Ο αμφισβητίας της Εδέμ

Όπως σε κάθε έκκριση, που προκαλεί ο υπερβολικός και μαζικός ενθουσιασμός, υπάρχει μία εικόνα σαν φόντο που ουδείς προσέχει, ίσως μέχρι να αναδυθεί στην επιφάνεια, μία πτυσσόμενη απογοήτευση που έρχεται και εγκαθίσταται όταν εξαντλείται το ουράνιο. Η εικόνα στηρίζεται στην ασύδοτη τάση του ανθρώπινου είδους να απαγορεύει στο πριν να έχει δικαιώματα προς χάριν του τώρα. Η πτώση δεν είναι καθόλου ευχάριστη και ίσως αναπόφευκτα έρχεται, για να καταδείξει το τέλος της πτήσης και με αυτό- βάσει της ποιητικής θεωρίας του Τόμας Έλιοτ περί σημείου από το οποίο αρχίζουμε- τα δαιμονικά διάφανα στοιχεία της ματαιότητας.

Ένας ακόμη πιο γοητευτικός διάβολος, γκριζομάλλης, ανάλαφρα αλαζονικός, όπως πρέπει σε μία ταινία που δεν θα διεκδικούσε τις δάφνες των ειδικών και με μυαλό που στροφάρει, με αντίπαλους που στο τέλος δεν θα μπορούσαν να αντισταθούν, ακόμα κι αν, στρεφόμενοι προς αυτόν, θεωρούσαν ότι τον γνωρίζουν αρκετά καλά για να τον «χτυπήσουν». Αν ο δόκτορας Φράνκενστάιν έπεσε θύμα του δημιουργήματος της ιδιοφυίας του, η Τσέλσι δεν έμοιαζε, στις δύο αναμετρήσεις για τους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ, καθόλου με τέρας. Η ΤΣΣΚΑ ήταν, ήδη, δυνητικά, παρελθόν. Το μυθικό θηρίο, το είδος προς εξαφάνιση, στέκει τώρα μπροστά του, επιμένοντας να ξεσκίζει γήινες σάρκες με έναν απολύτως εξώκοσμο τρόπο. Εκείνος, απαστράπτων Ευρωπαίος χωρικός, γεννημένος στη νότια πλευρά της ηπείρου, στα μέρη που όταν δείχνει η πυξίδα σημαίνει ότι παθαίνει κατάθλιψη, κατεβαίνοντας και κατεβαίνοντας, αλλά, πάλι, γκριζαρισμένος κοσμοπολίτης, με ανεξάντλητη πηγή θάρρους και χαμηλό κέντρο βάρους, σφουγγίζει τον εαυτό του, ψάχνοντας λύσεις, για τα 180 παγκόσμια λεπτά. Συν τον πρόλογο, τη σκέψη που ανακατεύεται με τις φαντασιώσεις των μελλούμενων και το μεσοδιάστημα, τη σκέψη που ανακατεύεται με τον τρόμο των τελειωτικών.

Μπροστά του, λοιπόν, ένα εμβληματικό τείχος. Αν η σιγουριά σε μια δουλειά τρίζει συθέμελα στο Μεγάλο Λάθος και γίνεται ερείπιο στο επόμενο, τότε σίγουρα ο Λίο Μέσι έχει ευθύνη που ο Μουρίνιο έχασε τη δουλειά του στην Τσέλσι. Πριν γίνει ένας τεράστιος παίκτης, ο Αργεντινός ήταν ένας χαρισματικό τάλαντο στη μηχανή της Μπαρτσελόνα. Και τον Φεβρουάριο του 2006, στο «Στάμφορντ Μπριτζ», πριν ακόμα η ακμή τον παρατήσει, έδωσε την πρώτη μεγάλη παράσταση. Και πήρε πίσω πόνο. Η αποβολή του Ντελ Όρνο και 90 ασταμάτητα λεπτά του Λιονέλ Ανδρές ήταν αρκετά για να κερδίσει η Μπαρτσελόνα στο Λονδίνο και να δώσει στον Μουρίνιο τον αποκλεισμό στο «Καμπ Νου», δύο εβδομάδες παρά μία μέρα μετά. Οι «μπλαουγκράνα» προκρίθηκαν στους «8», αλλά ο Μέσι έπαιξε μόλις 25 λεπτά στη ρεβάνς, αφού έφυγε τραυματισμένος από το γήπεδο και έχασε την υπόλοιπη χρονιά, που εξελίχθηκε σε θρίαμβο. Ο Πορτογάλος πήρε ακόμα μία ευκαιρία, για να απολυθεί, ξαφνικά, ενάμιση χρόνο μετά, λίγη ώρα αφού η Ρόζενμποργκ πήρε ισοπαλία στην πρεμιέρα των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ, με 1-1. Όταν είσαι πιτσιρικάς, οι κακές αναμνήσεις σβήνονται από το μυαλό, ειδικά όταν τις συνοδεύουν μεγαλειώδεις στιγμές. Έρχονται, μόνο, με τη μορφή ψυχικού τσιγκλίσματος, στο οποίο δεν δίνεις και ιδιαίτερη σημασία. Όταν είσαι μεγαλύτερος, γύρω στα 40, οι κακές αναμνήσεις είναι παγιωμένες εικόνες. Και όταν εμφανίζεται η θωριά σου σε μία από τις διαστάσεις της οθόνης σου, τότε δεν χρειάζεσαι καμία αποσαφήνιση να σου καταδείξει για ποιον λόγο είσαι χάλια.

Έτσι στέκει μπροστά στην ομάδα που έχει εκατό ζευγάρια πόδια και παίζει σαν λαθροκυνηγός οξυγόνου στον χώρο. Σκοπός της, να μη μείνει καθόλου ανάσα σε οποιονδήποτε άλλο εκτός από εκείνη. Το κοντέρ καταγράφει πάσες, εκατοντάδες πάσες, πάσες συντήρησης, φουριόζες, μία κλίμακα που θα ήταν ενδεδειγμένη ώστε να καταγράψει κάποια συνηθισμένη μέρα στη ζωή ενός ανθρώπου. Το γήπεδο μοιάζει πολύ μικρό και ένα ποσοστιαίο στοίχημα είναι να καλυφθούν όσα περισσότερα διαστήματά του γίνεται, με αυτούς τους έντεκα παίκτες που χρειάζεται για να παίξεις έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Τρέχει προς τη δόξα, κρατώντας την ανεμελιά της, λες και εκείνη είναι το δηλητήριο για τους κανονικούς ανθρώπους, που δεν μπορούν να αυτοαναπαράγουν την ευτυχία τους. Αλλά, ταυτοχρόνως, επειδή μπορεί στην Καταλονία να οσμίζονται τι παθαίνουν στο τέλος οι ανέμελοι και πώς η ιστορία ξεκινά από την αρχή, με την εμπειρική οδύνη να μετατρέπει σε αμετροεπώς περισσότερο κυνικό το θύμα, έχουν «θυσιάσει» ένα σημαντικό μέρος της θαυμαστής υφής τους στην πρόληψη. Για να αποφεύγουν τις κακοτοπιές και το κακό το μάτι, λες και η τελευταία κίνηση που κάνουν πριν βγουν από τα αποδυτήρια είναι να φτιάχνουν τα φρύδια τους, για να μη φαίνονται απεριποίητοι.

Ο Μουρίνιο στύβει ήδη το μυαλό του, για να βρει τους ιδεατούς τρόπους. Θα ήθελε να απλοποιήσει τόσο πολύ την εξίσωση των ημιτελικών του Τσάμπιονς Λιγκ, που το αποτέλεσμά της να είναι μηδέν παθητικό. Ενδεχομένως να έχει βρει ομοιότητες με τη δική του Τσέλσι, στον τρόπο σύμπτυξης των χαφ όταν η Μπαρτσελόνα αμύνεται, αλλά, σίγουρα, μπορεί να βάλει στο προσκέφαλό του το ματς του «Μπερναμπέου», όταν νίκησε, αναίμακτα, χωρίς φορ, τη Ρεάλ Μαδρίτης. Αυτός ο γρίφος μοιάζει να είναι άλυτος. Όλα τα αινίγματα, όμως, φαίνεται ότι έχουν τη λύση τους. Ο Γκούους Χίντινκ φαινόταν να τη γνωρίζει, αλλά ένα λεπτό πριν την τελειοποίησή της και την παρουσίασή της μπροστά σε ανοικτά στόματα, ο Ανδρές Ινιέστα έσβησε τους διακόπτες.

Αν και φαίνεται ότι είναι η μοναδική δίοδος, η φάβα στον λάκκο ενδέχεται να είναι η μετατροπή των περυσινών ημιτελικών σε οδηγό για τους φετινούς. Κάτι άλλο χρειάζεται. Ίσως την ελάχιστη συμμετοχή του Μιλίτο στο πρόγραμμα, ενός βαρύ φορ, ίσως κάποιο ήδη σχεδιασμένο τόξο που μέχρι τώρα δεν έχει υπολογιστεί. Αν και το μέτρο της προσμονής είναι αναντίστοιχο με την ποιότητα της πράξης στη διασκέδαση- και για αυτό ίσως να φταίει η, αναπόφευκτη, προσμονή- ουδείς αμφιβάλλει ότι εκείνο που θα δει στο «Μεάτσα» και στη Βαρκελώνη θα τον καλύπτει εξ ορισμού. Κι αν, όσο περνά η ώρα, η Μπαρτσελόνα δεν «σκοτώσει» τη σειρά- διότι η Ίντερ, κατά πάσα πιθανότητα, δεν μπορεί να το κάνει- τότε θα δημιουργηθεί ένα ψηφιδωτό που μπορεί να τραβήξει σε μάκρος τον συναισθηματικό κόσμο του φιλάθλου και να του ανεβάσει τους σφυγμούς.

Άλλωστε, η καφέ ύαινα γρυλλίζει όταν υποπτεύεται ότι η όμορφη και επιβλητική φάλαινα πνέει τα λοίσθια. Και μόλις η θάλασσα σπρώξει το σώμα της στην ακτή, η ύαινα πάει από πάνω της, για να την κατασπαράξει.