ριμπάουντ, 3,1 ασίστ, 0,7 κλεψίματα, 1,3 λάθη, 51,5%, 20,2’.

2010-11 John Wall No1

16,4 πόντοι, 4,6 ριμπάουντ, 8,3 ασίστ, 1,8 κλεψίματα, 3,8 λάθη, 40,9%, 37,8’.

2011-12 Kyrie Irving No1

18,1 πόντοι, 3,4 ριμπάουντ, 5,0 ασίστ, 0,8 κλεψίματα, 3,1 λάθη, 50,0%, 29,6’.