Όσοι «βλέπουν» μπάλα και ...πίσω από την μπάλα, αυτά που έγιναν στην 20ή αγωνιστική, με την ανατροπή δεδομένων και -κυρίως- ψυχολογίας στην κορυφή, λίγο ως πολύ τα περίμεναν.

Πιο πιθανό έμοιαζε εξ αρχής να μειωθεί η διαφορά των πέντε (αρ. 5) βαθμών ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, παρά να αυξηθεί, παρότι το δύσκολο ματς το είχαν οι ερυθρόλευκοι, με αντίπαλο τον ΠΑΟΚ στην παραδοσιακά εχθρική Τούμπα.

Απλά τα πράγματα...

Τον Γενάρη ήταν ξεκάθαρο πως και οι δύο διεκδικητές του τίτλου χρειάζονταν ...βοήθεια για να πετύχουν το στόχο τους. Ο Παναθηναϊκός γιατί ...δεν μπορούσε άλλο. Είχε πετύχει συνολικά ένα θαύμα με μια σειρά από μικρότερα θαυματάκια, ωστόσο κάποια στιγμή το βαρέλι με τα θαύματα σώνεται. Δεν γινόταν να παίρνει όλα τα ματς με μισό - μηδέν, με το στανιό και με ποδόσφαιρο πλημμύρας. Πολύ περισσότερο όταν οι ποδοσφαιριστές που τράβηξαν το κάρο όλο αυτό το διάστημα, άρχισαν να σκάνε ο ένας μετά τον άλλο.

Ξεφούσκωσε ο Παναθηναϊκός και τότε ακριβώς που φάνηκε να συμβαίνει αυτό, είχε την τύχη να αρχίσει η μεταγραφική περίοδος. Αλλά δεν είχε λεφτά. Ούτε Άραβες ούτε καμηλιέρηδες, αλλά ούτε και οι περίφημοι ...Αμπράμοβιτς. Κανείς δεν έβαλε το χέρι στην παντελόνα να βοηθήσει λόγο την ομάδα, να πάρει έναν-δυο ποιοτικούς παίκτες και να βοηθήσει τον Ζεσουάλδο να ολοκληρώσει το θαύμα. Όλοι πανηγύριζαν από μακριά, με την ελπίδα (απέλπιδα) να κοιμηθούν όλοι οι θεοί του ποδοσφαίρου και να πάρει ο Παναθηναϊκός πρωτάθλημα με τα ψέματα, ώστε μετά να έρθουν καβάλα στ΄ άλογο και να το παίξουνε σωτήρες, όχι για να σπρώξουν χρήμα, αλλά για να παντελονιάσουν και τα -εξασφαλισμένα- μύρια του Τσάμπιονς Λιγκ.

Ενώ, λοιπόν, ο σκασμένος Παναθηναϊκός αγκομαχούσε αβοήθητος, ο Ολυμπιακός την έψαχνε. Εντάξει, δεν έκανε καμιά μεταγραφάρα, αλλά πρόσθεσε ακόμα τρεις λύσεις στο -έτσι κι αλλιώς πιο γεμάτο από του Παναθηναϊκού- ρόστερ του, ενώ παράλληλα έκανε και τις κινήσεις του στο παρασκήνιο, μόλις είδε ότι κάποια σφυρίγματα γυρνάνε εναντίον του.

Κι άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει το σκηνικό. Ο Ολυμπιακός, μόλις βρέθηκε στο -5 συσπειρώθηκε. Ο Παναθηναϊκός μόλις πήγε στο +5 αποκοιμήθηκε. Και πήγε κοιμισμένος στη Λιβαδειά, σε μια έδρα που εκ των προτέρων ήξερε πως θα βρει λυσσασμένη αντίσταση. Όχι μόνο για όσα λέγονται παρασκηνιακά, αλλά και γιατί ο αντίπαλος παλεύει να σώσει τη χρονιά. Άσε που ο Λεβαδειακός ήταν για πρώτη φορά εδώ και καιρό ξεκούραστος, αφού δεν έπαιξε μεσοβδόμαδα μετά την ...αναβολή των εξ αναβολής αγώνων (αυτά μόνο στη Σούπερ Λίμπα πρέπει να γίνονται παγκοσμίως). Πήγε, λοιπόν, κοιμισμένος ο Παναθηναϊκός, πιστεύοντας πως όσο θα κοιμάται, η τύχη του θα δουλεύει. Αμ δε...

