H χαμένη λάμψη του Καλόπουλου!

Χρυσή ευκαιρία!

Οι παιδικές του αναμνήσεις στη Θεσσαλονίκη είχαν κάτι παράδοξο... Δεν είχαν Τούμπα ή Χαριλάου, δικέφαλο ή Θεό του πολέμου, κιτρινόμαυρα ή ασπρόμαυρα, Άρη ή ΠΑΟΚ! Είχαν και τα δύο, κόντρα σε όσα αργότερα του καταλογίστηκαν. Ο Δημήτρης Καλόπουλος γεννήθηκε στη συμπρωτεύουσα στις 15 Απριλίου του 1970 και η παιδική του ηλικία ήταν γεμάτη αθλητισμό, αλλά χωρίς το ποδόσφαιρο να βρίσκεται ανάμεσα στις επιλογές του. Ο ΠΑΟΚ ήταν το καταφύγιό του και η ομάδα του στο μποξ, όπου κάθε απόγευμα στις 6μ.μ. έκανε προπόνηση! Και μόλις ολοκλήρωνε την προπόνησή του, ακολουθούσε η πισίνα! Στο κολυμβητήριο του Άρη έκλεινε την ημέρα του, πριν γυρίσει στο σπίτι, όπου παρέα με τον αδελφό του σχεδίαζαν το μέλλον τους.

«Μου άρεσαν πάντα πολύ τα σπορ, τα λάτρευα», είχε πει σε συνέντευξή του, στην οποία αναφέρθηκε στη σχέση του με τους δύο μεγάλους της Θεσσαλονίκης. «Εκτιμώ και σέβομαι τις δύο ομάδες εξίσου κι ας λένε άλλα κάποιοι που φοράνε οπαδικά γυαλιά». Η αγάπη του για το κολύμπι και το μποξ θα μεταφραστούν και με έναν ακόμα τρόπο. Ειδικές δυνάμεις! Ο Δημήτρης Καλόπουλος υπηρέτησε στα ΟΥΚ ως βατραχάνθρωπος και αλεξιπτωτιστής, γεγονός που του έδωσε μια διαφορετική ικανότητα να χειρίζεται και να αντέχει στις δύσκολες καταστάσεις. «Έμαθα να πιστεύω πως η θέληση μετακινεί και βουνά. Όταν θέλεις κάτι πολύ, τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει να φτάσεις στο στόχο σου. Αν δεν υπάρχει θέληση, δεν πας πουθενά».

Το κουβάρι της ζωής του ξετυλίγεται, όταν φτάνει η στιγμή να ασχοληθεί με τη διαιτησία. Ήταν 22 χρονών, όταν στο μυαλό του μπήκε μια εναλλακτική ιδέα. Πάντα μαζί με τον κατά πέντε χρόνια μικρότερο Θανάση, ο οποίος τον ακολουθούσε σε κάθε του βήμα. «Είδα μια αγγελία του συνδέσμου Θεσσαλονίκης που ζητούσε νέα παιδιά στην εφημερίδα το 1992. Εκανε εντύπωση στον πατέρα μου που την διάβαζα και με ρώτησε αν ήθελα να ασχοληθώ. Του απάντησα πως ήταν βασικά από περιέργεια. Στην αρχή ήμασταν επιφυλακτικοί , αλλά με το που παίξαμε βοηθοί σ΄ έναν παλαιό διαιτητή στο τοπικό κολλήσαμε. Μου άρεσε το πόδόσφαιρο και μέσω της διαιτησίας μπόρεσα να είμαι κοντά σε αυτό. Κι αν δεν είχα γίνει διαιτητής, πάντως, με τα σπορ θα ασχολιόμουν ούτως ή άλλως».

Το τριπλό σφύριγμα...

Η εξέλιξή του στη διαιτησία θα είναι σταδιακή. Όπως στις περισσότερες περιπτώσεις, θα πάρει χρόνο η μετάβαση από τα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα στα επαγγελματικά. Στις 17 Οκτωβρίου του 1999 θα σφυρίξει για πρώτη φορά σε επίπεδο Γ’ Εθνικής, με τον αγώνα Νίκη Βόλου-Καρδίτσας να καταγράφεται ως το ντεμπούτο του σε επαγγελματικό επίπεδο. Θα παρέμενε για τέσσερα χρόνια στις μικρότερες κατηγορίες, πριν πάρει προαγωγή για τα μεγάλα σαλόνια.

Η 2η αγωνιστική της Α’ Εθνικής φέρνει τον Παναθηναϊκό να φιλοξενείται στο Ηράκλειο από τον ΟΦΗ και τον Δημήτρη Καλόπουλο να φτάνει εκεί που πάντα ο ίδιος και ο αδελφός του ονειρεύονταν. Στα μεγάλα σαλόνια... Ο Θανάσης, την ίδια εποχή θα σφύριζε στις μικρότερες κατηγορίες και δεν θα είχαν την τύχη να βγουν μια... οικογενειακή φωτογραφία στο γήπεδο. Ίσως επειδή απλώς δεν πρόλαβαν. Ένα χρόνο μετά, τον Σεπτέμβριο του 2005, το τριπλό σφύριγμα θα ακουγόταν διαφορετικό. Ο μικρός αδελφός του Δημήτρη Καλόπουλο θα έχανε τη ζωή του σε τροχαίο ατύχημα στην Κάτω Τούμπα. Ήταν 8 του Σεπτεμβρίου και ήταν μόλις 30 χρονών.

