Συμβιβασμοί!

Mεγάλωσα (στην κυριολεξία) κάνοντας βόλτες σε ένα εξαιρετικά ανταγωνιστικό επαγγελμα: Δημοσιογραφία.
Οι δημοσιογράφοι (παγκοσμίως) έχουν ένα υπερτροφικό εγώ: «Το’γραψα πρώτος!» «Μόνο εγώ έχω την είδηση!» κ.λ.π.
Δεν μ’ ενδιέφερε ποτέ.
Τωρα που γράφω αυτό το άρθρο προσπαθώ να καταλάβω γιατί και ομολογώ ότι δεν έχω καταλήξει κάπου. Υποθέτω ότι μου τράβηξε το ενδιαφέρον το δημιουργικό κομμάτι της δουλειάς: Ενας έξυπνος τίτλος…μια όμορφη φωτογραφία… ένας γοητευτικός πρόλογος και πάνω από όλα, η επιθυμία μου να γράφω αυτά που σκέφτονται οι πολλοί. Δεν υπάρχει καλύτερο κοπλιμέντο για μένα από τη φράση: «Εγραψες αυτό που ακριβώς σκεφτόμουν!»
Αυτό είναι (μάλλον) το προφανές που δεν υπήρξα ανταγωνιστικός. Όμως αυτό που ήταν καταλυτικό, ήταν το γεγονός ότι μισώ τους συμβιβασμούς.
Αγαπώ εύκολα, αλλά συμβιβάζομαι δύσκολα.
Πονάω εύκολα, αλλά συμβιβάζομαι δύσκολα.
Λέω «ναι» εύκολα, αλλά συμβιβάζομαι δύσκολα.
Ζητώ συγγνώμη εύκολα, αλλά συμβιβαζομαι δύσκολα.
Α, ναι έχω συμβιβασθεί μερικές φορές… Τι να λέμε τώρα!!!... κάθε φορά όμως που κάνω flash back κάτι μου τρυπάει το στομάχι… ποτέ μα ποτέ δεν κέρδισα. Ενιωσα πάντα σαν σαμάρι με κάποιον άλλον να στρογγυλοκάθεται πάνω μου.
Το να ταϊσω λοιπόν το δημοσιογραφικό μου εγώ, προϋποθέτει συμβιβασμό. Βασικά συμβιβασμό με το σύστημα. Και ο δημοσιογράφος ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να συμβιβάζεται με το σύστημα. Η κακή αρχή γίνεται από τον πρωταρχικό συμβιβασμό στη λογική (πολιτική) της συντεχνίας.
Σας συμβουλεύω (αν μου το επιτρέπεται φυσικά… και αν δεν μου το επιτρέπετε συγγνώμη που δεν μπορώ να ρωτήσω κάθε έναν σας) να μη συμβιβάζεστε.
Ολοι όσοι πέτυχαν σ’ αυτή τη ζωή και τους παραδεχόμαστε όλοι δεν συμβιβάστηκαν με τα δεδομένα. Ο Πικάσο, οι Mπήτλς, ο Μαραντόνα, ο Γκάλης, ο Μπράντο… δεν λέω ότι όποιος δεν συμβιβάζεται έχει μια θέση στην ιστορία ή στον μικρόκοσμό του (αυτό θαταν υπερβολικά εγωπαθές εκ μέρους μου) λέω απλώς, ότι όποιος δεν συμβιβάζεται έχει πιθανότητες στο όνειρο.
Παρακολουθούσα χθες την εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη και δεν πίστευα (για μια ακόμη φορά) στα μάτια μου. Το θέμα ήταν «το μέλλον του ΠΑΣΟΚ»… και ούτε ένας από τους καλεσμένους του (πολιτικούς) δεν είχε το θάρρος να βαρέσει τη γροθιά του στο τραπέζι. Γιατί; Μα επειδή είχαν συμβιβασθεί στη λογική του «οποιος βγαίνει το από το μαντρί τον τρώνε οι λύκοι»… Ο καθένας ήθελε τον δικό του για Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά ούτε ένας δεν έλεγε το όνομα. Αυτός ο συμβιβασμός λέγεται « όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά!»
