Η ΤΣΣΚΑ, το Μιλάνο κι εμείς!

Για να διαχωρίσουν την ήρα από το στάρι, οι Αμερικανοί υποστηρίζουν ανέκαθεν ότι “η κανονική περίοδος είναι ένα καλαμπούρι, αλλά το πράγμα σοβαρεύει στα πλέι οφς” και αυτό αναλογικά συμβαίνει και στην Ευρωλίγκα. Νωρίτερα μάλιστα διότι κι εμείς εδώ έχουμε πλέι οφς, αλλά προηγείται το Τop 16, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό, ελέω του πλεονεκτήματος έδρας, την τύχη των ομάδων στην επόμενη φάση...

Ο Ολυμπιακός έπεσε στην περίπτωση, διότι η δική του πρεμιέρα με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας πιθανότατα θα είναι... μουγκή, λόγω της απεργίας των ΜΜΕ! Παρεμπιπτόντως -και δεν το γράφω για συντεχνιακούς λόγους- είναι πολύ άχαρες οι μεταδόσεις αγώνων χωρίς σχόλιο (αλλά για να το βάλω, σε συνδικαλιστική βάση) είναι πολύ χειρότερες αυτές στις οποίες τα κανάλια δίνουν το μικρόφωνο σε όποιον βρουν εύκαιρο, ακόμη κι αν είναι περαστικός!

Σε ελκυστική απόδοση (3.10) προσφέρεται από την vistabet η νίκη του Ολυμπιακού επί της ΤΣΣΚΑ Μόσχας

Λένε πάλι ότι η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, αλλά αυτός ο κανόνας τελεί υπό αίρεση στην προκειμένη περίπτωση: όχι πως δεν επιθυμούν να νικήσουν, αλλά τυχαίνει ο μεν Ολυμπιακός να υποδέχεται το μεγάλο φαβορί του ομίλου και πιθανότατα ολόκληρης της διοργάνωσης, ο δε Παναθηναϊκός αγωνίζεται εκτός έδρας και έχει την πολυτέλεια μιας ήττας, αλλά στον αντίποδα αυτό μπορεί να αποδειχτεί το κομβικότερο ματς στο κυνήγι της πρωτιάς...

Σε κάθε περίπτωση, δεν ανοίγεις ποτέ κουβέντα για ανεκτές αβαρίες και για ήττες που τάχα δεν έχουν κόστος σε επαγγελματίες οι οποίοι ζουν για να νικούν και βάζουν πλερέζες όταν χάνουν!

Ο Ολυμπιακός μπορεί να βολεύεται από τη συμβίωσή του με τους Ρώσους, ό,τι κι αν συμβεί: είτε τους πετύχει μπόσικους και εκτός ρυθμού την Τετάρτη το βράδυ, είτε καταφέρει να τους ακολουθήσει ως δεύτερος, στην πιθανή προέλαση τους. Σε κάθε περίπτωση -και αυτό είναι νόμος στο Τοp 16- προέχει η υπεράσπιση της έδρας και ό,τι ήθελε προκύψει στην Κωνσταντινούπολη, την οποία θα επισκεφθεί δυο φορές. Ούτως ή άλλως, αυτή τη “must-win situation”, o Ολυμπιακός θα τη συναντήσει και θα κληθεί να τη διαχειριστεί στις 26 Ιανουαρίου, κόντρα στη Γαλατασαράι.

Με τον Ντόρσεϊ ο Ιβκοβιτς βάζει στη ρακέτα του έναν σέντερ σε κορμί φόργουορντ, που μπορεί να κάνει συγκεκριμένα πράγματα, κυρίως στην κάλυψη των χώρων και στην άμυνα: προφανώς υστερεί σε δημιουργική και παραγωγική ικανότητα έναντι του απόντος Παπαδόπουλου, αλλά ο Ολυμπιακός περιμένει από αυτόν να του εμπλουτίσει κάποιες στατιστικές κατηγορίες, που συχνά κρίνουν ένα ματς.

Ο Λο είναι άλλη περίπτωση και αδικείται από τη συγκυρία: εννοώ ότι δεν αξιολογείται μονάχα ως μια αυτόνομη μονάδα, αλλά και ως συμπλήρωμα του Σπανούλη, που είναι το αφεντικό της ομάδας. Ως εκ τούτου ο Λο θα κριθεί από το πόσο καλά θα συνυπάρχει με τον αρχηγό του Ολυμπιακού, πώς θα ισορροπούν μεταξύ τους στη δημιουργία και στην εκτέλεση και κυρίως από το αν θα χωράει στα παπούτσια του όταν ο Σπανούλης θα κάθεται στον πάγκο για να πάρει ανάσες.

