Αγοράκι, τι φρούτα βγάζει η Κηφισιά;

Λένε σε όλο τον κόσμο ότι το Κύπελλο (στο μπάσκετ και σε κάθε ομαδικό σπορ) είναι ο θεσμός των εκπλήξεων και αυτό ακριβώς συμβαίνει και στην Ελλάδα. Απλώς τις τελευταίες μέρες αποδείχθηκε -και μάλιστα δυο φορές- ότι είναι ο θεσμός των εκπλήξεων της Νέας Κηφισιάς!

Την Τετάρτη οι λεγάμενοι έριξαν νοκ άουτ τον Απόλλωνα Πατρών, χθες βάρεσαν αλύπητα τον Αρη και δεν χρειάζεται να φωνάξουν «φέρτε μας τον Ολυμπιακό» (κατά το παλιό σύνθημα «φέρτε μας τη Σάντος ή τον Αγιαξ»), διότι τους έρχεται από μόνος του. Απλώς με τη φόρα που έχει πάρει η ΑΕΝΚ, νομίζω ότι θα μπορούσε να το χοντρύνει ακόμη περισσότερο και να φωνάξει «Φέρτε μας τους Μαϊάμι Χιτ»!

Να έβλεπα τον Λεμπρόν Τζέιμς, τον Ντουέιν Γουέιντ και τον Κρις Μπος να τρώνε τα λυσσακά τους με τον Καράμπουλα, τον Σιούτη και τον Πετροδημόπουλο και τι στον κόσμο!

Στο ρεπορτάζ του χθεσινού αγώνα Κυπέλλου, ο τίτλος του www.gazzetta.gr ήταν «Γράφει Ιστορία η Κηφισιά», αλλά έχω την εντύπωση ότι αυτή η διαπίστωση αφορούσε περισσότερο τον αγώνα με τον Απόλλωνα Πατρών. Χθες, κόντρα στον Αρη, στη μεγαλύτερη (έως την επόμενη, δηλαδή την Πέμπτη) πρόκληση της ιστορίας της, η ΑΕΝΚ έγραψε μυθολογία! Κοινώς δημιουργεί, ζει και απολαμβάνει τον μύθο της, ελπίζοντας κιόλας ότι κόντρα στον Ολυμπιακό δεν θα αρκεστεί στο ρόλο του σάκου του μποξ, αλλά θα μπορέσει να γαργαλήσει τις πατούσες του Σπανούλη, του Πρίντεζη, του Παπανικολάου, του Χάινς, του Ντόρσεϊ και των υπολοίπων πρωταθλητών Ελλάδος και Ευρώπης!

Θα είναι όντως μια τεράστια πρόκληση αυτό το ματς για τη μικρούλα Κηφισιά και για τον (υπό καθημερινή προπονητική ενηλικίωση) Ηλία Παπαθεοδώρου: παρεμπιπτόντως στο σημερινό «Goal News» ο Ασπρούλιας, τον χαρακτηρίζει «Ζοτς των φτωχών» και υπ' αυτήν την έννοια, ο Μπαρτζώκας μπορεί να προετοιμαστεί σαν να πρόκειται να αντιμετωπίσει τον Ομπράντοβιτς!

Αστειεύομαι, απλώς η Νέα Κηφισιά δεν έχει καμιά όρεξη για πλάκες κι αυτό το κατάλαβαν από την (καλή, αλλά κυρίως) από την ανάποδη ο Βετούλας και ο Αλεξανδρής. Πριν από αυτούς το είχαν πάρει πρέφα όσοι παρακολουθούν την πορεία μιας ομάδας, η οποία πριν από πέντε χρόνια αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Α' ΕΣΚΑ και σήμερα βρίσκεται στους «8» του Κυπέλλου Ελλάδος και συν τοις άλλοις λογίζεται εκ προοιμίου (και όχι λόγω των απανωτών εκπλήξεων που προκάλεσε) ως φαβορί του πρωταθλήματος της Α2.

