Ο ΠΑΟ έχει τις... πιθανότητες του '99!

Στο μπάσκετ θαύματα δύσκολα γίνονται. Ένα έγινε στο Τελ Αβίβ από τη Μπανταλόνα και άλλο ένα φέτος από τον Ολυμπιακό. Ήταν οι μοναδικές ίσως στιγμές σε κορυφαίο επίπεδο που ο κανόνας «η καλύτερη ομάδα κερδίζει» πήγε περίπατο επειδή η πιο αδύναμη ομάδα βρήκε το κατάλληλο μομέντουμ, την κατάλληλη στιγμή για να κλέψει το ματς.

Ο Παναθηναϊκός μετά από 13 χρόνια κυριαρχίας βρίσκεται σε ανάλογη θέση. Πάει στο ΣΕΦ για να «κλέψει» το ματς κι όχι για να επιβληθεί επί 40 λεπτά όπως συνήθιζε να κάνει στους περισσότερους τελικούς της προηγούμενης δεκαετίας.

Έχει απέναντί του μια ομάδα πιο φρέσκια, πιο δυνατή, πιο αθλητική και κυρίως: Με καλύτερη ψυχολογία. Για πρώτη φορά στα χρονικά ο Ολυμπιακός μοιάζει πιο δυνατός πνευματικά, με αυτοπεποίθηση που ξεχειλίζει, απόρροια του τροπαίου στην Πόλη. Κι έτσι καταφέρνει να υποσκελίζει το εμφανές μειονέκτημά του σε επίπεδο τακτικής, αυτοματισμών στο οποίο ο Παναθηναϊκός είναι «καθηγητής» σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Δεν υπάρχει πιο τρανταχτό παράδειγμα από το τέταρτο παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος τακτικά και στα 40 λεπτά του αγώνα. Μόνο που στα πρώτα 30 έχανε! Γιατί; Επειδή ήταν άστοχος σε λέι απ, τρίποντα ελεύθερα, καλάθια εύκολα για να βρει ρυθμό, ενώ υπέπιπτε και σε λάθη χωρίς πίεση.

Ο Ολυμπιακός από την άλλη, νιώθει ότι «έχει» τα παιχνίδια ακόμα κι αν τα βασικά του στελέχη παίζουν μέτρια (Σπανούλης, Χάινς, Πρίντεζης). Γιατί; Διότι έχει αυτό που του έλειπε τα προηγούμενα χρόνια. Το «πιστεύω»! Και σε συνδυασμό με την προχειροδουλειά του Παναθηναϊκού σε επίπεδο σχεδιασμού (λόγω της καθυστερημένης... έναρξης των έργων), που τον άφησε ουσιαστικά χωρίς ξένους - κι όχι χωρίς Έλληνες όπως επαναλαμβάνουν πολλοί... - βγαίνει σε κάθε παιχνίδι να παίξει με παίκτες λιγότερους. Τον Μπατίστ να παίζει για πρώτη φορά 31 λεπτά! Τον Διαμαντίδη να μην μπορεί να μείνει έξω δύο λεπτά για να πάρει ανάσα. Τον Σάρας να έχει γίνει αναντικατάστατος, διότι ο Λόγκαν έχει γίνει θεατής και ο Καλάθης έχει μετονομαστεί πάλι σε... Σιδέρη.

Μπορεί να αντέξει ο Παναθηναϊκός μέσα στο ΣΕΦ με σύνθεση ανάγκης απέναντι σε μια ομάδα που τρώει σίδερα, που παίρνει έξτρα ενέργεια από το κοινό και ψάχνει ένα δεκάλεπτο για να καθαρίσει ματς; Αν η... γκλάβα του Ομπράντοβιτς σκαρφιστεί κάτι σατανικό που θα εγκλωβίσει ψυχολογικά και τακτικά την επίθεση του Ολυμπιακού, τότε ο Παναθηναϊκός έχει τύχη.

Ειδάλλως, θα μιλήσει η έδρα, τα πιο γρήγορα πόδια, η τρομακτική ψυχολογία που αποτυπώνεται ανάγλυφα στον τρόπο που εκτελεί π.χ. ο Παπανικολάου: Ένα παιδί με σταθερά προβληματικό σουτ που βγαίνει από τα σκριν και εκτελεί με αυτοπεποίθηση Κούκοτς! Πέρυσι είχε 15% στα τρίποντα στους τελικούς, φέτος 41%! Πέρυσι είχε 17% στις βολές (!!!) και φέτος 76%. Κι είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα πολλά που «χρεώνονται» στον Ίβκοβιτς, τον μέντορα πολλών από τα ελληνόπουλα του Ολυμπιακού που ξεπετάχτηκαν... έτσι ξαφνικά.

Η ουσία δεν αλλάζει: Ο Παναθηναϊκός κατεβαίνει στο ΣΕΦ με τις πιθανότητες που είχε και το '99. Όταν μέχρι τότε μετρούσε μόνο χαμένους «τελικούς» εκεί. Σε κάθε περίπτωση, όμως, κατόρθωσε να κρατήσει αλώβητο το σπίτι του και αν πέσει, να αισθανθεί ότι έπεσε με ψηλά το κεφάλι.

ΥΓ. Σε ό,τι αφορά τα «γερόντια» του Παναθηναϊκού θα ήταν αστείο να δοθεί και ιδιαίτερη έκταση, αποθεώνοντας το... αυτονόητο. Γιατί ήταν εξίσου αστεία προσέγγιση ότι... ξόφλησε ο Μπατίστ, ο Γιασικεβίτσιους, ο Διαμαντίδης. Άλλοι είναι «ξοφλημένοι» στον Παναθηναϊκό. Δεν παίζει πάντα ρόλο η ηλικία, όσο η (αν)ικανότητα...

ΥΓ2. Για τη διαιτησία μόνο ένα σχόλιο: Πόσες φορές έχετε διαβάσει... καλό λόγο για διαιτητές; Ε, λοιπόν, ο Σχινάς ήταν στον τέταρτο τελικό τόσο καλός και δίκαιος, όσο ο... Μπατίστ! Μπορεί και να μην «έχασε» σφύριγμα. Κι έχει ιδιαίτερη αξία η διαιτησία του και αποτελεί παράδειγμα ακεραιότητας στη χώρα της ρεμούλας, διότι ο συγκεκριμένος είναι γνωστός τοις πάσοι ότι είναι Παναθηναϊκός. Είναι μαγκιά να διαχωρίζεις το... αίσθημά σου από τη δουλειά σου!