Θεέ μου, ποιος θέλει να’ναι δια βίου μέσα στο μαντρί ή να φορά τα μισέ φθαρμένα ρούχα του; Μόνο το «φαίνεσθαι» διάολε;
Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι έχουν σήμερα καταστρέψει (ελπίζω όχι μόνιμα) το μέλλον τους, επειδή συμβιβάστηκαν στη λογική της πρηγούμενης γενιάς «να μπουν στο δημόσιο». Εκατομμύρια γυναίκες έλιωσαν την καρδιά τους γιατί συμβιβάστηκαν στο «και νυφούλα».
Στο δικό μου μυαλό ο συμβιβασμός είναι συνώνυμο της υποταγής.
Μην συμβιβάζεστε γιατί δολοφονείτε την περιέργεια για τη ζωή.
Ο κ. Αλαφούζος ξανάβαλε τον Αυτιά στο προσκήνιο με τη δικαιολογία «ολοι έχουν δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία»! Σύμφωνοι!Ολοι όμως (οι τηλεθεατές δηλαδή) όχι ο ένας… Τι σκατά συμβιβασμός είναι αυτός;
Ο κ. Κοντομηνάς επιστρέφει με ματ στο Alpha και η πρώτη του σκέψη είναι να κουβεντιάσει με την Ελλη Στάη. Μα τι πάθανε όλοι τους; Ακόμα και οι ισχυροί συμβιβάζονται με το τετριμμένο;
Ο Βενιζέλος δηλώνει: «Μπορεί να πικράναμε τον λαό, αλλά σώσαμε τη χώρα!» Αφωνος. Μένω άφωνος… όχι που το’πε… αλλά που εμείς συμβιβαζόμαστε να τοπ ακούμε… γιατί αν δεν συμβιβαζόμαστε, προφανώς και δεν θα τολμούσε να ξεστομίσει αυτή τη θηριώδη ανοησία. Ποια είναι η χώρα; Τα λαγκάδια και τα ποτάμια ή οι άνθρωποι.
Διαβάζω ότι η κ. Βόζενμπεργκ κάνει βόλτες στην πλατεία Κολωνακίου και έχει στο τσεπάκι της τις ψήφους… σε αντίθεση με τον γιό του κ. Ψυχάρη που δυσκολεύεται. Τι σημαίνει αυτό; Ότι τα media για μια ακόμη φορά προσπαθούν εντελώς αχαλίνωτα να μας οδηγήσουν στον συμβιβασμό του «εμείς (τα media) ξέρουμε… εσείς ο λαουτζίκος δεν ξέρετε.
Μήπως ο συμβιβασμός είναι δίδυμος αδελφός του φόβου;
Αλήθεια, φοβάστε;
Και πώς να μη συμβιβαστούμε, ρε Αντώναρε; Δεν βλέπεις τι γίνεται τροιγύρω μα;
Μα βλέπω!
Βλέπω ολοκάθαρα.
Βλέπω το αποτέλεσμα του συμβιβασμού μας.
Μήπως έχετε πιάσει αγκαζέ τον λάθος δίδυμο αδελφό;
Ποιος από σας δεν έχει αγαπήσει έστω και μια φορά κάποιον ασυμβίβαστο;
Μάνος Αντώναρος
ΥΓ. Εψαξα να βρω την ετυμολογία της λέξης «συμβιβασμός», αλλά δεν τα κατάφερα. Εχει κάποιος καμμιά ιδέα;
ΥΓ2. Να μια καλή εξήγηση:

Συμβιβαζόμαστε,
δεν χωριζόμαστε
κι αυτό είναι λάθος.

Υποκρινόμαστε
πως αγαπιόμαστε
τάχα με πάθος.

Στίχοι: Γιώργος Παρασυρός
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρινέλλα