Σεβασμός και στους δύο!

Ο Ολυμπιακός, αουτσάιντερ του φάιναλ-φορ, έκανε ήδη την πρώτη υπέρβαση και ετοιμάζεται για τη δεύτερη, που θα τον φέρει στην κορυφή της Ευρώπης για πρώτη φορά μετά από 15 χρόνια. Ο Παναθηναϊκός, αουτσάιντερ του δικού του ημιτελικού, άγγιξε τη δική του υπέρβαση, αλλά δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί στο στέμμα του. Αυτή είναι η ουσία. Από εκεί και πέρα...

Για τον Ολυμπιακό το ματς με την Μπαρτσελόνα μπορεί να αποτελέσει ...την αρχή. Είπαμε, δεν έχει νόημα να αναφερθούμε σε αυτοκρατορίες, γιατί αυτά τα κρίνει η διάρκεια και η ιστορία. Ωστόσο, όντως αυτός ο ημιτελικός μπορεί να είναι η αφετηρία για ένα μεγάλο ταξίδι, που δεν θα κριθεί ούτε από τον -δύσκολο- τελικό με την Τσεσεκά του Κιριλένκο, ούτε καν από τους τελικούς που θα ακολουθήσουν με τον Παναθηναϊκό για το ελληνικό πρωτάθλημα, όπου τα γεμάτα ενέργεια πιτσιρίκια του Ντούντα θα έχουν πλεονέκτημα έδρας απέναντι στις -μπαρουτοκαπνισμένες αλλά μπορεί και κορεσμένες από τίτλους- προσωπικότητες του Ζοτς.

Ο Ολυμπιακός πάνω σε αυτή την ομάδα πρέπει να χτίσει την επόμενη μέρα και όχι μερικά ματς ή δυο τίτλους, που μπορεί να κερδίσει, αλλά μπορεί και να χάσει. Η ομάδα αυτή έχει προοπτική. Όχι σαν τις προηγούμενες των σταρ και των εκατομμυρίων. Είναι πραγματικά ΟΜΑΔΑ. Με έναν προπονητική που ξέρει να χτίζει, με παιδιά που έχουν ταλέντο, ενέργεια και τσαμπουκά και με έναν τεράστιο παίκτη, που επιτέλους άρχισε να ...συνδέεται με τη φανέλα. Ο Σπανούλης του ημιτελικού με την Μπάρτσα ήταν ο ...Σπανούλης. Αυτός που έντυσαν στα ερυθρόλευκα οι Αγγελόπουλοι ξοδεύοντας ένα κάρο λεφτά. Ο ΗΓΕΤΗΣ που ήθελαν, ο οποίος ίσως για πρώτη φορά από τότε που πήγε στον Ολυμπιακό πριν δυο καλοκαίρια, ήταν αυτός που έπρεπε. Όχι αυτός που θα έβαζε 100 πόντους για να πάρει ένα ματς ούτε εκείνος που θα κράταγε όλο το παιχνίδι στα χέρια του, αλλά εκείνος που θα ενέπνεε τους υπόλοιπους σε δυο-τρεις κρίσιμες φάσεις. Εκείνος που θα τους έδειχνε με τον τρόπο του πως «εδώ είμαι εγώ, μη μασάτε». Κι αυτό ακριβώς έκανε...

Τα πιτσιρίκια του Ντούντα το είχαν το ματς, το πάλευαν, το πίστευαν, ωστόσο στα δύσκολα ήθελαν κάποιον που ...ξέρει, να τους δείξει τον δρόμο. Κι ο Σπανούλης τους τον έδειξε, όχι μόνο μέσα στο παρκέ, αλλά και αμέσως μετά. Τότε που δεν αρκέστηκε να μιλήσει για τους τελικούς που έρχονται, αλλά το πήγε πιο μακριά, μιλώντας για μια ομάδα που «έχει μπροστά της 6-7 χρόνια». Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει ο Ολυμπιακός, ανεξαρτήτως κόστους. Όχι κόστους σε λεφτά, γιατί αυτά πλέον είναι δυσεύρετα στην Ελλάδα του Μνημονίου, αλλά κόστους σε τίτλους. Δεν έχει σημασία αυτή τη στιγμή τι θα χαθεί και τι θα κερδηθεί, όσο το να πιστέψουν όλοι σε αυτή την ομάδα (κυρίως ο κόσμος της, που τη θυμάται μόνο όταν παίζει με τον Παναθηναϊκό) και να τη στηρίξουν. Γιατί μπορεί να πετύχει πολλά περισσότερα από μια νίκη επί της Μπαρτσελόνα σε έναν ημιτελικό, όχι μόνο φέτος, αλλά για χρόνια!

