Στον... αστερισμό της «τριάδας»

Μέχρι πρότινος ο «μετρ» του είδους ήταν ο ΠΑΣ Γιάννινα. Ο Πετράκης το καθιέρωσε στον «Αγιαξ της Ηπείρου» με τους Τζημόπουλο, Μιχαήλ, Μπέριο να βρίσκονται σχεδόν «μόνιμα» στα στόπερ και το 3-5-2 έγινε το σήμα κατατεθέν της ομάδας. Φέτος την σκυτάλη πήραν πάρα πολλοί από τους λεγόμενους «μικρομεσαίους» της κατηγορίας. Με τελευταίους χρονικά τον Παναιτωλικό και την Κέρκυρα. Το καλοκαίρι και ο «Ευρωπαίος» Παναθηναϊκός το χρησιμοποίησε αρκετά (όπως και σε ορισμένα ματς πρωταθλήματος επί Στραματσόνι), όμως στην πορεία το... άφησε.

Για να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις, σε πολλά παιχνίδια σχεδόν όλες οι ομάδες έχουν παίξει προς το τέλος με τρίτο κεντρικό αμυντικό ώστε να «κλειδώσουν» το αποτέλεσμα, αλλά στην προκειμένη περίπτωση αναφερόμαστε σε επιλογή από την αρχή του αγώνα ή έστω σε ένα μεγάλο μέρος του. Και όχι σε κίνηση σκοπιμότητας των τελευταίων λεπτών.

Ο πρώτος που σταδιακά άρχισε να καθιερώνει την τριάδα στα «μετόπισθεν» ήταν ο Γιώργος Παράσχος του Πλατανιά, καθώς στα πρώτα παιχνίδια του 2017 «πειραματίστηκε» με το 3-5-2 και εκ των αποτελεσμάτων δικαιώθηκε. Με τους Καρυπίδη, Μπανανά, Πριτέντα στην ευθεία και τον Κάργα πρώτο επιλαχών να αγωνιστεί εάν υπάρχει κάποια σχετική απώλεια, οι Κρητικοί έχουν πάρει τα... πάνω τους.

Μετά ακολούθησε ο Τσιώλης στην Λάρισα. Αλλά περισσότερο λόγο ανάγκης. Οι «βυσσινί» προχώρησαν τον Γενάρη σε πολλές προσθήκες και αρκετοί παίκτες, κυρίως στο μεσοεπιθετικό σκέλος, βρέθηκαν εκτός πλάνων. Ο Αβραάμ ήταν για καιρό τραυματίας, ενώ παράλληλα στον κάμπο αντιμετώπιζαν... θεματάκια στα ανασταλτικά τους καθήκοντα. Ετσι έπρεπε κάτι να αλλάξει και για αυτό πολλές φορές είδαμε την ΑΕΛ με τρεις στην άμυνα. Ακόμη και αν δεν ήταν όλοι τους κεντρικοί αμυντικοί, αφού σε αυτόν τον ρόλο... πρωταγωνίστησε κάποια στιγμή ο μπακ Ρέντζας. Γενικότερα η θέση του στόπερ φαντάζει μία... πονεμένη ιστορία για τους «βυσσινί» καθώς μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί εκεί έξι διαφορετικοί ποδοσφαιριστές, οι Γιοβάνοβιτς, Φάρκας, Τίκο, Γκόλιας, Ρέντζας και Αντονι.

Στην Κέρκυρα ο Γρηγορίου και παλαιότερα δεν δίσταζε να «ρίξει στην μάχη» και τρίτο κεντρικό αμυντικό, αν το «απαιτούσε» η εξέλιξη του αγώνα. Το έπραξε στα τελευταία λεπτά κόντρα στην ΑΕΚ, για περίπου 20 με τον Ολυμπιακό και χθες για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα στα Χανιά. Ετσι ίσως αρχίσει να το «μονιμοποιεί» ως έναν βαθμό και δεν αποκλείεται στο μέλλον να το δούμε ακόμη πιο συχνά. Πλέον είναι πιθανό η τριάδα των Βενέτη, Ιωάννου, Διμιτρόφσκι να ξεκινήσει σε κάποιο ματς.

Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον Λεβαδειακό. Από την πρώτη στιγμή που ο Γιάννης Χριστόπουλος βρέθηκε στον πάγκο του, έδειξε σχετική... διάθεση. Στο ντεμπούτο του στην Βέροια κατά την διάρκεια του αγώνα «γύρισε» σε 3-5-2 από 4-2-3-1. Στην Λεωφόρο χθες είδαμε στην ευθεία τους Ουόν, Κουλιμπαλί, Βούρο και πλέον οι Βοιωτοί με τον νεαρό τεχνικό ίσως το «μονιμοποιήσουν». Αλλωστε ταλαιπωρούνται από πολλές απουσίες στα εξτρέμ και εκεί διαθέτουν λίγες λύσεις.

Η τελευταία χρονικά ομάδα που την είδαμε να ξεκινά με «τρεις» ήταν ο Παναιτωλικός, που χθες κόντρα στον ΠΑΟΚ είχε σχηματισμό 3-4-3 και τους Κούσα, Ροντρίγκες, Χαντάκια στα στόπερ. Τα «καναρίνια» ποτέ δεν είχαν ξεκινήσει ανάλογα σε κάποιο παιχνίδι τους και πλέον με τον Χάβο στα «ηνία», είναι πιθανό να το δοκιμάζουν πολλές φορές στο άμεσο μέλλον.

Ετσι αποτυπώνεται πλέον πως ένα «παρεξηγημένο» σύστημα που πολλές φορές στην Ελλάδα το χαρακτηρίζουμε άκρως αμυντικό και αντι-εμπορικό, προφανώς λανθασμένα, αρχίζει να κάνει δυναμική «είσοδο» στα αγωνιστικά δρώμενα της Σούπερ Λιγκ. Μία «εξήγηση» είναι ότι γίναμε... Αγγλία. Τι εννοούμε: Τον Γενάρη οι ομάδες έδωσαν οκτώ ματς – τουλάχιστον οι περισσότερες – καθώς υπήρξαν δύο εμβόλιμες αγωνιστικές και υποχρεώσεις για το Κύπελλο.