Η ΤΣΣΚΑ φτιάχτηκε το καλοκαίρι στο καλούπι μιας dream team κι από τη στιγμή που κατάφερε να κρατήσει τον Κιριλένκο, διατηρεί αυτή την ιδιότητα, ή μάλλον την προοπτική. Σε κάθε περίπτωση, (στην κυριολεξία) τον Μάιο ξυρίζουν τον γαμπρό της Ευρωλίγκας κι επειδή οι Ρώσοι θυμούνται καλά το χουνέρι του 2005, ξέρουν ότι κανείς τίτλος δεν κρίνεται από τον Φεβρουάριο. Πρόκειται πάντως για μια Λερναία Ύδρα, που βγάζει συνεχώς κεφάλια, είτε από την περιφέρεια, είτε μέσα στη ρακέτα: μια ομάδα που διαθέτει εντυπωσιακά αθλητικά προσόντα, εμπειρία, ισορροπία, ενθουσιασμό, κίνητρα και γενικώς είναι τόσο προικισμένη, που πραγματικά ένας (πολύ καλός) αντίπαλος πρέπει να τη βρει σε φάση αφασίας για να τη νικήσει...

Την Πέμπτη ο Παναθηναϊκός πηγαίνει να παίξει με έναν αντίπαλο που μοιάζει με τριπλή παραλλαγή: ένα, δύο, χι! Η Αρμάνι Μιλάνο δεινοπάθησε στην πρώτη φάση της Ευρωλίγκας και προκρίθηκε in extremis, χάρη στη νίκη της στο Βελιγράδι, ενώ δεν θέλγει ούτε με την πορεία της στο ιταλικό πρωτάθλημα. Η χημεία και η διανομή των ρόλων δεν πέτυχε στο βαθμό που θα ήθελε ο Σκαριόλο (ο οποίος μάλιστα μετά την ήττα από την Μπιέλα τα ' χωσε στον Μπουρούση) και το όνειρο της επιστροφής των τρις πρωταθλητών Ευρώπης (1966, 1987, 1988) στα ύπατα αξιώματα απέχει πολύ από την πραγματικότητα.

Όπως ο Ολυμπιακός θα βρει απέναντι του τον δικό του Τεόντοσττς και τον άλλοτε αντίπαλο Σισκάουσκας, ομοίως και ο αγώνας στο Μιλάνο έχει τον σχετικό νοσταλγικό χαρακτήρα, λόγω της παρουσίας του Φώτση, του Νίκολας, αλλά και του πρώην εχθρού Μπουρούση. Αυτά τα συναπαντήματα όμως μένουν στο περιθώριο και πάντως δεν επηρεάζουν τα δρώμενα, παρά μόνο στο βαθμό, που η άμυνα του Παναθηναϊκού (θα) είναι υποψιασμένη για τον τρόπο δράσης και το ρεπερτόριο των τριών παικτών. Αλλά, με το scouting να έχει αναχθεί σε επιστήμη κι αυτό πάλι σχετικό είναι!

Προφανώς ο Παναθηναϊκός θα σημαδέψει τον Κουκ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Οι Μιλανέζοι από την πλευρά τους θα ψάξουν για τους 30 πόντους, τα 7.5 ριμπάουντ και τα 13 κερδισμένα φάουλ που άφησαν αμανάτι στη στατιστική της ομάδας ο επανακάμψας στο ΝΒΑ Γκαλινάρι στο ΝΒΑ και ο τραυματίας Χέρστον. Επιμένω ιδιαίτερα στα κερδισμένα φάουλ, διότι ο τρόπος παιχνιδιού του Γκαλινάρι του έδωσε το δικαίωμα σε επτά αγώνες να κερδίσει 63 φάουλ και να εκτελέσει 73 βολές!

Στο δια ταύτα, οι δυο πρεσβευτές του ελληνικού μπάσκετ αρχίζουν ένα δύσκολο σαφάρι,στο τέλος του οποίου βρίσκεται το έπαθλο των πλέι οφς. Έχει ζόρι αυτή η δουλειά και εκτός απ' όλες τις ικανότητες που πρέπει να επιστρατεύσουν ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, ένα είναι σίγουρο: πρέπει να παίξουν μεθοδικά και έξυπνα, ώστε όχι μόνο να αξιοποιήσουν στο έπακρο τις δικές τους δυνατότητες, αλλά και να εκμεταλλευθούν τις αδυναμίες (Μιλάνο) ή τα δικαιώματα που ενδέχεται να τους δώσουν οι αντίπαλοι τους (ΤΣΣΚΑ).

Καλή τύχη λοιπόν. Την αξίζουν οι δυο τους και τη χρειάζεται το ελληνικό μπάσκετ...