Δώρο για τα γενέθλιά μου!

Γεννήθηκα το ’56.
Σήμερα γίνομαι 56.

Είμαι ο μεγαλύτερος σε ηλικία από τους εδώ (στο gazzetta) συναδέλφους μου. Το συνειδητοποίησα πέρισυ τον Ιούνιο, όταν ήθελα να γράψω για την επετειο του Γουέμπλεϊ … και ωρε γαμώτο… ήμουν ο μόνος που το’χα δει live… όχι δεν ήμουν 3 ετών… ήμουν 15 χρονών μαντράχαλος…
Εχω δει τον Δομάζο, τον Σιδέρη, τον Παπαϊωάννου, τον Κούδα, τον Μποτίνο, τον Χατζηπαναγή, τον Ελευθεράκη, τον Χρήστο Παπανικολάου, τους δικτάτορες, τον Ωνάση, τον Γουλανδρή, τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο, τη Σοφία Σακοράφα, την Αννα Βερούλη, τη Μαρία Κάλας, το «Πολυτεχνείο», είδα τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με μπλέϊζερ, τον Ανδρέα Παπανδρέου με ζιβάγκο…ουφ και άλλους πολλούς που τους ξεχνάω τώρα!

Εχω δει τον Πελέ σε full power…τον Κρόιφ…τον μεγαλύτερο παίκτη που είδα ποτέ…τι να σας λέω τώρα…. Όλα αυτά με κάνουν να απολαμβάνω ακόμα περισσότερο τον Μέσι…πιστέψτε με…. Βασικό στοιχείο της εμπειρίας είναι να΄χεις μέτρο σύγκρισης.

Μετα από όλα αυτά έχω να δηλώσω το εξής:
Τίποτα μα τίποτα δεν ήταν τόσο χάλια όσο σήμερα.
Nοτ even close.

Iσως να νομίζετε ότι χαλβαδιάζω το παρελθόν… όμως κάνετε λάθος… ποτέ δεν γουστάριζα το χθες…πολύ περισσότερο από τότε που έγινα πατέρας… δεν το κου-βε-ντιά-ζω.
Θέλω επίσης να σας πω ότι μου προκαλεί ανατριχίλα ότι τόσα και τόσο νέα παιδιά με διαβάζουν. Δεν μπορείτε να το καταλάβετε γιατί απλούστατα δεν είστε 56 ετών.

Καταλαβαίνετε ίσως τι λέω, αλλά δεν έχετε ίδεά πώς νιώθω. Πόσο μεγάλη τιμή είναι για μένα.
Επειδή λοιπόν είστε φίλοι μου, και επειδή στη ζωή μου ποτέ δεν ντράπηκα να ζητήσω , σας ζητώ ένα δώρο για τα γενέθλιά μου:
Να πάρετε το ξύλινο πόδι σας από το παρελθόν και να το βάλετε σαν ναναι το αριστερό ποδάρι του Μέσι, στο αύριο.
Δεν σας το ζητώ για μένα.

Δεν το ζητώ κάν για σας.
Το ζητώ για την κόρη μου την Αθηνά και το μωρό που έρχεται. Εσείς θα τους φτιάξετε τον κόσμο που θα ζήσουν τα παιδιά μου. Δεν μπορώ μόνος μου να φτιάξω έναν κόσμο γι’ αυτά.
Το χειρότερο πράγμα που γνωρισα στη ζωή μου δεν είναι κάποια γνωστή ασθένεια που θεραπεύεται στο Χιούστον του Τέξας… είναι μια ασθένεια που δεν συνταγογραφείται ούτε εγχειρίζεται… είναι: η εξουσία…

Εχω χάσει φίλους από καρκίνο, από κόκα, ηρωϊνη, μηχανές… για όλους έκλαψα…όμως η καρδιά μου σκίστηκε από φίλους που έχασα επειδή προσβλήθηκαν από την εξουσία.
Το να χάσεις έναν φίλο από καρκίνο, παραμένει στη μνήμη σου πάντα φίλος. Το να χάσεις έναν φίλο για λόγους εξουσίας, τον μετατρέπει σε εχθρό. Μισητό εχθρό.

Όταν με διαβάζετε να βρίζω για τα δελτία ειδήσεων, δεν ξέρετε ότι βασικά θέλω να μπώ μέσα στο control ροομ και να τους πλακώσω στα χαστούκια., να φορέσω σιδερογροθιές και να τους λιώσω τα μούτρα.
Τίποτε απ’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δεν θα είχε συμβεί, αν οι δημοσιογράφοι κάνανε απλώς το καθήκον τους… κάνανε αυτά που κουβεντιάζαμε επί χρόνια στα μπαράκια, όταν είμσταν κανούργιοι σ’ αυτό το επάγγελμα.

Είδα ανθρώπους να ξεπουλιούνται για μια Mecedes, να εκπορνεύονται για ένα δελτίο… είδα ανθρώπους να καταδικάζουν αθώους για μια ποσοστιαία μονάδα στο πίνακα της AGB… είδα ανθρώπους να αγκαλιάζουν εχθρούς τους όχι από μεγαλοψυχία, αλλά από συμφερον της στιγμής.

Αν νομίζετε ότι πιο καλές κωλοτούμπες που’χω δει είναι αυτές που βλέπουμε τελευταία από πολιτικούς, κάνετε πο-λύ μεγάλο λάθος… αυτές οι κωλοτούμπες είναι απλώς παιδικά «γιουβαρλάκια»…. Έχω δει κωλοτούμπες τύπου Τσίρκο Μεντράνο από φίλους μου.
Το κακό είναι ότι οι φίλοι μου βρέθηκαν σε θέσεις-κουμπιά.

Θα σας πω ένα παράδειγμα:
Εχω δει ΜΠΟΥΛΗ ΤΟΥ ΚΕΡΑΤΑ…που τον έντυνε η μαμά του…και να κοκκινίζει κάθε φορά που του απηύθυνε τον λόγο γυναίκα… τον έχω δει λοιπόν διευθυνταρά να χορεύει … ζεϊμπέκικο πλαισομένος από 3 (θεομούνες) μοντέλες. Το πιο αστείο ότι συνέχιζε(ι) να τον ντύνει η μαμά του.
Προσέξτε τώρα:

Αυτή η πλαστή εξουσία (ζεϊμπέκικο-μοντέλες) είναι η θανατηφόρα. Τη Mercedes άντε και την ξεπερνάς… το να σε χειροκροτούν οι ισχυροί την ώρα που χορεύεις (λέμε τώρα) ζεϊμπέκικο ΔΕΝ ΤΟ ΑΦΗΝΕΙΣ ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ! Πιο εύκολα ξεβιδώνεις το μπουλόνι ενός φορτηγού με τα δάκτυλα …παρά ξεκουμπώνεις αυτή την ανείπωτη χαρά από τον χορευτή του θανάτου.

Ολοι αυτοί οι τύποι έφαγαν μεχρι σκασμού και θόλωσε το μυαλό τους: Εκαναν σταρ ανθρώπους που κινδυνεύουμε να μας στείλουν στην κόλαση. Ισοπέδωσαν την Τέχνη, σταματησαν τη γνώση, σταμάτησαν την εξέλιξη….έλιωσαν το συναίσθημα και τάϊσαν το άγχος… Κι όλα αυτά «για να χορέψουν ένα γαμημένο φλούμπικο ζεϊμπέκικο πλαισιομένοι από μοντέλες»…
Σας λέω ότι έχω δει τον Σιδέρη, τον Δομάζο, τον Παπαϊωάννου, τον Κούδα με την μπάλα στα πόδια… εχω δει όμως και αυτούς με το μέλλον των παιδιών σας (τότε δεν είχα εγώ) στα χέρια τους.

Είναι η πρώρη φορά που αναπολώ το παρελθόν και φιλαράκια, συγχωρείστε με γι’ αυτό.
Κάντε μου ένα δώρο σήμερα που’χω γενέθλια:
ξαναστείλτε τους όλους (τους τρελλαίνει αυτό) εκεί πού ήρθαν.
Ελάτε να απολαύσουμε μαζί αυτούς που ξέρουν να χορεύουν ζεϊμπέκικο και το χορεύουν για έναν νταλκά.

ΠΡΟΣΘΕΤΟ: Μου το έστειλε ένας φίλος μου και αυτο το κείμενο περί ζεϊμπέκικου του Διονύση Χαριτόπουλου, έρχεται να επιβεβαιώσει αυτο που υποννοώ! ΕΔΩ