Ξύδι ή ταξίδι;

Σας έχω πεί ότι είμαι ταξιδιάρης; Ναι, νομίζω ότι σας το’χω πει. Οχι, δεν σας το λέω μόνο... αλλά σας το συμβουλεύω να το ακολουθήσετε κιόλας.
Τα ταξίδια δεν χρειάζονται χρήματα. Αυτό είναι ένα μύθος και το πουλάνε όσοι θέλουν να σας τυφλώσουν, ή να πουλήσουν για «μούρη» τα δικά τους ταξίδια.Ποτέ στη ζωή μου –όχι τώρα που’ναι δύσκολα τα πράγματα- αλλά και τότε που δεν ήταν, δεν ξόδεψα χρήματα σε αυτοκίνητα, σπίτια, ρούχα ή πολυτελείς διακοπές... Πάντα εψαχνα την ευκαιρία να βρω καλά (φτηνά) εισητήρια και να δραπετεύσω... Αν και το «δραπετεύω» δεν είναι το σωστό ρήμα... «αλλάζω την οπτική μου γωνία» είναι σωστότερη έκφραση...
Κάποτε ενας πιτσιρικάς φιλαράκος μου γύρω στα 23, που μόλις είχε τελειώσει στρατιωτικό και σπουδές, μου’πε:-Το όνειρό μου είναι να μπώ σε ένα τρένο και να με πάει μακρυά... σε μέρη που δεν έχω δει.

-Και γιατι δεν το κάνεις αύριο το πρωί; τον ρωτησα.

-Μα επειδή δεν έχω χρήματα...
-Και ποιός σου είπε ότι στα 23 σου χρειάζεσαι χρήματα για να γνωρίσεις ξένους τόπους; Ενα διαβατήριο χρειάζεσαι μόνο...

Κούνησε το κεφάλι του συμφωνωντας...αλλά όχι αρκετά πειστικά.
Δυστυχώς είχα δίκιο.Εχουν περάσει από τότε 4-5 χρόνια κι ακόμα δεν έχει μπει στο τρένο του. Ακόμα προσπαθεί να «βάλει στην άκρη» τόσα όσα νομίζει ότι θα τον κάνουν ασφαλή για ένα ταξίδι.
Φυσικά ποτέ δεν τα βρίσκει... τί είναι άλλωστε «τα αρκετά» για να νιώσει κανείς ασφαλής... και παράλληλα μεγαλώνει... δλδ αυξάνονται αντίστοιχα και οι δυσκολίες του για αποφάσεις της στιγμής.
Πριν απο κανέναν μήνα είχα τις μαύρες μου.... δεν υπήρχε ιδιαίτερος λόγος... ήταν το γενικό μαύρο που με μαύριζε... μπήκα στο internet και άρχισα το αγαπημένο μου σέρφινγκ για τίποτα ευκαιρίες-αεροπορικά εισιτήρια.
Ανακάλυψα στο www.viva.gr ότι δεν χρειαζόμουν περισσότερα από 260 ευρω για να πάμε με απευθείας πτήση (και να επιστρέψουμε) η γυναίκα μου, η κόρη μου κι εγώ στο Μόναχο... Για πόσο;
5 ημερούλες.
-Εκλεισα να πάμε 12-16 Δεκεμβρίου στο Μόναχο... της είπα καθώς ηταν απορροφημενη με τη δουλειά της.
Σηκωσε το κεφάλι, μου χαμογέλασε και είπε:
-Καλά έκανες.
Ετσι σας γράφω από το Μόναχο. (όπως σας είχα υποσχεθεί)
Μας περίσσευαν 260 ευρώ;
Οχι δα!
-Ε, τότε; Τί μας λες ρε φίλε;
Σας λέω αυτό που σας λέω πάντα. Η μιζέρια θέλεια σταυρωτή ντρίμπλα και ασίστ. Θέλει ένα τέλειο πικ εντ ρολ. Θέλει να της σπάσεις τα μούτρα, πριν σπάσεις εσύ τα μούτρα σου πάνω της.
Ξέρωωωωωω, πολλοί από σας διαφωνείτε.
Καλά κάνετε. Και εγω διαφωνώ με σας που διαφωνείτε.
Κάποτε μου είπε ένας σοφός άνθρωπος:
-Δεν μπορείς να διεκδικήσεις κάτι, που δεν ξέρεις πώς είναι.
Τον πίστεψα και το ακολούθησα πάντα στη ζωή μου.
Οχι! Δεν είναι πολυτέλεια η απροσδόκητη ανάσα ανανέωσης στη ζωή.
Οχι δεν είναι πολυτέλεια ενα δωρο στον εαυτο σας.Μπορώ να σας γράφω μέχρι μεθαύριο γι’ αυτο και σεις επίσης να διαφωνείτε μέχρι μεθαύριο με αυτο που υποστηρίζω. Ομως είναι η γνώμη μου.
Διαβάζω τη σκέψη σας.
-Μα δεν έχω μία ούτε για τσιγάρα... τί ταξίδια μου λες...
ΟΚ! Κάνω μια παραχώρηση... και κάνω μια προσποίηση.
-Πόσο χρονών είσαι;
-Ε, 20...
-Πλάκα με κάνεις; Και θα φας τα νιάτα σου περιμένοντας να αγοράσεις τσιγάρα στο Παγκράτι, στην Καρδίτσα, στην Επανωμή ή στην Σπάρτη;
Τί φοβάσαι; Μπάς και δεν έχεις να πάρεις τσιγάρα στο Μόναχο, στο Αμστερνταμ ή στη Σεβίλη;
Δηλαδή αν δεν μπορείς εδώ...τί σε νιοιάζει να μην μπορείς και εκεί;
Δεν σε ενδιαφέρει καθόλου το εκεί; Το διαφορετικό;
-Και τί θα τρώω εκεί;
-Ο,τι κι εδώ... ένα χάμπουργκερ...
-Και τί θα κερδίσω;
-Μια ματιά που’θα ναι διαφορετική απ’ αυτη της γειτονιάς σου. Μια ελπίδα... Εναν θυμό, που (ίσως) σε οδηγήσει να πάρεις άλλες αποφάσεις.
Ποτε δεν θα μπορέσουμε να διακδικήσουμε μια καλύτερη ζωή, αν δεν δούμε πώς είναι η καλύτερη ζωή!
Μα στη Γερμανία; Με τόσα που μας έχει κάνει η Μέρκελ;
Τι να κάνω ρε φίλε, για εκεί βρήκα τα φτηνά εισιτήρια... αν είχα βρει για την Μαδρίτη, θα’χα πάει εκεί.
Και κάτι άλλο: στην τελικη ξόδεψα λίγα περισσότερα από όσα θα ξόδευα μένοντας στην Αθήνα (αφαιρώ τα εισιτηρια)
Ενας δημοσιογράφος οφείλει να γράφει για το καλύτερο και όχι για το χειρότερο. Τα’χετε δει τα αποτελέσματα που οι δημοσιογραφοι μόνο να μιζεριάζουν τον κόσμό, είχαν στο μυαλό.
Ακούστε με: Το ταξίδι έχει τρία σκέλη:
1. Το όνειρο ότι θα πας.
2. Το ίδιο το ταξίδι.
3. Η ανάμνηση ότι πηγες.
Ή εχεις και τα τρία ή δεν έχεις κανένα. Διαλέγεις και παίρνεις.
Τέλος πάντων! Ή παίρνετε αυτο που σας λέω ή δεν το παίρνετε. Σας συμβουλεύω...δεν προσπαθώ να σας πείσω.
Εχω πάει πολλές φορές στο Μόναχο.
Ολο μπροστά μου βρίσκεται.
Αυτη τη φορά μου έκαναν εντύπωση 3 πράγματα που δεν τα’χα προσέξει τις προηγούμενες φορές.
1. Σπρώχνεις το καροτσάκι με το μωρό σου σε κα-νο-νι-κά πεζοδρόμια.
2. Κανείς δεν τσεκάρει αν το χαρτονόμισμα που του έδωσες είναι πλαστό ή όχι.
3. Οποιος σε σερβίρει είτε αυτό είναι ενα λουκάνικο στο δρόμο ή ένα σνίτσελ στο εστιατόριο, σε ρωτά ΠΑΝΤΑ αν αυτο που τρως σ’ αρέσει.
Δεν χρειάζεται να σας τα αναλύσω και τα τρια. Είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνετε τί σας λέω και γιατι σας το λέω.
Τωρα που σας γράφω μόλις έχω επιστρέψει από το ονειρικό Σάλτσμπουργκ...
-Μα πήγες και σε άλλη χώρα; Στην Αυστρία;
-Βέβαια! Ξέρετε πόσο κόστισε και για τους 3 μας; 29 (εικοσι εννιά) ευρώ το πηγαινέλα με τα υπέροχα τρένα τους.
Ξέρετε τί μου κόστισε πολύύύύύύύύύ ακριβά;
Η Ελλάδα.
Τί εννοώ;
Μίλησα τουλάχιστον 2 ώρες με την (ελληνική) κινητή τηλεφωνία που χαχαχαχαχα συνεργάζομαι... καθώς προσπαθούσα να βρω μια λύση γιατι με είχαν δουλέψει όσον αφορά το πώς μπορώ να έχω internet στον υπολογιστή μου.
Ολο «συγγνώμη για την αναμονή» μου λέγανε από την πατρίδα, ενω τα ευρώ έτρεχαν στον λογαριασμό μου... Και όταν τους πήρε ο διάολος τον πατέρα, η απάντηση μου θύμισε ότι επιστρέφω:
-Θα σημειώσουμε τα παραπονα σας!
Φιλαράκι, που με διαβάζεις... όλοι σου λένε για το φως στην άκρη του τούνελ... κανείς όμως δεν σου λέει πόσο μακρυ είναι αυτο το γαμημένο τούνελ.
Aγνόησε ο,τι δεν μπορείς να νικήσεις.
Αν είσαι πιτσιρικάς ή έχεις καρδιά πιτσιρικά, τρέξε στο φως... ΤΩΡΑ!

Μάνος Αντώναρος