Ο Ντούντα έφυγε ως θρύλος, αλλά ο θρύλος δεν έφυγε...

ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΒΑΛΙΕΡΑΤΟΣ

Κάποιοι που γνωρίζουν πολύ καλά τον Ντούσαν Ιβκοβιτς, το έλεγαν με σιγουριά. "Ο Ντούντα δεν πρόκειται να μείνει άλλο στον Ολυμπιακό. Δεν μπορεί να κάνει καλύτερη σεζόν. Ξέρει πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να αποχωρήσει. Απόλυτα επιτυχημένος".

Ηταν λίγοι, να πούμε την αλήθεια. Και ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί που τους πίστευαν. Κι όμως. Ο Ιβκοβιτς πήρε μια απόφαση που αιφνιδίασε ακόμα και τους πιο στενούς του συνεργάτες. Ο Ολυμπιακός ήθελε να τον κρατήσει για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμα στον πάγκο του. Με τις κατάλληλες προϋποθέσεις, βέβαια. Δίχως να χρειαστεί να δώσει περισσότερα χρήματα, ούτε στον ίδιο τον Σέρβο, ούτε για το μπάτζετ. Το πιθανότερο ήταν να του έδινε τα ίδια ή και λιγότερα, με βάση την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα. Δεν έγινε τελικά ούτε καν τέτοια συζήτηση. Ο Ντούντα τα είχε ζυγίσει και το αποφάσισε να φύγει μόνος του.

Με ψηλά το κεφάλι, ομολογουμένως. Ο Ιβκοβιτς επανέφερε τον Ολυμπιακό στην κορυφή της Ελλάδας και της Ευρώπης, ήταν απίθανο να επαναλάβει τέτοιο κατόρθωμα. Το θαύμα της Ευρωλίγκα δεν γίνεται κάθε χρόνο, οι Ρώσοι και οι Τούρκοι θα ρίξουν... τρελό χρήμα στην αγορά την επόμενη σεζόν.

Για ποιο λόγο, λοιπόν, να μείνει ο Ιβκοβιτς στον Ολυμπιακό; Στα 69 του χρόνια δεν γίνεται χειμώνα, καλοκαίρι να δουλεύει στο πιο υψηλό επίπεδο. Θα περίμενε κανείς ότι ακόμα κι αν δεν έμενε στον Πειραιά, θα εξαργύρωνε τη φετινή του επιτυχία. Ομως ούτε κι αυτό είναι εύκολο. Οπου κι αν πήγαινε, η πίεση για το αποτέλεσμα θα ήταν τεράστια. Και το ενδεχόμενο να μην πετύχει κάτι σπουδαίο, πολύ πιθανό. Με πολλά περισσότερα χρήματα στη διάθεσή του.

Λίγο πριν μπει στα 70 του, λοιπόν, ο Ιβκοβιτς έβαλε τη δόξα και την υστεροφημία πάνω από τα χρήματα. Είπε αντίο στον Ολυμπιακό με ψηλά το κεφάλι, φεύγει ως ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία της ομάδας. Με δύο Ευρωπαϊκά, δύο πρωταθλήματα και δύο Κύπελλα στη συλλογή του. Και θα έχει την Εθνική Σερβία, για να δίνει όλη την ενέργειά του στην προπονητική.

Οσο για τον Ολυμπιακό; Θα ήταν το ιδανικό να μείνει ο Ιβκοβιτς, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τρόπος να συνεχίσει. Οσο βρίσκονται οι Αγγελόπουλοι στα ηνία, ο Ολυμπιακός θα μπορεί να παραμένει σε υψηλό επίπεδο. Πρώτος στόχος θα είναι η διατήρηση της πρωτιάς στην Ελλάδα, στην Ευρωλίγκα ο συναγωνισμός είναι τεράστιος και μόνο δύο ομάδες τα τελευταία 25 χρόνια έχουν πάρει συνεχόμενους τίτλους.

Οι Αγγελόπουλοι, λοιπόν, δεν έχουν παρά να συνεχίσουν το πλάνο του περασμένου καλοκαιριού. Η βάση των νεαρών Ελλήνων παικτών υπάρχει, οπότε το κτίσιμο της ομάδας θα είναι πιο εύκολο. Με σωστές επιλογές γηγενών και ακόμα καλύτερες επιλογές ξένων, ο Ολυμπιακός μπορεί να δημιουργήσει εξαιρετικό ρόστερ. Οι δύο πρόεδροι της ΚΑΕ είναι η εγγύηση για το μέλλον, άλλωστε την περασμένη σεζόν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι επιλογές τους.... Αυτοί πήραν τον Μάντζαρη, κράτησαν τον Σλούκα, επέμειναν στην απόκτηση του Λο και του Ντόρσεϊ.

Πλέον, πρέπει να γίνει η σωστή επιλογή προπονητή. Και το κυριότερο; Η ομάδα πρέπει να στηριχθεί απ' όλους. Ο Ιβκοβιτς πέτυχε, αλλά όποιος πει ότι η ομάδα μπάσκετ του Ολυμπιακού άρχιζε και τελείωνε στον Ντούντα ή ότι ο κόσμος επέστρεψε στο γήπεδο χάρη στον συγκεκριμένο προπονητή, δεν έχει παρά να θυμηθεί τι γινόταν για ενάμιση χρόνο. Οταν το ΣΕΦ ήταν άδειο και κανείς δεν πίστευε... Στο κάτω, κάτω ο Ντούντα έκανε την επιλογή του. Θα είναι ένας πραγματικός θρύλος για τον Ολυμπιακό, αλλά η ζωή συνεχίζεται. Και η ομάδα είναι πάνω απ' όλους.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΙΑΣ

Πριν από τρεις μήνες και μόνο στη σκέψη ότι το ελληνικό μπάσκετ υπήρχε πιθανότητα να πορευτεί χωρίς τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τον Ντούσαν Ιβκοβιτς, φτύναμε τον κόρφο μας. Το σενάριο και αρχικά προκαλούσε γέλια, όταν όμως, ο καθένας από εμάς, γύριζε την πλάτη και βρισκόταν μόνος με τον εαυτό του, αναρωτιόταν με έναν κόμπο στο στήθος... “Ρε, λές;”. Τρεις μήνες αργότερα, εγώ πλέον... λέω!

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς και Ντούσαν Ιβκοβιτς, κάτω από διαφορετικές συνθήκες ο καθένας και με τελείως διαφορετικά κίνητρα, αποχαιρέτησαν την Ελλάδα. Μας άφησαν μόνους! Στην ησυχία μας! Να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας. Οχι, ούτε ο Ντούντα, ούτε ο Ζοτς, έστω, άφησαν να εννοηθεί ότι η ζούγκλα των ελληνικών γηπέδων έπαιξε ρόλο στην απόφασή τους. Ειδικά ο Ομπράντοβιτς όμως, το είχε δηλώσει κατά καιρούς, ότι πλέον δεν ανέχεται αυτή την αηδία. Τότε, δεν πίστευε κανείς ότι ο Σέρβος θα μείνει μακριά από τον Παναθηναϊκό.

Η ώρα όμως έφτασε και είμαι δυστυχής, διότι ουδείς από τους δύο, στην επίσημη τοποθέτηση που έκαναν, έβαλε μία παράγραφο που να γράφει πως... “Βαρεθήκαμε τη νοοτροπία σας, σιχαθήκαμε τα γήπεδά σας”. Είχαν δικαίωμα να το κάνουν, αλλά δεν το σκέφτηκαν. Θα χαιρόμουν πολύ αν είχε συμβεί και πλέον όχι μόνο, βρισκόμαστε όλοι εμείς, σαν οδοιπόροι στη μέση της ερήμου, ατενίζοντας το χάος, αλλά μας στέρησαν και το μοναδικό καλό που θα μπορούσαμε να έχουμε από την εξαιρετικά δυσάρεστη απόφαση των δύο κουμπάρων να αποχωρήσουν: Την κατανομή του μεριδίου ευθύνης που τους αναλογεί, στους κάφρους της εξέδρας. Κρίμα... Κρίμα για όλους μας, διότι αυτό που θα ξεκινήσει από τη νέα σεζόν, ουσιαστικά θα είναι ένα νέο ξεκίνημα. Από την αρχή πια. Από τα θεμέλια.

Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε πιο δυσχερή θέση, δεδομένου ότι δε γνωρίζει πόσοι και ποιοι παίκτες κορμού θα παραμείνουν την ίδια ώρα που ο Ολυμπιακός θα χάσει κυρίως αυτούς που δεν έχει και μεγάλη ανάγκη, αλλά είναι δεδομένο ότι και οι δύο αιώνιοι ξεκινούν από την αρχή. Διότι σε μία ομάδα ο προπονητής είναι το Α και το Ω κι όταν αυτός αλλάζει, όλα επανέρχονται στην αφετηρία. Αν ο Ντούντα παρέμενε στο πόστο του, ο Ολυμπιακός ξεκινώντας τη νέα σεζόν θα είχε ένα αβάτζο έναντι των πράσινων... Τη χημεία των παικτών του, την γνώση του ενός με τον άλλον, την αυτοπεποίθηση από τον φετινό άθλο κτλ κτλ... Τωρα, το σκηνικό αλλάζει...

Και ξέρετε τι είναι αυτό που με τρομάζει; Δύο πράγματα! Το πρώτο αφορά στις διάδοχες λύσεις... Φοβάμαι ότι αν κάποιος από τους δύο ομάδες οδηγηθεί σε ελληνική επιλογή θα την κάψει, μόνο και μόνο επειδή έκανε λάθος υπολογισμούς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αν οι διάδοχοι των κουμπάρων είναι Ελληνες, όχι μόνο χρειάζεται, αλλά απαιτείται κιόλας περισσότερη υπομονή και στήριξη από αυτή που είχαν οι προκάτοχοί τους. Αν δεν την έχουν οι ίδιοι -ως επιλογές- θα καούν και η ομάδα θα έχει κακά ξεμπερδέματα. Το δεύτερο που με τρομάζει τούτη την ώρα, το θολό τοπίο που δημιουργείται μετά την απόδραση των δύο μεγάλων κόουτς... Θα είναι αυτοί που θα κλείσουν την πόρτα πίσω τους, ή θα υπάρξουν κι άλλοι που θα την προσπεράσουν μαζί τους; Ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης έχουν λόγο να παραμείνουν πίσω; θα μου πεις... Εχουν συμβόλαιο. Το οποίο όμως -και για τους δύο- είναι τεράστιο σε οικονομικό μέγεθος... Δεν προβλέπω τίποτα, ούτε γνωρίζω κάτι σχετικό, απλά οι διοικήσεις των δύο αιωνίων έχουν χρέος να κάνουν τέτοιες επιλογές που δε θα λειτουργήσουν διαλυτικά για τον κορμό της ομάδας τους. Το λέω τούτο, με αφορμή το όνομα του Ντούσκο Ιβάνοβιτς για τον πάγκο του Παναιθηναϊκού, που θεωρώ ότι θα ήταν η πιο ακατάλληλη επιλογή στην πιο κρίσιμη στιγμή για την ομάδα. Ο Ιβάνοβιτς μπορεί να είναι καλός προπονητής, αλλά στην παρούσα φάση, οι πράσινοι έχουν ανάγκη κάποιον που να μπορεί να κερδίσει τον σεβασμό και όχι να τον επιβάλλει. Ο Σέρβος μεταχειρίζεται παράξενες μεθόδους προπόνησης, επιβάλει με πολύ προσωπικό τρόπο την πειθαρχία του και έχει καταφέρει να είναι εχθρός με όλους τους παίκτες που πέρασαν από τα χέρια του. Ε, ο Παναθηναϊκός, μετά τον Ζοτς, που ακόμα και οι πιο έμπειροι παίκτες, τον θεωρούσαν πατέρα τους και μαζί του κάποιες φορές έπιναν ποτά στα ίδια μαγαζιά, θα ήταν τεράστιο στρατηγικό λάθος να επιλέξει κάποιος με τεράστιο “εγώ” που προσπαθεί να επιβάλει εαυτόν με κάθε τρόπο. Επαναλαμβάνω... Χωρίς να ισχυρίζομαι ότι είναι κακός προπονητής, Κάθε άλλο.

Το ίδιο συμβαίνει όμως και τον Ολυμπιακό, που μετά τον Ντούντα, καλείται να προσλάβει κάποιον, που θα έχει όρεξη να διδάξει, να εμπιστευτεί νέους, να αναλάβει ευθύνες και μάλιστα σε μία χρονιά που ακολουθεί αυτή την κατάκτησης του ευρωπαϊκού τροπαίου. Μόνο ένα πράγμα θα προσθέσω... Του χρόνου οι ερυθρόλευκοι θα κατεβαίνουν στα ευρωπαϊκά παρκέ φορώντας σε κάθε αγώνα το στέμμα του βασιλιά. Ε, τον βασιλιά όλοι θέλουν να τον κερδίσουν. Εστω και για ένα βράδυ. Κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε.