Οι Κοχόνες Της ΑΕΛ – Μια Κραυγή Διαμαρτυρίας

Με περίσσια χαρά διαβάζω σήμερις ότι στο Μπρέσια – Λάρισα έγινε μακελειό, ένα μακελειό το οποίο σύμφωνα με τους Ιταλοί, το ξεκίνησαν οι παίχται της Λάρισας, οι οποίοι έφαγαν δύο αποβολές στο κεφάλι, ήρθαν στα χέρια με τους Μπρεσιανούς και αναγκάστηκαν στο τέλος να τα βάλουν και με τους οπαδούς των Ιταλών, οι οποίοι σου λέει, πως την είδανε έτσι οι Γρεκοί, για να μπούμε κι εμείς μέσα στο γήπεδο να ρίξουμε καμία ψιλή.

Όπως αντιλαμβάνεστε και από το φωτογραφικό στιγμιότυπο, ένας από τους πρωτοστατούντες στο σκηνικό ήταν ο Νικόλας ο Νταμπίζας, που ό,τι και να τόνε πεις, φλωράτζα δεν τόνε λες. Όχι μα κοιτάχτε εδώ βλέμμα και μετά κοιτάχτε και το ύφος των Ιταλιάνων. Τρεις νοματαίοι είναι εκεί γύρω και όλοι με ύφος «ρε που μπλέξαμε, θα μας σφάξει στο γόνατο αυτός εδώ χάμου».

Τόσο χεζμενταιναίοι ήταν να φανταστείτε που χρειάστηκαν όπως είπα και πιο πάνω την είσοδο των οπαδών τους, μπας και γλετώσουνε το κλωτσίδι.

Και ερωτώ εγώ. Γιατί ακόμα διαβάζουμε για την άσκοπη γυαλοκούπα της ΑΕΚ και δεν έχουμε αυτό το πανηγύρι στα εξώφυλλα;

Γιατί διαβάζουμε για μεταγραφικούς στόχους, όταν η ομάς της Λάρισας, έστησε το δικό της πολεμικό σόου στην αλλοδαπή;

Η απάντηση φυσικά δεν έχει βρεθεί ακόμα και ούτε πρόκειται. Εγώ αυτό που θα πω, αυτό που νιώθω στην ψυχή μου, είναι ότι όλο αυτό δεν έγινε τυχαία. Δεν έκατσαν απλά δύο-τρία τάχλιν και κανένα φαλτσοσφύριγμα, για να γίνει ό,τι έγινε.

Η ομάδα της Λάρισας πήγε, τσακώθηκε και έφυγε, για να θυμίσει σε εχθρούς και φίλους με το μαχητικό της πνεύμα, ότι ούλη η Ελλάδα μπορεί να ξέχασε μα εκείνοι δεν ξεχνούν την Ματς οβ Θέσαλι, την αγαπημένη εφημερίδα αυτής εδώ της στήλης, την απώλεια της οποίας δεν έκλαψε κανείς πλην εμού, μερικών λαμπερών αναγνωστών της στήλης και μιας χούφτας ανθρώπων της Λάρισας.

Η ομάδα της Λάρισας, φώναξε πολεμικό παρών-διαμαρτυρία, μήπως και κανένας κυβερνητικός προύχοντας πάρει είδηση το τραγικό της υπόθεσης και βοηθήσει την κατάσταση. Στην χειρότερη σου λέει, θα κάνουμε φασαρία στο εξωτερικό, θα το ψάξουν οι ξένοι (σου λέει τι σκατά τους έπιασε αυτούς και βαράγανε στα πνεμόνια και τις καρωτίδες, ας το ψάξουμε λίγο, τι διάολο ρεπορτάζ κάνουμε) και θα μάθουν για την τεράστια τρύπα που υπάρχει εδώ και κάποιο καιρό στο σεντόνι της αθλητικής δημοσιογραφίας, στον καμβά της σύγχρονης λογοτεχνικοεφημεριδικής πραγματικότητας.

Και τίποτα να μην γίνει, ώστε η αγαπημένη μας εφημερίδα να επιστρέψει στα ράφια, τουλάχιστον θα ακουστεί η φωνή της δια μια τελευταία φορά, μέσω της κόκκινης του Ντάμπιζα-Νταμπίζα-Νταμπιζά και του Ρομέου, που του αξίζει διπλό χειροκρότημα, γιατί του κερατά, ο Ντάμπι είναι Έλλην, καταλαβαίνει την αξία μιας τοπικής εφημερίδας, ο Ρομεόυ ο Μπραζιλέτος δεν έχει λόγο να το ξέρει. Να του έλεγες την αντίστοιχη Ματς οβ Κοπακαμπάνα ναι, οκ.

Μήπως να μας διαβάσει ο Χερ Πηλαδάκης και να μοιράζεται η Ματς οβ Θέσαλι ως πρόγραμμα, ή ως τύπου φανζήν στις κερκίδες του νέου γηπέδου, που όπως πρώτη η εφημερίδα της καρδιάς μας είχε ενημερώσει θα έχει και Σουβλάκι της Λωξάντρας για να γιορτάζουμε της νίκες της Λάρισεν; Έλα και μοιράζω ιδέες τριζάτες και μέσα στο λιοπύρι λέμε.

Εξώφυλλο ημέρας: Στην σημερινή εξέδρα βλέπουμε ότι μπήκε και στην λίστα των υποψηφίων για μπακάπα του Σισέ και της επίθεσης γενικώς και ο Μίντο, ο οποίος αφενός τα τελευταία χρόνια έχει ένα κάποιο θέμα με το γκολ (κοινώς δεν βάζει ούτε με τάμα στην Αγία Ασημίνα την Καλτσοδέτα), αφετουχουτέρου έχει και ένα θέμα γενικώς με την συμπεριφορά του και με τα τσακωματίδια. Οπότες, αν έρθει θα πέσει τρελό στοίχημα για το πότε θα βάνει το πρώτο γκολίδιο –και αν- και πότενες θα πέσουν οι πρώτες φάπες με κανέναν από τους Γάλλους. Γιατί εκεί είναι το ζουμί. Να πιάσει κανέναν τσαμπουκά με τους Γάλλους να τόνε βαράνε Σισές, Γκοβούδας, Καντε-μια-ευχή και Μπουμσόνγκης μέχρι να ξημερώσει. Φορ φορ γουάν. Τουλούμι τάημ.