Ασε ρε...ξέρω 'γω!

Τα ξέρουμε ΟΛΑ!
Δεν υπάρχει τίποτα που ΔΕΝ ξέρουμε.
Σ΄αυτή τη χώρα λες και είναι ντροπή να πεις: «Δεν γνωρίζω!»
Να πεις «δεν γνωρίζω» και στο καπάκι να κάτσεις να ακούσεις απ’ αυτόν που γνωρίζει.
Λες και είναι υποτιμητικό.
Θα σας πω ένα παράδειγμα αθλητικού περιεχομένου για να συνεννοηθούμε:
Όταν εργαζόμουν στον ΑΝΤ1, ο Γιάννης Ιωαννίδης μεσουρανούσε ως προπονητής. Είχαμε λοιπόν έναν διευθυντή, που για (δικούς του λόγους) νόμιζε ότι ήταν ο κλωνος του Ιβκοβιτς. Προσωπικά γνωρίζω λίγα πράγματα για το μπάσκετ… απλώς το παρακολουθώ…. Αυτός μας έπρηζε σε κάθε σύσκεψη, σε κάθε ευκαιρία, πριν από κάθε μεγάλο μάτς… έλεγε εξαιρετικά τεχνικές λεπτομέρειες σε ένα ακροατήριο που βασικά γνωριζαν λίγο. Αυτό με έκανε να κρατάω μικρά καλάθια για τις γνώσεις του. Κάποτε εμφανίστηκε ο Γιάννης Ιωαννίδης στο κανάλι… δεν θυμάμαι τώρα για ποιόν λόγο… μόλις τον είδε ο διευθυντής, τον πήρε αγκαζέ και κλείστηκαν στο γραφείο του. Κάτσανε κανένα 2ωρο… Μετά από πολύ καιρό έτυχε να κάτσω δίπλα στον coach σε ένα bar στη Σαλονίκη. Αμα θέλω να ρωτήσω κάτι (δυστυχώς ή ευτυχώς) θα το ρωτήσω, ο κόσμος να χαλάσει. (Θαυμάζω τους ανθρώπους που κρατούν το στόμα τους κλειστό, αλλά δεν είμαι ένας απ’ αυτούς). Τον ρώτησα λοιπόν (με ευγένεια και διακριτικότητα) πώς του φάνηκαν οι μπασκετικές γνώσεις του εν λόγω διευθυντή. Δίστασε για μισό λεπτό και μετά μου είπε: «Δεν έχω ακούσει περισσότερες ανοησίες στη ζωή μου!».
Πριν από μερικούς μήνες πήγα σε ένα εστιατόριο. Στο διπλάνό τραπέζι ο τύπος, εξηγούσε σε μια μεγάλη παρέα (αθλητικογράφων) για το πώς θα παίξουν στο F4 o Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, η ΤΣΣΚΑ και η Μπαρτσελόνα…
Αμα ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι ξέρεις στην Ελλάδα, τέλειωσε. Ο Ομπράντοβιτς να εμφανιζόταν ως δια μαγείας και του’΄λεγε «Τι μαλακίες είναι αυτές που λες παιδάκι μου;»…εκείνος θα κατέβαζε τα μούτρα και με την πρώτη ευκαιρία (εν τη απουσία του βέβαια) θα τον αποκαθήλωνε… και βέβαια θα τον έκανε εχθρό.
Βαρέθηκα… αλήθεια σας λέω: Βα-ρέ-θη-κα…
Εχω (συνομήλικους) φίλους που στη ζωή τους έχουν πιεί μόνο πορτοκαλάδα χωρίς ανθρακικό, που τα παιδιά τους είναι εντελώς χωμένα στα ναρκωτικά. Προσπαθώ … όχι να τους το πώ… ποτέ δεν θα έδινα στη ψύχρα ένα παιδί… αλλά να τους κινήσω το ενδιαφέρον… να τους ψιλο-ψυλιάσω…. ΟΛΩΝΩΝ η απάντηση είναι μία: «Ξέρω ‘γώ!!!!»… Ένα αρχίδι και ένα μύδι ξέρεις βασιλιά της παπαριάς…
Άλλο παράδειγμα:
Σκιτσάρω σχετικά καλά. Πιάνει το χέρι μου, που λένε. Τώρα λοιπόν που μεγαλώνει η κόρη μου, όποτε βρίσκω ένα χαρτί και καμμιά κηρομπογιά…της σκιτσάρω κανέναν ήλιο, κανέναν σπιτάκι, κάποιο σκυλάκι…προσπαθώντας να της εξηγήσω σκιτσάροντας. Ε, δεν θα το πιστέψετε…ποτέ… μα ΠΟΤΕ… ούτε μια φορά έτσι για δείγμα… δεν μ’ έχουν αφήσει (αν βρίσκονται τριγύρω κι άλλοι άνθρωποι) να ολοκληρώσω το σχεδιάκι… ένα χέρι μου αρπάζει το χαρτί και την κηρομπογιά, μολύβι, μαρκαδόρο και της δείχνουν εκείνοι… Ποιοι εκείνοι; Αυτοί που δεν μπορούν να τραβήξουν ούτα μια ευθεία γραμμή. Δυστυχώς το παιδί, είναι μικρό και βέβαιο παρόν και δεν μπορώ να τους φέρω τις κηρομπογιές στο κεφάλι. Γιατί το κάνουν; Μα είναι απλό: επειδή σου λέει…. Σίγά μωρέ… δεν μπορώ να φτιάξω ένα δέντρο; Ε, ναι, βλάκα… δεν μπορείς… δλδ δεν μπορείς να σχεδιάσεις κάτι που να συνεπάρει το παιδί…
Ζούμε σε μια χώρα που όλοι τα ξέρουΜΕ όλα και κανείς δεν ξέρει τίποτα.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Να σε πιάνουν πάντα κώτσο, αυτοί που πραγματικά γνωρίζουν.
Δεν μπορείτε να φαντασθείτε πόσοι γνωστοί μου που θέλουν να κατέβουν στις εκλογές, ή θέλουν να κάνουν δουλειές, ανακάλυψαν εντελώς πρόσφατα το net… καμμιά φορά μου τηλεφωνούν. Χαίρομαι καθώς υποθέτω ότι θέλουν τη γνωμη μου. Χαχαχαχαχαχαχαχα τελικά είμαι υπεραισιόδοξος άνθρωπος. Ούτε ένας δεν έχει ρωτήσει… όλοι θέλουν να μου πούν ότι γίνανε ξεφτέρια και ειδικοί.
Α, δεν θα πάθω εγώ έλκος στομάχου.
Τους δίνω τα «ειλικρινή» μου συγχαρητήρια και απολαμβάνω (ε, μα πιάααααα) την ελεύθερη πτώση τους στην άβυσσο.
Στείλαμε να κουβεντιάσουν με τα τσακάλια της Ευρώπης (κι όχι) μόνο για την λύση που χρειαζόταν η Ελλάδα σε οικομονικό επίπεδο, ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα τι είναι ΔΝΤ, μνημόνια, χρέη, αποπληρωμή, δεσμέυσεις κ.λ.π. και αυτοί (οι δικοί μας δλδ) νόμισαν ότι μιλούσαν επί ίσοις όροις… Το αποτέλέσμα το ζούμε ΟΛΟΙ μας καθημερινά.
Τους ακούω τους υποψήφιους κι ανατριχιάζω… Δεν υπάρχει τίποτε που δεν… ελέγχουν… δεν υπάρχει τίποτα που να μην ξέρουν εις βάθος…
Δείτε για παράδειγμα τους (υποτίθεται) νέους (καινούργιους) ανθρώπους που θέλουν να εμπλακούν με την πολιτική.
Θεέ μου, η βλακεία τελικά δεν είναι μόνο στην επιφάνεια…
Εχει ποτίσει….
Αν το ξέρω; Χαχαχαχαχα … όχι… το φοβάμαι όμως… αν έχετε άλλη άποψη με μεγάλη χαρά να την ακούσω.