H άλλη όψη!

Από την Αγγλία και την πρωτεύουσά της, όπου συναντάς σκίουρους στο κέντρο της πόλης (δεν είχα επισκεφθεί ποτέ το Λονδίνο και συγχωρέστε με για τον ...παιδικό ενθουσιασμό), από τους Ελληνες που διαπρέπουν εκεί σε όλα τα πόστα και αποδεικνύουν ότι η ράτσα μας δεν είναι αυτή που παρουσιάζουν τα κεντρικά δελτία ειδήσεων των εταίρων χωρών, από τη νοσταλγία και την επιθυμία που σου αφήνει ως τελική γεύση μία κουβέντα με κάποιον "Λονδρέζο" για την φιλοσοφία του επαγγελματισμού και της παροχής υπηρεσιών που επικρατεί εκεί, η επιστροφή στην πατρίδα δεν είναι απλή υπόθεση.

Δε θα σας κουράσω αναφέροντας εικόνες από την εμπειρία μου στους Παραολυμπιακούς... Εξάλλου, ο καθένας έχει τη δική του διαμορφωμένη άποψη για τους ήρωες των συγκεκριμένων αγώνων. Εξάλλου, είναι δεδομένο πως οι περισσότεροι από εμάς μετά τις κραυγές συμπάθειας προς τους υπεραθλητές με ειδικές δεξιότητες, την αμέσως επόμενη ημέρα, ο λογισμός φεύγει μακριά από αυτούς. Δε συμμετέχουμε στο δικό τους αγώνα, που όταν παύει να είναι αθλητικής διακρισης μέσα σε έναν αγωνιστικό χώρο, μονομιάς μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης. Κυριολεκτικά! Δεν χωνεύω τους Αγγλους και το Λονδίνο μου μοιάζει ως ένας μαγικός τόπος σε επίπεδο φυσικού κάλους, που αποτελεί την πρωτεύουσα του ποδοσφαίρου, του κιτς και των καταπιεσμένων ενστίκτων. Για αυτό κι όταν το εργατικό ωράριο τελειώνει, ο γενικός διευθυντής μίας πολυεθνικής, μπορεί να εμφανιστεί σε μία παμπ ντυμένος ...τίγρης, ή σούπερμαν.

Εντούτοις, οφείλω να υποκλιθώ μπροστά τους για πολλούς άλλους λόγους και κυρίως για τον τρόπο αντιμετώπισαν τους Παραολυμπιακούς Αγώνες. Τα στάδια ήταν γεμάτα, η τηλεόραση μετέδιδε ώρες ατελείωτες ζωντανό πρόγραμμα, οι τηλεθεάσεις εκτινάχθηκαν και το Ολυμπιακό Πάρκο ήταν καθημερινά γεμάτο από οικογένειες και παιδιά. Οι Αγγλοι επισκέφθηκαν τα venues όχι από περιέργεια, ούτε από συμπάθεια προς τους συμμετέχοντες. Γέμισαν τις εξέδρες διότι έτσι ήθελαν. Αυτό τους ικανοποιούσε. Για αυτούς οι Παραλουμπιακοί Αγώνες ήταν ένα πραγματικό αθλητικό θέαμα, με ήρωες εφάμιλλους του Γιουσέιν Μπολτ και του Λεμπρόν Τζέιμς, ή του Μάικλ Φελπς. Κατέκλυσαν τους χώρους, όχι για να στηρίξουν την προσπάθεια των ανθρώπων που μετά από δύο ώρες θα τους ξεχνούσαν. Για τους Αγγλους, οι Παραολυμπιακοί Αγώνες, ήταν μία συνέχεια των Ολυμπιακών Αγώνων.

Ενα νέο επεισόδιο που έτυχε να ...παιχτεί με καθυστέρηση δύο εβδομάδων. Δεν το έκαναν από μόδα, ούτε από ελιτίστικη περιέργεια και ...λύπηση. Το έκαναν επειδή ξέρουν πια τι σημαίνει αθλητισμός.

Ας φύγουμε όμως από αυτό κι ας προχωρήσουμε σε κάτι άλλο. Δεν το κρύβω ότι τα πρώτα φωτογραφικά ρεπορτάζ από τους αγώνες των ελληνικών ομάδων μπάσκετ, μου προκάλεσαν μία θλίψη. Ειδικά ο Παναθηναϊκός, δε θυμίζει σε τίποτα αυτόν που ξέραμε, που γνωρίζαμε. Το φετινό πρωτάθλημα θα είναι το πιο ιδιαίτερο, το πιο ιδιόμορφο των τελευταίων 20 και πλέον ετών. Από την άλλη πλευρά, όμως, ας σταθούμε στο γεγονός ότι έχουμε πρωτάθλημα. Αυτό στο οποίο συμμετέχει ο πρωταθλητής Ευρώπης, αλλά και η κορυφαία ομάδα της Ηπείρου τα τελευταία 20 χρόνια. Πράγματι, καιρός για μιζέρια δεν υπάρχει.

Αλλωστε, ο Ελληνας έχει πολλούς και πιο σοβαρούς λόγους για να αισθάνεται μίζερος, εκτός από το μπάσκετ. Η ουσία είναι ότι όλοι πρέπει να σταθούν στην επόμενη μέρα. ΚΙ αυτή έχει απαιτήσει. Οι ομάδες και η Λίγκα έχουν χρέος, να ασχοληθούν με το πρωτάθλημα, πολύ περισσότερο από το ελάχιστο που έκαναν μέχρι φέτος. Το φετινό πρωτάθλημα απαιτεί μάρκετινγκ. Σε όλα τα επίπεδα. Σε επίπεδα ομάδων, προσώπων, διαφήμισης, παρουσίασης, σερβιρίσματος του προϊόντος, σε όλα. Ακόμα κι από αυτή την Α1 μπορούν να βρεθούν τα πρόσωπα στα οποία θα στηριχθεί το μάρκετινγκ, όταν υπάρχει σωστή στρατηγική και τεχνοκρατική προσέγγιση. Αν το εγκαταλείψουν στη μοίρα του (το πρωτάθλημα), τότε το ενδιαφέρον θα είναι ελάχιστο.

Η Λίγκα πρέπει να βελτιώσει τα πάντα. Από το site της και την παρουσίαση των αγώνων μέχρι και την λογική της στην παρουσίαση της σεζόν, του πρωταθλήματος και τις αποφάσεις που λαμβάνει. Το άλλοθι της κρίσης, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι πανάκεια για όλες τις πληγές. Οι ίδιες οι ομάδες... Οφείλουν να γίνουν πιο εξωστρεφείς, να πλησιάζουν ακόμα περισσότερο τον κόσμο, να τον προσεγγίσουν με όλους τους τρόπους που μπορούν και κυρίως... Να εκμεταλλεύονται κάθε ευκαιρία για να αναδείξουν τα νέα πρόσωπα που έχουν στα ρόστερ τους. Μέσα από τα πρόσωπα γίνεται και το μάρκετινγκ. Το μπάσκετ, το πρωτάθλημα, η Α1 βρίσκεται σε μία άλλη σελίδα πια. Αλλά στον αθλητισμό, φιγούρες πάντα θα υπάρχουν, αρκεί να τις αντικρίζουμε κάτω από κατάλληλο φως.