Είδη πολυτελείας στο ράφι

Ο Βασίλης Σπανούλης;
Ο Δημήτρης Διαμαντίδης;
Ο Θοδωρής Παπαλουκάς;
Ο Αντώνης Φώτσης;
Ο Νίκος Ζήσης;
Ο Λάζαρος Παπαδόπουλος;
Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης;

Ή μήπως κάποιος άλλος;

Η σωστή απάντηση είναι: «Κάποιος άλλος». Κάποιος που έκτοτε δεν ξαναφόρεσε τα μπλε. Ο ίδιος που αναδείχθηκε και πρώτος ριμπάουντερ της ομάδας, όταν έγινε η σούμα των συναρπαστικών αγώνων της στη διοργάνωση. Ο ίδιος που ήταν πρώτος σκόρερ της στη διοργάνωση του 2003 στη Σουηδία. Ο Δήμος Ντικούδης.

Το καλοκαίρι του 2008, ο ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό Ντικούδης ζήτησε να εξαιρεθεί από την Ολυμπιακή ομάδα, ώστε να ξεκουράσει το κορμί του και το μυαλό του. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης τον άφησε εκτός αποστολής, αν και τον υπολόγιζε κανονικά για το ταξίδι στο Πεκίνο.

Ο 31χρονος τότε φόργουορντ μετακόμισε για τρίτη φορά στη Βαλένθια, απ' όπου αποδεσμεύτηκε όταν έφυγε από την Παμέσα ο Φώτης Κατσικάρης. Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε γυρολόγος πολυτελείας. Φόρεσε τα κυανέρυθρα του Πανιωνίου στην Ευρωλίγκα, ντύθηκε στα κιτρινόμαυρα του Άρη την περίοδο 2009-10 δίπλα στους «ομογάλακτους» Χατζηβρέττα-Κακιούζη, έμεινε αρκετούς μήνες χωρίς ομάδα, ώσπου πήρε τη μεγάλη απόφαση της επιστροφής στην ΑΕΚ.

Στο μεταξύ, είχε απομακρυνθεί από το κατώφλι της Εθνικής ομάδας. Ο Γιόνας Καζλάουσκας τον αποστράτευσε, όπως αποστράτευσε ο Γιαννάκης τον Κακιούζη και ο Χατζηβρέττας τον... εαυτό του. Μολονότι η ομάδα του 2009 παρουσίαζε έλλειμμα πείρας και προσωπικότητας, οι παλιοσειρές έμειναν στο ράφι. Καλώς ή κακώς, έπαιξε στην Πολωνία με 8-9 παίκτες. Η κατάκτηση του μεταλλίου οδήγησε στην παραγραφή πολυάριθμων ανορθογραφιών πάσης φύσεως. Ώσπου έφτασε το Μουντομπάσκετ και έπεσε ο ουρανός στα κεφάλια μας...

Ο Κακιούζης έμεινε φέτος άνεργος, μολονότι προέρχεται από πολύ καλή χρονιά. Κατά πάσα πιθανότητα, η καριέρα του ανθρώπου που σήκωσε πρώτος το τρόπαιο του Ευρωμπάσκετ 2005 και ανέβηκε πρώτος στο παγκόσμιο βάθρο του 2006 τελείωσε άδοξα και δίχως τυμπανοκρουσίες. Ο Χατζηβρέττας παραμένει στις επάλξεις και ντυμένος με την ένδοξη φανέλα του Αρη, ενώ ο Ντικούδης ελπίζει να ζήσει αλκυονίδες μέρες ως μέλος της προβληματικής ΑΕΚ. Η εμφάνισή του στο χθεσινό αγώνα με την ΑΕΚ θύμισε τον Ντικούδη της Γρανάδα και της Μαδρίτης, αν όχι της Σαϊτάμα και του Βελιγραδίου.

Ξέρει, βέβαια, ότι κινδυνεύει να χάσει τα δεδουλευμένα του. Και λέει «πάλι καλά». Εκεί όπου φτάσαμε, παίκτες αυτού του βεληνεκούς, αλλά ανήμποροι να βρουν θέση σε Παναθηναϊκό ή Ολυμπιακό, αποτελούν πολυτέλεια για το ελληνικό πρωτάθλημα. Ο Χατζηβρέττας συμβιβάστηκε με τους μετασεισμούς της οικονομικής κρίσης και δέχθηκε μείωση αποδοχών για να μη μείνει στα αζήτητα. Ο Κακιούζης πάλι όχι. Προτίμησε να καθίσει στο σπίτι και να παίζει με τα δύο του παιδιά.

Διότι τι υπάρχει πίσω από Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό; Ποια ομάδα μπορεί να απορροφήσει έναν φιλόδοξο μπασκετμπολίστα και να αντέξει τα μηνιάτικά του; Χρειάζεται να υπενθυμίσω την περίπτωση Γιασικεβίτσιους; Από τους δικούς μας, ολίγοι τυχεροί πρωτοκλασάτοι απορροφήθηκαν από ομάδες του εξωτερικού (Ζήσης, Σχορτσανίτης, Μαυροειδής, Βασιλειάδης, Πρίντεζης), ορισμένοι συμφιλιώθηκαν με τη μυρωδιά του «κόκκινου» ή του «πράσινου» πάγκου (Πελεκάνος, Γλυνιαδάκης, Καϊμακόγλου κ.α.) και οι υπόλοιποι βολοδέρνουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας στα ρηχά και θολά νερά του ελληνικού πρωταθλήματος.

Ποιος θυμάται ότι τρίτος γκαρντ της Εθνικής ήταν στο περυσινό Ευρωμπάσκετ ο Γιάννης Καλαμπόκης;