Ο Παναθηναϊκός είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση. Μια ομάδα που δεν έχει κάνει απλώς τον κύκλο της, αλλά έχει κάνει ίσως τον μεγαλύτερο κύκλο στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Σε κορυφαίο επίπεδο επί περισσότερα από 15 χρόνια, ίσως η πιο βαριά φανέλα που κυκλοφορεί στα ευρωπαϊκά γήπεδα, με παίκτες - προσωπικότητες που έχουν φάει τα γήπεδα, τα μεγάλα ματς και τους τίτλους με το κουτάλι. Αλλά και μια ομάδα που κυρίως φέτος, έδειξε να ζορίζεται να κρατηθεί στα στάνταρ της. Να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει. Να παίρνει ματς χάρη στην ποιότητά της, αλλά όχι χάρη στην ενέργειά της, στο πάθος της. Σε αυτά που είχε όλα τα χρόνια μέχρι να καθιερωθεί, σε αυτά που δείχνει να αποκτά πλέον ο Ολυμπιακός.

Βέβαια, ο Παναθηναϊκός στον ημιτελικό με την Τσεσεκά έδωσε μεγάλη μάχη. Και δέχθηκε χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, αφού αντιμετώπισε μια ευθέως εχθρική διαιτησία. Την οποία, πάντως, έχω την αίσθηση πως άλλες χρονιές θα την είχε κερδίσει κι αυτή. Γιατί και στον ημιτελικό της Πόλης, μπορούσε να το πάρει το ματς, αλλά στην κρίσιμη στιγμή ...έλειπε ο Σπανούλης (ο οποίος …αντέδρασε στα κόντρα σφυρίγματα που πήρε η Μπάρτσα στα τελευταία λεπτά). Μπορεί να ακούγεται ...ιεροσυλία ή πρόκληση, ωστόσο αυτό έλειψε τελικά από τον Παναθηναϊκό για να κερδίσει και την Τσεσεκά, και τον ιπτάμενο Κιριλένκο και τους απερίγραπτους διαιτητές. Το καθαρό μυαλό, ένα σουτ, όλα αυτά που έδιναν για χρόνια ο Ντέκι, ο Μήτσος, ο Σάρας και που στην κρίσιμη φάση δεν μπόρεσε να δώσει κανένας...

Βέβαια, μια φάση μπορεί να γράφει ιστορία, αλλά δεν την κρίνει κιόλας. Κι αυτός ο Παναθηναϊκός, αυτοί οι παίκτες, αυτές οι επιτυχίες, δεν μπορούν να αλλάξουν από ένα χαμένο ματς, που χάθηκε όπως χάθηκε και με ξένο δάκτυλο. Ωστόσο, η αίσθηση που άφησαν οι ημιτελικοί της Πόλης, είναι πως ο μεν Παναθηναϊκός βάζει στο παρκέ κυρίως το παρελθόν του (το οποίο μπορεί ακόμα να παρασύρει αντιπάλους, αλλά και να επιβαρύνει τον ίδιο), ενώ ο Ολυμπιακός το μέλλον του (το οποίο δίνει προοπτική, αλλά στερείται εμπειρίας).

Μέχρι να καταφέρει η Ελλάδα να δημιουργήσει αντίστοιχα μεγέθη και στο ποδόσφαιρο, εγώ, ο Μίλτος, να ΄μαι καλά...