Πολυθρόνα για δύο!

Χωρίς να κουραστούν, δηλαδή, παίζοντας με αντιπάλους που μπαίνουν στο γήπεδο(;) χωρίς στόχους, χωρίς προοπτική, χωρίς ...λόγο εν τέλει. Για τα ...αγάλματα του Εργοτέλη, τα έγραφα χθες. Σήμερα, θα μπορούσα να βγάλω το μεροκάματο κάνοντας «κόπι-πέιστ», αντικαθιστώντας με «σερτς εντ ριπλέις» το όνομα του Εργοτέλη με εκείνο του Πανιωνίου.

Μπήκε(;) στο γήπεδο, κάθισε πίσω, δεν ζήτησε τίποτα και απλώς περίμενε κι αυτός τι (δεν) θα κάνει ο Ολυμπιακός, ακριβώς όπως κι ο Εργοτέλης μια μέρα πριν, στο ματς με τον Παναθηναϊκό. Φυσικά, και οι δύο τα ...κατάφεραν!

Δεν ενόχλησαν καθόλου τους μεγάλους αντιπάλους τους κι έτσι δεν χρεώθηκε κανείς τους τον δυσάρεστο ρόλο του ρυθμιστή του πρωταθλήματος, έστω κι αν προσωρινά, για λίγες μέρες, θα μπουν και οι δύο στην μπούκα των «απέναντι» οπαδικών φυλλάδων. Οι μεν θα «κράζουν» τον Πανιώνιο (και τον ερυθρόλευκων αισθημάτων Σιδεράκη που ακόμα να γυρίσει από το Μεσολόγγι μετά την ηρωική έξοδο στο γκολ του Μακούν), οι δε τον Εργοτέλη (και τον πρώην πράσινο Καραγεωργίου που έκανε γλυπτική στον ανδριάντα της ομάδας του), ωστόσο στο τέλος της σεζόν κανείς δεν θα λέει «χάσαμε το πρωτάθλημα την 22η αγωνιστική, όταν οι άλλοι έπαιξαν φιλικό κι εμείς ντέρμπι».

Έπαιξαν φιλικά και οι δύο...

Εντάξει, δεν λέω πως καλά και σώνει ο Εργοτέλης κι ο Πανιώνιος κάθισαν να χάσουν (μεταξύ μας, ομάδες χωρίς δυνατότητες είναι και οι δύο), ωστόσο το ότι δεν ζήτησαν απολύτως τίποτα από τα παιχνίδια τους στην 22η αγωνιστική, έβγαζε μάτι. Απλώς και οι δύο περίμεναν τη ...μεγαλοψυχία των αντιπάλων τους, μπας και τους πάρει ο ύπνος στην πολυθρόνα και ξεχάσουν να τους κερδίσουν. Ή, έστω, να τους τη χαρίσουν με λίγα γκολ, όπως κι έγινε...

Η ουσία είναι πως με κάτι τέτοια και με δεδομένη την προπαγάνδα που γίνεται και από τις δύο πλευρές, το ήδη υποβαθμισμένο προϊόν του ποδοσφαίρου μας, χάνει ακόμα περισσότερο την αξιοπιστία του στα μάτια του απλού φιλάθλου. Ο οποίος από το καθισματάκι της εξέδρας, μετακινήθηκε στην πολυθρόνα του σπιτιού του κι όσο βλέπει τέτοια ματς «της πολυθρόνας», τόσο θα ζαχαρώνει το τηλεκοντρόλ. Κι άμα πατήσει άλλο κουμπί, τρέχα γύρευε να τον φέρεις πίσω...

Μέχρι να δούμε ποιος θα καθίσει στην πολυθρόνα του πρωταθλητή και να μην ξαναδούμε ματς της πολυθρόνας, εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...