«Ένα τέτοιο γεγονός δεν μπορεί να σε αφήσει ανεπηρέαστο. Με έκανε να βλέπω με μεγαλύτερη αισιοδοξία τη ζωή. Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί. Όλοι θα χάσουμε κάποτε τους ανθρώπους μας. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, διαταράχθηκε η βιολογική σειρά. Ανατράπηκε η φυσική ροή των πραγμάτων. Είναι πολύ τραγικό ο γονιός να κηδεύει το παιδί του», διηγήθηκε σε συνέντευξή του πέντε χρόνια μετά, όταν ο πόνος θα έχει καταλαγιάσει. «Γι’ αυτό και λέω «δόξα τω Θεώ που ζούμε» και προχωράω. Έρχεται κάποιος και σε χτυπάει. Από τη στιγμή που πονάς, που νιώθεις τα χτυπήματα, σημαίνει ότι ζεις. Και αν είσαι ζωντανός μπορείς να αντιμετωπίσεις τα πάντα».

Η ζωή συνεχίζεται...

Ο Δημήτρης Καλόπουλος ήταν ζωντανός. Έφτιαξε την επιχείρησή του, έκανε την οικογένειά του, μεγάλωσε μέσα στον χώρο της διαιτησίας, ωρίμασε, απέκτησε εμπειρίες. «Το να είναι κάποιος διαιτητής σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνει κάποιες θυσίες, οι οποίες δυστυχώς είναι πολλές. Εκείνοι που βιώνουν πιο έντονα τέτοιες καταστάσεις είναι τις περισσότερες φορές τα πιο κοντινά του πρόσωπα και ειδικά η οικογένειά του», εξηγεί για εκείνο το μικρόβιο που όλοι όσοι ασχολούνται με τη διαιτησία επικαλούνται και περιγράφει την καθημερινότητά του. Μια καθημερινότητα που όσοι κρίνουν εκ του ασφαλούς, δεν μπορούν να διαννοηθούν.

«Είμαι ένας πολυάσχολος ελεύθερος επαγγελματίας, που διατηρώ δύο καταστήματα ελαστικών. Ο ελεύθερος χρόνος που μου μένει είναι ελάχιστος, διότι από τις 8 το πρωί έως τις 9.30 το βράδυ είμαι απασχολημένος με τη δουλειά μου και την προπόνηση. Έτσι τον υπόλοιπο πολύ περιορισμένο χρόνο τον διαθέτω στην γυναίκα μου και στον γιό μου. Είναι πολύ σημαντικό το ότι έχω την συμπαράσταση της γυναίκας μου γιατί δείχνει κατανόηση για το γεγονός ότι Δευτέρα με Παρασκευή έχω πολύ φορτωμένο πρόγραμμα και επιπρόσθετα τα περισσότερα Σαββατοκύριακα λείπω λόγω αγώνων. Ακόμα και το καλοκαίρι πάω προπόνηση καθημερινά. Προσπαθούμε να διατηρούμε μία ήρεμη και χαλαρή ατμόσφαιρα στο σπίτι, διότι αν υπήρχε ένταση θα την μεταδίδαμε και στο παιδί».

Στα μαγαζιά ελαστικών που διατηρεί έχει γίνει επίθεση δύο φορές, κάτι που ουδέποτε μπήκε στη διαδικασία να ταυτίσει με την απασχόλησή του ως διαιτητής. Ο Δημήτρης Καλόπουλος προσπαθεί να μένει μακριά από την επικαιρότητα, δεν διαβάζει εφημερίδες, δεν ασχολείται με τις αθλητικές ιστοσελίδες, δεν παρακολουθεί την κριτική που του γίνεται στις αθλητικές εκπομπές μετά από έναν αγώνα.

Ίσως να μην είχε παρακολουθήσει την κριτική και εκείνο το βράδυ της 19ης Φεβρουαρίου. Μπήκε στο γήπεδο με μια μπλούζα που έγραφε «Λάμψη», μια φιλανθρωπική οργάνωση στην οποία και κατέθεσε πριν δύο μήνες την αμοιβή του για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Η... λάμψη, όμως, δεν θα κρατούσε για πολύ. Και από εκείνο το βράδυ όλα γύρω από τον Δημήτρη Καλόπουλο θα ήταν στο σκοτάδι!! Ακόμα και οι αρχές του...

«Έμαθα πως στη ζωή υπάρχουν δύο δρόμοι που μπορείς να ακολουθήσεις για να φτάσεις εκεί όπου θέλεις. Ο ίσιος και αυτός με τις… περίεργες στροφές. Πολλοί ακολουθούν τον δεύτερο, αλλά σε κάποια στροφή μπορεί να φύγουν έξω από τον δρόμο. Εγώ ό,τι κατάφερα το έκανα κινούμενος στον ίσιο».