Στα ίδια μέρη θα…ξαναχαθούμε

Το έργο είναι γνωστό. Πριν από δύο καλοκαίρια, ήταν η απαίτηση του Ριβάλντο να πάρει εφάπαξ από το Ουζμπεκιστάν που έκανε την ΑΕΚ να ψάχνει τελευταία στιγμή για λύσεις στο κέντρο και την επίθεση. Πέρυσι ήταν ο Κυργιάκος και η ευκαιρία της Λίβερπουλ, που ανάγκασε την ΑΕΚ να ψάχνει τον διάδοχο του στον…Αρτσε και τον Γιάχιτς. Πάλι καλά που βγήκε ο Μανωλάς και σώθηκαν τα προσχήματα στο φινάλε, έστω και κατ’ ελάχιστο.

Το κακό είναι πως και φέτος φαίνεται πως θα επαναληφθεί το ίδιο σκηνικό. Αναμενόμενο ως ένα βαθμό, από τη στιγμή που δεν υπάρχει ευρώ ούτε για δείγμα. Η ΑΕΚ δείχνει αδύναμη να επιβάλει τους κανόνες της. Θα ξεκινήσει να χτίζει την ομάδα της νέας σεζόν ποντάροντας σε παίκτες όπως οι Σκόκο, Μπλάνκο, Τζιμπούρ, Μαϊστόροβιτς και ενδέχεται κάποιοι απ’ αυτούς να αποχωρήσουν. Ακόμα και όταν έχει φτάσει Αύγουστος.

Ποια θα ήταν η λύση; Να θέσει η διοίκηση μία καταληκτική ημερομηνία. Να πει δηλαδή, πως μέχρι τα μέσα Ιουλίου δέχεται προτάσεις για τη παραχώρηση οιοδήποτε ποδοσφαιριστή της. Από εκεί και πέρα, το «μαγαζί» κλείνει, η ομάδα μπαίνει σε προετοιμασία με στόχο το πρωτάθλημα και δεν μπορεί να εκχωρεί βασικά στελέχη της. Αλλά φαίνεται πως αδυνατεί να το πράξει και οι μεταγραφικές υποθέσεις θα μείνουν ανοιχτές ως τις 19 Αυγούστου, όταν και ξεκινά το πρωτάθλημα.

Ειδάλλως, τα πράγματα δεν μπορούν να είναι ιδιαίτερα ευοίωνα. Οσα προβλήματα κι αν αντιμετωπίζουν και οι ανταγωνιστές της ΑΕΚ, διαθέτουν ένα απίστευτο πλεονέκτημα. Εχουν να ρίξουν λεφτά στην αγορά. Και αυτό σημαίνει, πως οποιαδήποτε στιγμή κι αν βγουν στην αγορά, όσο χρόνο κι αν σπαταλούν τώρα, μπορούν να πάρουν τους παίκτες που θέλουν. Ενώ η ΑΕΚ, ταλαιπωρείται επί εβδομάδες με τον Ντιοπ και να βρει ένα μπακ της προκοπής.

Υ.Γ.: Στη τσέπη κανενός δεν μπορεί να μπει κανείς και να ζητά πράγματα. Ωστόσο, όσα συμβαίνουν αυτό το καλοκαίρι στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αφαιρούν πολλές δικαιολογίες για την στάση αναμονής του Μελισσανίδη απέναντι στην ΠΑΕ. Συμφωνώ πως δεν χρωστά να πληρώσει εκείνος τα σπασμένα των άλλων, συμφωνώ πως του έκλεισαν την πόρτα δύο φορές και αυτό πλήγωσε τον εγωισμό του. Επειδή όμως, ο Μελισσανίδης είναι ΑΕΚτζής και σκέφτεται ΑΕΚτζήδικα, θα αναμενόταν να κάνει κάποιες κινήσεις που θα ξεπερνούσαν κάθε πρόβλημα. Όπως έκανε ο Μαρινάκης στον ΟΣΦΠ, όπως κάνει ο Βγενόπουλος στον ΠΑΟ.

Υ.Γ.1: Η μελαγχολία για την ΑΕΚ μεγεθύνεται, όταν κάνεις την αντιστοιχία. Την ώρα που σε ΟΣΦΠ και ΠΑΟ μάχονται καρχαρίες και μεγαλοκεφάλια, στην ΑΕΚ οι μέτοχοι στο ποδόσφαιρο είναι άφαντοι, στο μπάσκετ δεν υπάρχει άνθρωπος, στην Ερασιτεχνική οι οπαδοί. Κάτι δεν πάει καλά. Το μέγεθος συρρικνώνεται και δεν βλέπω να απασχολεί κανέναν σοβαρά.

Υ.Γ.2: Αυτό το μπαράζ γραφικότητας από διάφορους κατά του Μπάγεβιτς, θα πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Και μπορεί ο καθένας να έχει τους δικούς του λόγους για να βγάζει χολή και να λέει ό,τι θέλει (έτσι κι αλλιώς, οι δηλώσεις δεν φορολογούνται), αλλά εκτιμώ πως καλό θα είναι να υπάρξει κάποια στιγμή και απάντηση από τον Μπάγεβιτς. Δεν πρέπει να μπει σε αντιπαράθεση, αλλά δεν μπορεί να αφήνει τόσο μένος εναντίον του.

Υ.Γ.3: Η Εθνική έφυγε τελικά με ψηλά το κεφάλι από το Μουντιάλ. Όταν ο Ρεχάγκελ αποφάσισε να παρατάξει ορθολογικά σχήματα (έστω κι αν ο…ρόμβος στην άμυνα με την Αργεντινή, θύμισε μεγάλες και ηρωικές στιγμές Αρχοντίδη), η ομάδα έδειξε πως μπορεί να στέκεται με αξιοπρέπεια. Απαντες οφείλουν ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γερμανό για όσα προσέφερε στην Ελλάδα. Και να δούμε βέβαια, τι θα καταφέρει ο Σάντος.