Με ελλείψεις, με παίκτες ξεφούσκωτους, χωρίς ρεζέρβες και με αντίπαλο που δάγκωνε, ο Παναθηναϊκός ήθελε τύχη και δεν την είχε αυτή τη φορά. Κι έχασε, όχι μόνο τρεις βαθμούς, αλλά μαζί την αξιοπιστία του, την πίστη των παικτών του (στα θαύματα), την καλή ψυχολογία, την πίεση που δημιουργούσε στον αιώνιο...

Ο οποίος απελευθερώθηκε από αυτήν την πίεση, από το άγχος του πιθανού(;) -8. Και πήγε στην Τούμπα ...φορτωμένος. Με τους τραυματίες να δίνουν «παρών» μετά από καιρό, με διάθεση, φορτσάτος και γεμάτος σε ενδεκάδα και πάγκο. Με τον περσινό επόπτη τραυματία σπίτι του για να μην υπάρχει άγχος ούτε από εκεί και με κάτι από ΠΑΟΚ απέναντί του. Ομάδα χωρίς ουσιαστικό κίνητρο μετά τον αποκλεισμό από το Κύπελλο, με μεγάλες απώλειες στη μεταγραφική περίοδο (Βιεϊρίνια, Κοντρέρας), με επιπλέον σημαντικές απουσίες, με πειραματική άμυνα και με ατυχίες στην εξέλιξη του αγώνα, οι οποίες προστέθηκαν στην -δεδομένη- αποψίλωση.

Τι περίμενε, δηλαδή, ο Παναθηναϊκός από αυτόν τον ΠΑΟΚ όταν ο ίδιος δεν είχε κάνει σωστά τη δουλειά του; Και δεν αναφέρομαι μόνο στη δουλειά που δεν έκανε σωστά μια μέρα πριν, αλλά και στη «δουλειά» που δεν έγινε τον Γενάρη, όταν στον Ολυμπιακό γινόταν κοσμογονία σε όλα τα μέτωπα.

Πλέον, η ψυχολογία έχει αλλάξει. Άλλο -5, άλλο -2. Άλλο να βλέπεις ότι ο αντίπαλος, παρά τα χάλια του, βρίσκει τρόπους να κερδίσει (όπως συνέβαινε μέχρι τώρα με τον Παναθηναϊκό) κι άλλο να τον βλέπεις να σπαρταράει σαν το ψάρι έξω από το νερό. Κι αντίστροφα: άλλο να βλέπεις τον αντίπαλο να έχει ...δράματα με τη Μακεδονία και τη Θράκη κι άλλο να περνάει τρένο από την Τούμπα. Το μομέντουμ, λοιπόν, δείχνει Ολυμπιακό. Κι ας είναι ακόμα μπροστά ο Παναθηναϊκός, κι ας έχει το δεύτερο ντέρμπι στο Οάκα. Ο Παναθηναϊκός είναι πια αυτός που πρέπει να δίνει αποδείξεις κάθε βδομάδα και όχι ο Ολυμπιακός, ακόμα κι αν ο τελευταίος δεν κάνει «διπλό» στο ντέρμπι. Κι αυτό γιατί ο τωρινός Ολυμπιακός «πατάει» καλύτερα, ενώ ο Παναθηναϊκός παραπατάει.

Μέχρι να δούμε αν θα μπορέσει ο Παναθηναϊκός να δώσει απαντήσεις ή αν ο Ολυμπιακός είναι διατεθειμένος για καινούργια «δώρα», εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...