Τα «εγκλήματα» και ο ...φλώρος του Λεβάντε!

Όσοι είδαν προσεκτικά το ματς του Ολυμπιακού, τόσο προσεκτικά όσο να διαπιστώσουν αν τα πόδια του Αμπντούν μπλέχτηκαν με του εξτρέμ της ισπανικής ομάδας ή αν ο Χολέμπας ήταν μερικά χιλιοστά έξω από την περιοχή, στις δύο φάσεις που ο ...Μέρκελ έδωσε τα πέναλτι στη Λεβάντε και την αποβολή στον Αλγερινό, θα διέκριναν και κάτι ακόμα πέρα από το προφανές. Ότι ο Ολυμπιακός αδικήθηκε από δύο πλευρές: και από τη διαιτησία, αλλά και -κυρίως- από τον εαυτό του!

Δεν θα μπω σε διαδικασία να αναλύσω αν τέτοια σφυρίγματα, σαν αυτά που πήρε η Λεβάντε, έχει πάρει κατά καιρούς και ο Ολυμπιακός στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ας το κάνουν όσοι θεωρούν πως έχουν αδικηθεί, μην τους πάρω και τη δουλειά. Το ζητούμενο είναι άλλο στο ματς με τη Λεβάντε. Η αντίδραση του Ολυμπιακού. Που δεν υπήρξε...

Και πώς να υπάρξει;

Όταν ο Ολυμπιακός παίζει όλη τη σεζόν ουσιαστικά μόνος εντός συνόρων, όταν έχει καθαρίσει το πρωτάθλημα πραγματικά από τον ...Αύγουστο και ουσιαστικά από τον Δεκέμβρη, όταν βρίσκεται σε διακοπές σχεδόν δυόμιση μήνες, από το τελευταίο του ευρωπαϊκό παιχνίδι στο Τσάμπιονς Λιγκ... Κακά τα ψέματα, ο Ολυμπιακός έχει συνηθίσει στους περιπάτους κι έχει ξεχάσει πώς να μάχεται. Δεν έχει πια στο ντιενέι του το πνεύμα του πολεμιστή. Οι παίκτες του μπαίνουν στο γήπεδο ...γραβατωμένοι, με τη σιγουριά πως θα κερδίσουν. Είτε γιατί πολύ απλά είναι καλύτεροι από τους αντιπάλους τους ποιοτικά, είτε γιατί όταν ζορίσουν τα πράγματα ...όλο και κάτι θα γίνει, όπως π.χ. κάποιος να ξεχάσει να σφυρίξει τη λήξη.

Όλο αυτό, βέβαια, πέρα από την όποια ευκολία εντός συνόρων, έχει επιτρέψει στους ίδιους τους παίκτες να υπερεκτιμήσουν την αξία τους. Τόσο ως μονάδες όσο και ως σύνολο και το δεύτερο είναι σημαντικότερο. Έτσι πήγαν να παίξουν με τη Λεβάντε. Χαλαροί, λες και θα έπαιζαν με τον Λεβαδειακό με ρέφερη τον Βοσκάκη ή με την Παναχαϊκή με τον Δημητρόπουλο. Αλλά ...δεν!

Πρώτα βρήκαν απέναντί τους μια ομάδα μπαρουτοκαπνισμένη από συνεχόμενα σκληρά και δύσκολα ματς στο κορυφαίο ισπανικό πρωτάθλημα και μετά έναν διαιτητή που ...δεν καταλάβαινε τίποτα. Που δεν κώλωνε να δώσει αμφισβητούμενα πέναλτι με σφυρίγματα έδρας υπέρ της ομάδας που προερχόταν από τον πιο προηγμένη ποδοσφαιρικά χώρα. Κάτι σας θυμίζει αυτό, ε;

Απέναντι σε αυτά ο Ολυμπιακός δεν είχε αντίδραση. Παρότι βαρύτερο όνομα από τη Λεβάντε, παρότι είναι πιο ακριβή ομάδα, παρότι πιθανότατα έχει καλύτερο, πληρέστερο ρόστερ (πάνω σε αυτό υπάρχουν αμφιβολίες), παρότι έχει παίκτες με προσωπικότητα, προπονητή με σπουδαίο όνομα, πρόεδρα που αγαπάει την ομάδα και τη στηρίζει και με το παραπάνω. Δεν είχε αντίδραση ο Ολυμπιακός γιατί δεν έχει συνηθίσει να αντιδρά. Γιατί δεν έχει μάθει να αντιδρά. Γιατί έτσι (δεν) έχει μάθει. Γιατί, τελικά, αυτό που είδαμε στο «φιόρο του Λεβάντε», δεν ήταν ο Ολυμπιακός, αλλά ο ...φλώρος του Λεβάντε. Μια ομάδα που -από συνήθεια- περίμενε να την υποδεχθούν με το «σεις» και με το «σας», να την κεράσουν τσάι και συμπάθεια και να της πακετάρουν την πρόκριση σε κόκκινο κουτί με ερυθρόλευκο φιόγκο.

Από εκεί και πέρα, εκτός από τα «εγκλήματα» του Γερμανού, στο ματς με τη Λεβάντε φάνηκαν και κάποια ...εσωτερικά. Όπως, για παράδειγμα, η καθυστέρηση στο διαζύγιο με τον Ζαρντίμ, παρότι η ομάδα επί μήνες δεν έδειχνε ικανή να παίξει μπάλα κι αυτό της έτρωγε τα μέσα της. Κατά τη γνώμη μου, στην Ισπανία φάνηκαν και αγωνιστικές ελλείψεις, στο ...πλήρες ρόστερ. Πιο τρανταχτή, αυτή του Τοροσίδη. Όχι γιατί έλειπε ένας καλός δεξιός μπακ, αλλά γιατί για να καλυφθεί το κενό του, ο Ολυμπιακός έχασε τον καλύτερο μέσο του, τον Μανιάτη. Τον μοναδικό μαχητή που είχε στα χαφ, τον οποίο «σκοτώνει» υποχρεωτικά τώρα στο δεξί άκρο της άμυνας. Δεν αρκεί να λες «έχω τον Μανιάτη για να καλύψω το κενό του Τοροσίδη». Πρέπει να έχεις εξασφαλίσει και ποιος θα καλύψει το κενό του Μανιάτη. Ή του ...Μιραλάς, για να πάω ακόμα πιο πίσω, στο περασμένο καλοκαίρι...

Μέχρι να βρει τρόπο να ξαναγίνει μαχητής ο φλώρος του Λεβάντε, εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...

Υ.Γ.: Για το μυθιστόρημά μου, «Είναι στημένο», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εμβιπή Παμπλικέισονς (MVPublications) με υπογραφή Χρήστου Ελευθερίου, θα τα λέμε στην ιστιοσανίδα μου στο φέισμπουκ.