Είναι πρόωρη αυτή η κουβέντα, αλλά δεν αποκλείεται αυτούς τους Απόλλωνες, τους Αρηδες και τους Ολυμπιακούς, η Νέα Κηφισιά να τους έχει θαμώνες του χρόνου στη Basket League OΠΑΠ: να τους υποδέχεται, δηλαδή, κάθε Σαββατοκύριακο, δημιουργώντας έναν καινούργιο πόλο στη γεωγραφία της Α1 και επαναφέροντας στον χάρτη τα βόρεια προάστια που εξέλιπον με τον υποβιβασμό του Αμαρουσίου. Ε μετά δεν μένει να συνεχίσει αυτή η ομάδα την ξέφρενη πορεία της και να βαδίσει και στα ευρωπαϊκά χνάρια του ΓΣΑ.

Για να πω την αμαρτία μου, αισθάνομαι τύψεις συνειδήσεως, διότι ενώ μένω σε απόσταση λίγων εκατοντάδων μέτρων από το γήπεδο, δεν αξιώθηκα να δω κανένα ματς της ομάδας τον τελευταίο χρόνο, αλλά σπολλάτη τους! Τους παρακολουθώ νοητά και ξέρω καλά πως ό,τι κάνουν οι παίκτες, ο προπονητής και η διοίκηση είναι καλώς και σοφώς καμωμένα!

Αυτό το «success story» που γράφεται τα τελευταία χρόνια στην Κηφισιά δεν είναι προϊόν της τύχης ή των συμπτώσεων, άλλωστε έξι χρόνια δεν περνάνε και τέσσερις άνοδοι δεν συντελούνται μονάχα με τη συγκυρία. Η οικογένεια Λατσούδα, ο μπαμπάς Παναγιώτης και ο γιος Σωτήρης (που μάλιστα είναι «άρρωστοι γαύροι», οπότε περιμένουν πως και πώς τον προημιτελικό της Πέμπτης) έβαλαν ένα όραμα και μαζί ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα: τα εμπιστεύθηκαν και τα δυο πριν από έξι χρόνια στον Παπαθεοδώρου, που προερχόμενος από τον Λαρισαϊκό και το Μαρκόπουλο, άρχισε να υλοποιεί το δεύτερο και να δίνει σάρκα και οστά στο πρώτο. Αποτέλεσμα; Η ομάδα άρχισε να ανεβαίνει τις κατηγορίες, τη μία μετά την άλλη και με εξαίρεση δυο σεζόν στις οποίες παρέμεινε στάσιμη (μία στη Γ' Εθνική και μία στην Α2) όλες τις υπόλοιπες, κάνει ένα βήμα προς τα επάνω.

Η ΑΕΝΚ είναι μια ομάδα, αλλά περισσότερο μια οικογένεια: τους βλέπω συχνά να πίνουν μαζί καφέ, να τρώνε και γενικώς να κάνουν παρέα στην πλατεία της Νέας Κηφισιάς. Αυτό σημαίνει πολλά και κυρίως τους ισχυρούς δεσμούς που τους συνδέουν και σφυρηλατούνται εντός κι εκτός παιδιάς, άλλωστε η ομάδα προσπαθεί (σε πείσμα της μόδας, που επιβάλλει σαρωτικές αλλαγές στα ρόστερ) να διατηρεί τον σταθερό κορμό της και κάθε χρόνο να αναβαθμίζει το υλικό της και να ενισχύει την ποιότητα του.

Ο (γεννημένος το 1975) Παπαθεοδώρου είναι επίσης από άλλο ανέκδοτο! Βρίσκεται στον πάγκο της ομάδας εδώ και έξι χρόνια και τον περασμένο μήνα αποτρελάθηκε: παραιτήθηκε από μια καλή και σίγουρη πρωινή δουλειά που είχε στη Vodafone για να αφοσιωθεί, λέει, ψυχή τε και σώματι στο μπάσκετ και στην ομάδα του! Το εννοώ ότι αποτρελάθηκε γιατί ο Ηλίας δεν είναι μόνος του στη ζωή ώστε να την παίζει κορώνα γράμματα: έχει οικογένεια, χθες μάλιστα αφιέρωσε την επιτυχία στον τετράχρονο γιο του που είχε γενέθλια και, διάβολε, πήρε μια απόφαση κόντρα στο timing του ελληνικού αθλητισμού, καθότι οι περισσότεροι προπονητές και παίκτες, ψάχνουν πάλι την καβάτζα μιας πρωινής δουλειάς για να μην εξαρτώνται από ένα σουτ που δεν μπήκε!

