Δύο ώρες με τον Ζίκο…

Μία από τις αρχές που έχω σε αυτή τη δουλειά είναι να σέβομαι αυτόν που έχω απέναντί μου. Έκαστος στο είδος του άλλωστε. Πίστευα και πιστεύω ότι ο χειρότερος προπονητής ξέρει περισσότερα για το ποδόσφαιρο απ’ ότι ο καλύτερος ρεπόρτερ, αφού αυτό είναι το αντικείμενο της δουλειά του και έχει καθημερινή τριβή.
Είχα ακούσει διάφορα για τον Ζίκο ότι είναι άνετος και πολύ φιλικός, αλλά όταν ξεκίνησα το πρωί της Δευτέρας να πάω στο Ρέντη για το προκαθορισμένο ραντεβού μαζί του, μαζί με τον Γρομητσάρη και τον Βοϊνίκα, ένιωθα αγχωμένος λες και ήταν η πρώτη μου συνέντευξη… Φαντάζομαι ότι κάπως έτσι ένιωθαν και τα άλλα δύο παιδιά…
Εκείνος φρόντισε να μας διώξει το άγχος και την αμηχανία με την πρώτη του κουβέντα κι ένα ζεστό χαμόγελο. «Που θέλετε να καθίσουμε για τη συνέντευξη και σε ποια γλώσσα θα γίνει;», μας ρώτησε, σφίγγοντάς μας εγκάρδια το χέρι. «Θα ήταν καλύτερα στο γραφείο σας» του απαντήσαμε κι ενώ είχε καθίσει στον καναπέ του ξενώνα στο Ρέντη, σηκώθηκε και μας προέτρεψε: «Πάμε, δεν έχω κανένα πρόβλημα»…
Αμέσως μετά μας είπε ότι μπορούμε να του κάνουμε τις ερωτήσεις στα ιταλικά, τα αγγλικά ή τα ισπανικά, ενώ εκείνος θα μας απαντούσε στα ιταλικά.
Με ένα του νεύμα «απελευθέρωσε» και τον μεταφραστή, αφού μετά τη συνεννόηση που προηγήθηκε, θεώρησε ότι η παρουσία του ήταν μάλλον περιττή…
Του ζητήσαμε να τον φωτογραφίσουμε στο γραφείο του, αλλά ήταν το μοναδικό που μας αρνήθηκε: «Γραφείο μου είναι το… γήπεδο», μας είπε και μας έδειξε το τερέν που μερικά λεπτά νωρίτερα είχε ολοκληρωθεί η προπόνηση.
Χαλαρός και άνετος, ντυμένος με σορτσάκι και κοντομάνικο μπλουζάκι κάθισε στο «κεφάλι» του τραπεζιού και μας «προκάλεσε» να βάλουμε τα δυνατά μας… «Έχω ντριμπλάρει και περισσότερους από τρεις αντιπάλους ως ποδοσφαιριστής» μας είπε κι ενώ αρχικά μας είχε ζητήσει να μην τον κρατήσουμε για περισσότερο από 40 λεπτά, έμεινε μαζί μας γύρω στις δύο ώρες…
Δεν έδειξε να βαριέται ή να κάνει… αγγαρεία, ούτε μία στιγμή. Απολάμβανε να μιλάει για την αγαπημένη του «στρογγυλή Θεά», για ποδοσφαιριστές, συστήματα, αντιπάλους, ενώ είχε πάντα έτοιμη και μια παρομοίωση για να κατανοήσουμε καλύτερα το σκεπτικό του.
Σου έδινε την εντύπωση ότι δεν είναι ο Ζίκο, αλλά ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που έχει τρέλα με το ποδόσφαιρο και κάνεις μαζί του μια χαλαρή κουβέντα πίνοντας καφεδάκι…
Η μοναδική στιγμή που νιώσαμε ότι έχουμε απέναντί μας τον «λευκό Πελέ» ήταν όταν μίλησε για την ποδοσφαιρική του καριέρα. Παραδέχθηκε ότι «αν έπαιζα τώρα θα κόστιζα πάρα πολλά χρήματα, αφού είχα και κοινοτικό διαβατήριο, ενώ έβαζα κατά μέσο όρο 20 γκολ το χρόνο»…
Όταν, όμως, τον ρώτησα για το ποιος ήταν ο κορυφαίος όλων των εποχών ανάμεσα σε Πελέ, Μαραντόνα και Ζίκο απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη: «Πελέ, Γκαρίντσα και τρίτος ο Ντιέγκο. Εγώ είμαι πολύ πίσω αφού υπήρχαν κι άλλοι μεγάλοι εκείνη την εποχή όπως ο Μπεκενμπάουερ και ο Κρόιφ…».
Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τον… πάτησα άθελά μου και του ζήτησα συγνώμη, χωρίς εκείνος να δώσει καμία σημασία στο ατυχές συμβάν. «Αυτό το πόδι που πάτησα», σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή «μας χάρισε ορισμένες από τις πιο όμορφες στιγμές όλων των εποχών» κι ένιωσα σα να έχω κάνει την… υπέρτατη αμαρτία.
Κάποια στιγμή δεν άντεξα και του είπα ότι αν έπαιζε τώρα ποδόσφαιρο η αξία του θα ξεπερνούσε τα 100 εκατομμύρια ευρώ που δαπάνησε η Ρεάλ για τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Χαμογέλασε και είπε «ευχαριστώ πολύ, αν πιστεύετε κάτι τέτοιο για μένα…».
Όλες αυτές οι μικρές στιγμές με τον Ζίκο, μας έκαναν… σοφότερους, όπως έλεγε κι ένας από τους προκατόχους του Βραζιλιάνου στον «κόκκινο» πάγκο, ο Τροντ Σόλιντ. Πήραμε ένα καλό μάθημα για το πώς αντιλαμβάνεται τη ζωή, ένας πραγματικά μεγάλος του ποδοσφαίρου. Όταν είσαι μεγάλος, άλλωστε, δεν χρειάζεται να το «φωνάζεις». Αυτό το κάνουν συνήθως εκείνοι που προσπαθούν να φανούν πιο σπουδαίοι απ’ όσο είναι, στα μάτια των υπολοίπων.
Μετά απ’ αυτή την κουβέντα, κατάλαβα καλά γιατί ο Ζίκο έχει κάνει τόσο καλή εντύπωση σε όλους στο Ρέντη και γιατί κάθε του λέξη είναι διαταγή χωρίς να έχει φωνάξει ως τώρα ούτε μία φορά στην προπόνηση ή στον αγώνα…
Όταν ο παίκτης νιώσει ότι ο άνθρωπος που έχει απέναντί του έχει και τη γνώση και την προσωπικότητα να τον κάνει καλύτερο, θα σκιστεί για να ανταποκριθεί.
Δεν ξέρω τι θα μπορέσει να πετύχει ο Ζίκο στο τιμόνι του Ολυμπιακού. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι διαθέτει όλο το «πακέτο» για να αφήσει την υπογραφή του φαρδιά – πλατιά στην ομάδα και να μείνει για πολλά χρόνια… Θα μπορούσα να πω σε ελεύθερη μετάφραση ότι «ο θρύλος βρήκε τον θρύλο του». Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.
Δεν ξέρω αν επηρεάστηκα από το γεγονός ότι είμαστε και οι δύο «ιχθύες» -έχουμε γενέθλια με μία μέρα διαφορά- ή απ΄το ότι είχα την αφίσα του πιτσιρικάς στο δωμάτιό μου, πλάι σ' εκείνη του Μαραντόνα, και τον συμπάθησα τόσο, αλλά νιώθω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι «γραφτό» να κάνει πολλά στον Ολυμπιακό και στο ελληνικό ποδόσφαιρο γενικότερα. Νομίζω ότι το ίδιο συμπέρασμα θα βγάλουν πολλοί ακόμη μέσα από την εικόνα της ομάδας, αλλά και τα όσα θα λέει ο Ζίκο, κάθε φορά που θα έχουμε την ευκαιρία να τον ακούσουμε, στο διάστημα που θα είναι στο τιμόνι των πρωταθλητών Ελλάδας…