Κρίση ταυτότητας!

Η ασέβεια που δείχνει ο Ολυμπιακός απέναντι στις βουλές της τύχης είναι άγνωστο πότε θα απαιτήσει επιταγή με αντίκρισμα. Αν κι έως στιγμής, παρουσιάζεται νωχελική και φιλάνθρωπη απέναντι στους πρωταθλητές Ευρώπης, που παρά την ήττα από την Μακάμπι εξακολουθούν να είναι (λόγω προγράμματος και μόνο, όχι με βάση της απόδοσή του) φαβορί για τη δεύτερη θέση και το πλεονέκτημα της έδρας στα προημιτελικά. Το ίδιο νόμισμα, στην άλλη όψη του γράφει βαθιά πλατιά "GO HOME" και η επιτυχία από το απόλυτο ξενέρωμα απέχει ελάχιστα. Οσο μία ήττα από την Φενέρ ή την Χίμκι στο ΣΕΦ για παράδειγμα.

Μετά τη λήξη του αγώνα με την Μακάμπι, ο Γιώργος Μπαρτζώκας είπε το αυτονόητο. «Φταίνε οι προπονητές και οι παίκτες» σχολίασε ο Ελληνας κόουτς. Προφανές είναι αυτό. Είναι προφανές ότι στο πρώτο ημίχρονο, ο Ολυμπιακός βρέθηκε στο παρκέ του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, αλλά ήταν τόσο έντονη η σκιά του Ντέιβιντ Μπλατ που έπεφτε πάνω του σε σημείο να μη φαίνεται. Η αγαπημένη ματς απ ζώνη του κόουτς της Μακάμπι, αφαίρεσε το οξυγόνο από τον Ολυμπιακό, που έμοιαζε σε ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο να παίζει σαν ναυαγός σε ξερονήσι.

Το δίχως άλλο, οι απουσίες του Μάντζαρη και του Πρίντεζη, συγκεντρώνουν ένα πολύ ισχυρό και πραγματικό μερίδιο των δικαιολογιών και των άλλοθι (αληθινών άλλοθι και όχι χαλκευμένων) δικαιούται όμως ο Ολυμπιακός να στέκεται σε αυτές; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι! Τον Πάουελ, που αποχώρησε με κρεμασμένο το δεξί χέρι στο πρώτο ημίχρονο από τους πόνους, δεν τον βάζω στην εξίσωση. Στο ζύγι, το δικό του βαρίδι είναι διόλου παχύ για να ανατρέψει την ισορροπία.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ιστορία γράφεται από τους παρόντες και όχι τους παρόντες. Παρών (αλλά ηχηρά απών) ήταν και ο Πέρκινς που αποκτήθηκε για να καλύψει το κενό του Μάντζαρη. Μετά από σχεδόν ένα μήνα παρουσίας του στην Ελλάδα, ο Μπαρτζώκας είναι φανερό ότι δεν έχει ανακαλύψει τη φόρμουλα να τον εντάξει στο παιχνίδι της ομάδας του. Ασφαλώς και όταν τον υπέγραφε γνώριζε τη φυσιογνωμία του παίκτη που αποκτά. Και είναι δική του δουλειά, όχι οδηγηθεί σε βίαια αφομοίωση, αν μη τι άλλο όμως, να το στρώσει το χαλί ώστε να περπατήσει. Εχω την αίσθηση ότι ο Μπαρτζώκας το κάνει με λάθος τρόπο. Ο Πέρκινς, αποκλείεται να αποκτήσει την αυτοπεποίθησή του όταν κερδίζει χρόνος συμμετοχής ενάμισι ή δύο λεπτών.

Πολύ δε περισσότερο, όταν ο αντίπαλος είναι τόσο καλά διαβασμένος που του προσφέρει με γενναιότητα απύθμενους χώρους να σουτάρει. Διότι αυτό θέλει ο αντίπαλος. Να σουτάρει ο Πέρκινς. Ο Αμερικάνος θα κάνει step up όταν βγάλει δύο άμυνες, όταν θα παίξει με την μπάλα στο παρκέ και θα τελειώσει δύο φάσεις με λέι απ. Φάσεις που δεν τις πήρε, ούτε τις διεκδίκησε ποτέ. Φαινόταν ότι δεν ήξερε καν που πρέπει να πασάρει, κάθε μεταβίβασή του γινόταν με τρεμάμενα χέρια και κάθε σουτ που (υποχρεωτικά) πήρε, δεν παιζόταν ούτε στο στοίχημα η πιθανότητα να καταλήξει στο στόχο. Μετά από ένα λεπτό στο δεύτερο ημίχρονο, είμαι σίγουρος ότι ο Πέρκινς, απλά ήθελε να ξαναπεράσει στον πάγκο. Κι αυτή βέβαια η υπόθεση είναι δικό του πρόβλημα. Αυτός πρέπει να αισθάνεται πιο ασφαλής στο γήπεδο και ό,τι κι αν κάνει ο κόουτς, ενέσεις αυτοπεποίθησης δεν υπάρχουν. Ο Μπαρτζώκας ευθύνεται για το χρόνο συμμετοχής του. Είναι προτιμότερο να μην τον χρησιμοποιήσει καθόλου, παρά να του δίνει ευκαιρίες για ένα ή δύο λεπτά.

Ο Πέρκινς, θα μου πείτε ήταν το πρόβλημα; Όχι βέβαια! Κάθε άλλο! Τα προβλήματα του Ολυμπιακού με την Μακάμπι, στο πρώτο ημίχρονο ήταν πολλά. Και ιδιαίτερα η αντιμετώπιση του αγώνα αυτού καθαυτού. Ο Ολυμπιακός, πίστεψε ότι απέναντι στις ζώνες του Μπλατ, θα κερδίσει παίζοντας στο ίδιο μοτίβο, όπως ακριβώς έκανε και στο Τελ Αβίβ.

Ο Μπαρτζώκας είδε τα κενά στην base line του κεντρικού άξονα της άμυνα κι έβγαλες κάποιες φάσεις, όταν αυτά όμως καλύφθηκαν μόνο από τύχη η μπάλα δεν έμενε στα χέρια των παικτών του. Οσους γκαρντ κι αν χρησιμοποίησε ο κόουτς, είχαν την ίδια εικόνα απόγνωσης και ο Ολυμπιακός πολύ γρήγορα παραστρατούσε του (όποιου) πλάνου του (αν υπήρχε). Η Μακάμπι με τα χαμηλά σχήματα προσαρμοζόταν άριστα στα ματς απ, η ζώνη κάποια στιγμή, στα τελευταία δευτερόλεπτά, μετατρεπόταν σε μαν του μαν, αλλά τρανταχτά μις ματς δεν υπήρχαν κι έτσι οι 23 πόντοι του Ολυμπιακού στο πρώτο μέρος ήταν ενδεικτικοί της επιθετικής ασφυξίας τους. Την ώρα που ο Μπλατ πίεζε τον Μπαρτζώκα να χρησιμοποιήσει όλους τους γκαρντ του, εκφράζοντας φιλοσοφία πολύ χαμηλών σχημάτων, οι ερυθρόλευκοι, επέτρεπαν στο Χίκμαν να βρίσκει σουτ ελεύθερα και υποτίμησαν την εκτελεστική δεινότητα του Λόγκαν.

Θα διαφωνήσω με τον Καβαλιεράτο στα περί φουστανέλας που έγραψε αμέσως μετά τα ματς. Στην επανάληψη, ο Ολυμπιακός δεν φόρεσε φουστανέλα. Εκανε απλά ό,τι μπορούσε να κάνει μία ομάδα που έπρεπε να καλύψει διαφορά 18 πόντων. Ανέβασε υποχρεωτικά την άμυνά του με κίνδυνο (που τελικά τον αντιμετώπισε) να χρεωθεί με φάουλ, να ασκήσει πίεση στους (όχι και τους πλέον αξιόπιστους) γκαρντ της Μακάμπι και λεπτό με το λεπτό να βρίσκει μομέντουμ. Η ειδοποιός διαφορά σε σχέση με το πρώτο ημίχρονο, ήταν η δεύτερη διάσταση που έβαλε στο παιχνίδι του με το λόου ποστ παιχνίδι του Περπέρογλου. Αν τελικά κέρδιζε ο Ολυμπιακός, αυτή η επιλογή θα ήταν η καθοριστική για την έκβαση του αγώνα.

Με τη διαφορά όμως, πως όταν χρειάστηκε ένα καταραμένο καλαθι για να πλησιάσει στον ένα πόντο, ο Ολυμπιακός υπέστη κρίση ταυτότητας. Ο Σπανούλης, είτε επειδή ήταν κουρασμένος (λογικό), είτε επειδή δεν ήταν σίγουρος, αναζήτησε σε τρεις διαδοχικές φάσεις τον Χάινς κάτω από το καλάθι. Και στις τρεις φάσεις το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Μου έκανε εντύπωση πάντως, η διστακτικότητα του Kill Bill σε εκείνο το σημείο.

Η μπάλα δεν περνούσε με την ίδια συχνότητα από τα χέρια του και όταν αυτό συνέβη ο κάπτεν των Πρωταθλητών Ευρώπης είχε περισσότερο στο μυαλό του να δημιουργήσει για τον Χάινς (συγκεκριμένα για αυτόν) και λιγότερο να πάρει τις φάσεις πάνω του εκτελεστικά. Για να έρθει το τρίποντο από τον Σμιθ (η τιμωρία από τη Θεά Τύχη, που ένιωσε προσβεβλημένη από τον Ολυμπιακό φέρνοντας στο δρόμο του την ήττα της Σιένα) και να τελειώσει το ματς.

Ο Ολυμπιακός εξακολουθεί να είναι το φαβορί για τη δεύτερη θέση και η Μπαρτσελόνα η ομάδα που θα ρυθμίσει την τύχη του ομίλου. Το θέμα όμως, δεν είναι το πρόγραμμα, αλλά η εμφάνιση. Οι ερυθρόλευκοι κρατούν την τύχη τους στα χέρια τους, αλλά το μέγα ερωτηματικό είναι να μπορούν να την αρπάξουν. Και τώρα πρέπει να το αποδείξουν.