Αφοσιωμένος πλέον στο μπάσκετ, σήμερα μπορεί να τηλεφωνήσει στον Γεβγένι Πασούτιν και να του ζητήσει να του στείλει το dvd του χθεσινού αγώνα του Ολυμπιακού με τη Λοκομοτίβ Κούμπαν για να κάνει το απαραίτητο scouting ενόψει του ημιτελικού της Πέμπτης, για τον οποίο ήδη άρχισαν να τσακώνονται ο Παναθηναικών αισθημάτων Μενουδάκος και ο Ολυμπιακών φρονημάτων Μοσχοβίτης! Ο λόγος; Ποιος από τους δυο θα μαρκάρει τον Σπανούλη!

Επιμένω ιδιαιτέρως στην ομαδικότητα και τους ισχυρούς δεσμούς που ενώνουν τους παίκτες και αναδείχθηκαν ακόμη περισσότερο στη λήξη του χθεσινού αγώνα, όταν όλοι τους περικύκλωσαν τον (απόντα λόγω εγχείρισης στο ισχίο) Σάββα Νικητάκη και του αφιέρωσαν την πρόκριση, τραγουδώντας το όνομα του. Λίγο αργότερα ο Νικητάκης έγραψε στο status του στο Facebook ότι «αυτή είναι η πιο δυνατή στιγμή στην καριέρα μου»!

Σημαίνει πολλά αυτό το σχόλιο, που ανάρτησε ο Σάββας, διότι χαρακτήρισε ως πιο δυνατή στιγμή της καριέρας του, μια η οποία εκτυλίχθηκε εκτός παιδιάς, με τον ίδιο σε ρόλο θεατή, αλλά και εμπνευστή!

Την ίδια στιγμή μέσα στο γήπεδο ο Ηλίας Παπαθεοδώρου άνοιγε την αγκαλιά του για να χωρέσει τη μητέρα του, Κωνσταντίνα και τον πατέρα του, Ιπποκράτη και όλα αυτά συνέβαιναν υπό το βλέμμα των 270 θεατών, που χωράει όλους κι όλους το γηπεδάκι της ΑΕΝΚ. Έχουν διατεθεί 140 εισιτήρια διαρκείας, χθες κόπηκαν καμιά εβδομηνταριά έξτρα και αυτοί μαζί με εκείνους που παρεισέφρησαν λάθρα (όπως συμβαίνει παντού και πάντοτε) θα έχουν να το θυμούνται και να το λένε σ' όλη τους τη ζωή.

Ήμουν κι εγώ εκεί!

Όλοι αυτοί και πολύ περισσότεροι θα ήθελαν να είναι και την Πέμπτη εκεί, αλλά δεν χωράνε, εκτός κι αν επιβεβαιωθεί ένα σενάριο που κυκλοφορεί ότι η Νέα Κηφισιά θα προτείνει στον Ολυμπιακό να παίξουν στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας: όχι μόνο για να παρακολουθήσει τον αγώνα περισσότερος κόσμος, αλλά και για να πετύχει η ομάδα (με τη φόρα που έχει πάρει) μια υπέρβαση εκτός έδρας!

Κι αυτό για πλάκα το γράφω, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι οι Κηφισιώτες το παίρνουν επίσης στην πλάκα.

Μ' αυτά που συνέβησαν και με αυτά τα οποία επίκεινται η Αθλητική Ένωση Νέας Κηφισιάς ζει το όνειρο και μαζί με τον μύθο της. Ζει επίσης και παρουσιάζει στο κοινό μια απόδειξη για το νόημα της συνεχούς προσπάθειας, την αξία του οράματος, τη σημασία του προγράμματος και τους καρπούς της αφοσίωσης και της στοχοπροσήλωσης.

Α, και κάτι ακόμη: αυτά τα παιδιά αποδεικνύουν επίσης ότι στην Κηφισιά δεν ευδοκιμούν μονάχα «τεκνά ΒΠ» (όπως κοροϊδευτικά αποκαλούνταν κάποτε η νεολαία των βορείων προαστίων) και «λαπάδες», αλλά και άντρες που το λέει η καρδιά τους και μπορούν να τα βάλουν με θεούς (τύπου Απόλλωνος και Αρεως) και δαίμονες!